Mijn meisje heeft de eerste weken alleen maar bij mij in de buurt geslapen. In de box, wipper, kinderwagenbak, draagdoek of gewoon op schoot.
Pas vanaf een week of 6 ben ik haar overdag boven gaan leggen en net iets later ook de avonden, na de voeding van 18.30/19.00 uur.
Ik ben de eerste tijd altijd blijven rommelen boven, wasje vouwen, kleertjes opbergen, was aanzetten. Zo hoorde ze dat ik er gewoon nog was en kon ik makkelijk even haar speentje geven als ie kwijt was.
Als ze ging huilen was het bijna altijd zo dat ze nog even de borst wou, daarna ging ze dan alsnog slapen.
Pas sinds heel kort laat ik haar wel eens een paar minuten huilen, dan is ze moe, vecht ze tegen de slaap en wil ze niet alleen in bed liggen. Dan ga ik na 3/4 minuten weer naar haar toe, geef ik haar speen, troost ik haar tot ze rustig is en dan valt ze in slaap zonder huilen. Soms huilt ze ook binnen de minuut heel hard, dan weet ik dat er iets is, lucht in de buik of pijntjes elders.
Op een gegeven moment herken je de huiltjes feilloos.
Ik vind het echt een heel akelig idee dat zo'n kindje roept om z'n mama en vervolgens geeft die mama daar geen gehoor aan....
En ja uiteindelijk zijn ze moe en gaan ze slapen ja, van uitputting, niet omdat ze iets 'leren' daarvoor zijn ze simpelweg tot 6 maanden nog veel te klein.
Lientje slaapt nu nog wel eens een dutje op mijn schoot, fijn tegen mij aan, het volgende moment gaat ze zonder mopperen weer haar bed in en valt daar in slaap.
custom menu
