Hm, ik weet niet zo goed of ik hier op de juiste plek ben, maar hier dan ook mijn lovestory.
4 weken terug ben ik naar een 2 weken durende cursus geweest in Zwitserland, met nog 79 andere mensen, voor mijn werk/opleiding. Hier op dag 1 al een hele leuke jongen ontmoet, waar ik echt een enorme klik mee bleek te hebben. We zijn enorm close met elkaar opgetrokken iedere dag, continu flirten e.d., samen een middag cursus skippen om een wandeling te maken langs de rivier, zonsondergang kijken met een super uitzicht over de stad... je kent het wel. We hebben enorm goede gesprekken gehad over ontelbaar veel onderwerpen, en we denken over veel dingen hetzelfde. Zo ook in het feit dat als twee mensen voor elkaar bestemd zijn, zij ook bij elkaar zullen komen, en dat we beide geen energie steken in mensen waarvan we denken dat ze de moeite niet waard zijn, enz.
Met de smoes dat hij zich niet meer kon concentreren heeft hij de laatste middag van de cursus gemist om mij op de trein richting vliegveld te kunnen zetten (hij zou een dag later pas vertrekken). Eigenlijk zijn we allebei best verlegen als het erop aan komt (terwijl we allebei vinden dat je beter kunt zeggen wat je denkt ipv erom heen te draaien, maarja, soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan
). Bijvoorbeeld...ik voelde mij een avond echt niet lekker en ging dus vroeg naar mijn bed... het enige wat hij zei was: I don;t know what to say... ben toen even later terug gegaan om zijn telefoonnummer te vragen mocht er iets zijn, aangezien mijn kamergenoot in de verste verte nergens te bekennen was en ik het een veiliger idee vond dat ik wel iemand kon bellen. Zo gezegd zo gedaan, blijkt dus dat ie daarna als een idioot mijn kamergenoot is gaan zoeken en megabezorgd het hele verhaal gedaan heeft, en een kwartier later stond ie weer voor mijn deur om zeker te zijn dat het goed zou gaan met mij (van I don;t know what to say naar megabezorgd... ik vertaal dat als verlegen zijn eigenlijk).
Anyway, aan het einde van de twee weken heb ik de stoute schoenen aangetrokken en iets gedaan waarvan ik 5 weken terug had gedacht dat ik dat NOOIT zou doen. Ik heb hem een brief geschreven met mijn gevoelens erin (jaja, filmachtig niet waar?) en dit gegeven vlak voordat ik de trein inging... ik had echt het gevoel dat ik gewoon eens de sprong in het diepe moest wagen, want als je nooit wat probeert gebeurt er ook niets. Die blik in zijn ogen toen de trein wegreed, het nog 2 x omdraaien om elkaar nog even vast te houden voordat de deuren van de trein echt echt echt dichtgaan... ja, dat is als een film voor mij.
Hij zou direct na de cursus 8 dagen op vakantie gaan bij zijn zus in spanje, voor het eerst in een half jaar. We hebben toen wat minimaal contact gehad via facebook, maar geen reactie op mijn brief. Nu ben ik van mening dat als je zo'n brief krijgt, op zijn minst IETS van reactie kunt geven. Afgelopen weekend dan toch nog maar eens een poging ondernomen en hem gemaild met de vraag wat ie van mijn brief vond, of ie geshockeerd of gevleid was, of dat ie gewoon niet weet wat ie erop moet zeggen. Zijn antwoord was dat ie voor nu niet weet wat ie erop moet zeggen, en dat ie hoopt dat ik niet boos op hem ben daardoor. Hij zegt dat ie echt een hele fijne tijd heeft gehad in Zwitserland met mij en dat ie graag wil dat ik eens naar hem toe kom in Italie (hebben we het meermaals over gehad, elkaar opzoeken na de cursus enz). Hij zit echter vanaf morgen t/m half september in Brazilie (komt hij vandaan en hij moest daar nog een deel van zijn phd afronden), en daarna is ie weer in italie (waar ie zijn phd doet tot eind 2012). Het zou dus eind september worden.
Ik vraag me eigenlijk af wat ik hier nu mee moet. Ik heb geen zin om valse hoop te koesteren, maar aan de andere kant, als er echt niets meer achter zat/zit bij hem had ie dat toch wel gezegd? Waarom zou je dan nog af willen spreken? En dan nog het feit dat ie een kwartier nadat ie de vorige keer niet wist wat ie moest zeggen opeens overbezorgd voor mijn kamerdeur stond... ik kan hem opeens niet meer zo goed peilen nu ie ver weg zit. Aan de andere kant, hij zal er ook niet 100 % voor willen gaan want dan had ie vast ook anders gereageerd.
Er zit niet veel anders op denk ik dan gewoon maar eens naar italie te gaan en te zien hoe het loopt. Vandaar dat ik ook niet weet of ik wel in het juiste topic zit, maar dan hebben jullie in ieder geval weer een beetje vers leesvoer he!
custom menu
