Hallo
Ik hoop dat dit de goede plek is om iets zoals dit te plaatsen. Ik ben 23 jaar en heb letterlijk nog geen ervaring met meiden. Nog niet eens een hand vast gehouden. Mijn jeugd was nogal moeilijk en daarnaast was/ben ik nooit een uitgaans-persoon geweest, ik heb immers add/adhd, ben mensenschuw en ontzettend onzeker. Zelf heb ik over de jaren van mijn jeugd tot eind 21ste jaar eigenlijk helemaal interesse in het andere geslacht gehad, ik had nergens gevoel voor. Zo ben ik door een aantal mensen al gestickerd als 'a-seksueel', en heb mijzelf daarbij eigenlijk ook voor neergelegd, en nee, ik ben ook niet homo-sexueel.
Ze kwamen eigenlijk tot deze conclusie is omdat ik zoals ik net zei amper interesse had en toonde in dames. Zo zag ik iedereen rondom mij heen opgroeien en toch meer er voor open stond voor alles wat met relaties te maken had, en ik stond maar als het ware 'stil in de tijd'. Wel moet ik er bij zeggen dat ik een vrij jeugdig persoon ben. Maar om een voorbeeld te noemen, zo was ik laatst met een 2 andere personen naar de bios gegaan, zo hadden we een discussie over hun aanstaande vakantie en vervolgens kwamen dus twee mooie dames langslopen, vervolgens als persoon zijnde kijk je iemand aan die langs je loopt, althans dat doe ik altijd. Nou eenmaal gekeken ging ik dus verder met mijn verhaal die ik aan het vertellen was, terwijl hun dan af en toe naar me keken, en ik pas later door had dat ze dus na 2 minuten nog steeds naar de 2 dames aan het kijken waren, en vervolgens mij voor 'raar' uitmaakte omdat ik het niet deed. Zo was dit maar een voorbeeld, maar er zijn dus nog een paar honderd van dit soort gebeurtenissen. Maar goed, na een heel drama verhaal, ga ik toch even verder.
Tot sinds kort vind ik dus een meisje ontzettend leuk. Ik ben er ongeveer 1.5 maand geleden achter gekomen dat ik haar dus leuk vind. Zeker weten doe ik het natuurlijk niet totdat ik het vraag maar het is niet wederzijds, helaas maar niks aan te doen, vandaar dat ik dus ook niks tegen haar wilt zeggen. Ik heb het tegen een vriend/klasgenoot van ons gezegd, hij heeft zijn woord gegeven niks te zeggen en heeft het tot nu toe denk ik ook niet gedaan.
Ik ben zelf altijd zeer goed in staat geweest om mijn gevoelens voor alles en iedereen in controle te houden en eventueel te verbergen, het is voor mij een zeer moeilijk onderwerp. Zo heeft me ma als eens gezegd dat mocht ooit zoiets als verliefd werd dat ik dat niet kan onderdrukken en ben op dit moment geneigd om haar gelijk te geven. Het wordt met de dag erger en om eerlijk te zijn sta ik gewoon op springen. Ik wil het haar zeggen, maar naast school zien we elkaar eigenlijk niet. Zij kent me door en door en dat voor zo'n korte tijd dus als ik haar alleen al voor een date zou uitvragen of gewoon iets leuks doen een keer (als ik ooit in staat zou zijn die woorden uit te spreken) dan is het al vrij duidelijk. Niet dat ik dat erg vindt, maar dat is juist het probleem. Aangezien we samen in de klas zitten en als vrienden met elkaar omgaan zal daar hoogstwaarschijnlijk verandering in komen.
Zou het verstandig zijn om het te vertellen? Wat zullen de verandering zijn? Om eerlijk te zijn wil ik het dolgraag zeggen maar ja alles houdt me gewoon tegen. En dit is niet zo een geval van 'niet geschoten is altijd mis'.
Sorry voor dit langdradig en chaotisch verhaal, maar dit is allemaal even uit het hoofd en gelijk op papier.
custom menu