@Canillas: Pfffffft... je legt wel de vinger op de zere plek zeg. Ik denk dat je aardig gelijk hebt. In de praktische zin zijn mijn problemen opgelost en het is ook niet meer zo dat ik elke nacht nachtmerries heb (oke, heel kinderachtig, wil wel een lichtje aan anders ben ik doodsbang
). Dus ik beschouw het als er overheen zijn. Als ik heel eerlijk ben, valt het misschien wel tegen.
Ik verstop mezelf in mijn eetstoornis. Het is veilig, ik hoef niet te denken of te voelen, niemand anders kan me pijn, want ik doe het zelf al. En ach... ik ben het maar
Who cares?
Het besef van die spanningen heb ik wel. Er is een reden waarom ik zo nu en dan vast loop in mezelf en dat kringetjes weet ik te doorbreken door te purgeren. Waarom ik het doe weet ik inmiddels wel, hoe ik dat kan veranderen weet ik niet.
Ik moet zeggen dat je mij veel sneller doorgrond hebt dan ik het zelf kon
@Loveli: Je hebt gelijk. Ik ga desondanks morgen eerlijk tegen de psycholoog zijn. Hoe ik het met mijn vriend wil gaan aanpakken weet ik eigenlijk niet
Dit kan je toch niet aan iemand uitleggen. Hij kon er al niet tegen toen ik mezelf sneed (en oké, voor hem ben ik daarmee gestopt), alleen dit is iets heel anders, iets veel lastigers. Inmiddels heb ik al vaak geprobeerd hem uit te leggen hoe mijn leven is geweest en hij ziet het eerder als een leuke roman dan als ernst.
@Ripley: Waarschijnlijk heb je gelijk
@Mane: Naja... de bodem van eetstoornissen heb ik wel gezien. Emotioneel waarschijnlijk nog langer niet. Ik geef het morgen een eerlijke kans en ik zal eens proberen voor een keer geen slappeling te zijn en eerlijk.
____________________________________________________________________________
Het punt is dat ik zelf wel weet wat de oorzaak is en zal het hier even in de volledige anonimiteit uitleggen (even oefenen voor morgen
). Toen ik een eetstoornis kreeg werd ik heel erg gepest (in de trant van in elkaar geslagen worden, kauwgom in het haar, kluisjes ingetrapt enz. enz.) Ik was dik, lelijk, slimmer dan de rest en niet sociaal. Daarbij had ik het thuis bepaald niet gemakkelijk (iets met mannen die niet doorhebben dat bepaalde handelingen echt niet bij zusjes/dochters kunnen en veel geweld en drugsmisbruik). Het waren gewoon interessante en onzekere tijden. Ik kreeg een ingenieus idee; namelijk dat als ik slank was zou alles over zijn. En BAM, mijn talent was gevonden. En ik kwam er gewoon heel snel achter dat wanneer ik mezelf pijn deed dat ik dan rust had. Op dat moment werd ook alles beter in mijn leven. Ik weet natuurlijk rationeel wel dat het een niks met het ander te maken heeft, maar emotioneel kan ik er niet bij. Op het moment dat ik goed voor mezelf zorg stort mijn wereld in (en jippie, dat is dit studiejaar ook daadwerkelijk gebeurt in de korte tijd dat ik mijn best deed).
Iedereen kent wel de vergelijking van de boze boer (boer slaat boerin, boerin slaat kind, kind schopt de kat), op die manier was ik laatste en zwakste schakel. En ik heb snel geleerd dat een mens alles overleefd als je, je emotioneel afsluit (daarbij moesten we altijd rationeel zijn) dat je dan alles overleefd, ik kom daar heel moeilijk uit. En ik kan prima anekdotes vertellen over een vader die stijf van de drugs het huis kort en klein slaat of over een moeder die uren weggaat zonder wat te zeggen (je vader heeft zelfmoord gepleegd, nou ik kan ook weg) en dat soort dingen. Ik kan het heel grappig vertellen. Alleen emoties komen er niet bij.
Daarbij is het zo (tenminste, volgens mijn vorige behandelaar) dat een groot deel van het probleem is dat ik mezelf als gewoon zie? Ik heb geen talenten, ik ben niet knap, ik niet sociaal... eigenlijk ben ik dat vlekje dat ervoor zorgt dat de echte talenten kunnen stralen. Ik ben gewoon niks en niks waard
Ik zou graag willen dat ik iets kon, of dat ik leuk was... maar het lukt me niet om anders te zijn dan ik ben.
En misschien ook door pcos, maar daar valt niks over te bespreken.
Naja... dit is dus een beetje het verhaal achter het probleem
(en straks heb ik vast spijt dat ik het post, zit half te janken gewoon
).
We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them
custom menu