Een positieve noot bij de aanvang van dit topic. Het is nog pril maar mijn depressies lijken als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Na mijn post hier (wat me enórm heeft opgelucht), tussen kerst en oud en nieuw, viel eindelijk het kwartje, ik weet de oorzaak, het waarom van al die jaren depressie, zelfhaat, verdriet, eenzaamheid en de drank en drugs ten gevolg. Het lag niet eens aan mij...
Nu kan ik dan eindelijk stappen gaan ondernemen! De eerste stap was stoppen met roken, en dat gaat voorspoedig. De volgende wordt, terug naar school! Als klein meisje zei ik al, later als ik groot ben, wil ik dierenarts worden. Mijn moeder zei me dat ik dat niet kon, en ik geloofde haar. In retrospect heeft mijn leven uit zulke ontmoedigende uitspraken bestaan, zij het dat het meestal veel subtieler was. Nu, dankzij wat incidenten rond kerst en oudjaar (waarbij o.a. de veiligheid van mijn diertje in het geding was), geloof ik
niks meer van wat er uit haar piehole komt rollen, ik kán haar gewoon niet meer serieus nemen, en dat voelt zo bevrijdend.
Maandag ga ik een afspraak maken bij Avans, HBO geneeskunde, voor een toelatingsexamen, en als ik mijn propedeuse heb, op naar Gent, diergeneeskunde!
Ik moet natuurlijk oppassen dat ik niet te hard van stapel loop, maar dit jaar begint al beter dan de afgelopen 15 jaar bij elkaar waren. Hopelijk blijf ik voorlopig in deze flow, maar ongetwijfeld kom ik mezelf hier en daar nog eens tegen, aangezien ik natuurlijk best een puinzooi van mijn leven heb gemaakt tot nu toe, dat is niet van de ene op de andere dag opgelost.
Het lichtpuntje aan het einde van de tunnel blijkt in ieder geval geen goederentrein te zijn, en het wordt gestaag groter.
Ik zing zelfs weer. En wel dit liedje, oh my.
custom menu
