Na 3,5 jaar nu al enkele dagen single... samen besloten, maar voelt toch kut!
Niet omdat de liefde weg was, maar omdat de communicatie slecht was. Al met al kijk ik op 3,5 prachtige jaren terug, weet nu alleen niet of ik blij moet zijn met hoe het is gelopen. Ze was mijn soulmate en de seks was geweldig.
Zit mezelf nu helemaal gek te maken. In mijn ogen, maar ook in haar ogen, kan het nog goedkomen. Ik wou dus ook graag nog goed contact houden, zij ook. Op de vraag of ze dan ook jongens langs zou hebben zei ze dat ze one-night-stands zeker niet uitsloot. Voor mij zou het alleen niet te verkroppen zijn om seks te ruiken o.i.d. als ik langskom, omdat ik zelf niet de behoefte aan anderen heb. Natuurlijk haar volste recht, maar zet je wel aan het denken. Wat me gek maakt is dat ze na haar vorige relatie een half jaar tot ze mij had leren kennen met niemand wat had gedaan, uit principe. Nu wist ze vanaf het moment dat het uit was te melden dat ze nu open staat voor anderen. Ze heeft dus of gelogen over haar principes, of over hoe belangrijk onze relatie was. Als ik de verhalen hoor (geweld, veel ruzie, geen respect, drankproblemen, drugsvrienden) was die vorige relatie een stuk minder geweldig dan wat wij hadden. Zet je toch aan het twijfelen... maar waaraan? Aan jezelf of aan haar?
Maakt het er niet gemakkelijker op dat ik gestopt ben met roken en we beide in tentamenperiode zitten. Zo zie ik haar niet en blijven de vragen branden. Hoewel het wel een goed moment is om aan mezelf te werken (sport weer!

), komt er maar weinig van het leren terecht in deze redelijk cruciale tentamenperiode... pfff... wat moet ik toch! Het ene moment ben ik zeker dat het niet goed is om met haar verder te gaan, het andere moment zie ik weer alleen het goede. Weet dat dit is wat liefdesverdriet met je doet, maar blijft erg vervelend...
Anderen wens ik er dus ook veel succes mee, voel met jullie mee!