Nooit gedacht dat ik hier ooit zou posten, maar wil toch even mijn (prettige) ervaring kwijt, misschien hebben jullie er wat aan.
Wij zijn nu anderhalve week uit elkaar nadat het al een maandje wat minder ging. Niet het samenleven, maar wel de sex. Zij voelde maar weinig meer voor mij. Na 10 jaar leuk gevonden te zijn is dat natuurlijk even hard voor mij, maar dan is het gewoon het best er een punt achter te zetten. We waren 6 jaar samen.
Kort nadat ze had toegegeven mij niet meer leuk te vinden kwam er iemand in haar leven die ze ook altijd al leuk vond. We hebben altijd een open relatie gehad en ik heb haar al eerder aangespoord daar iets mee te doen, maar hij wilde toen niet. Nu wilde hij natuurlijk wel. In de laatste maand van onze relatie heeft ze contact met hem vermeden maar het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan. Gevolg is dat ze nu anderhalve week flink on the rebound is met deze jongen. Ik ken hem ook best goed en ik mag hem graag.
Onze relatie is zoals ik al zei altijd open geweest. Onze communicatie ook. Dat ze sex met die jongen heeft interesseert me dan ook weinig. Bovendien had ik al een beetje afscheid genomen de laatste maand voor het uit ging. De frequentie van het rebounden kwetst soms wel een beetje. Ze hebben geen relatie (en eerlijk gezegd zie ik die ook niet werken, ook niet als ik het objectief bekijk) maar voor mijn gemoedsrust hoop ik dat:
1) De fase van het rebounden afneemt
of
2) Ze een relatie krijgen
Dan nu mijn prettige ervaring: Er is nog steeds chemie, alleen geen wederzijdse aantrekking meer. Ik ben 'gefriend-zoned'. Ik ben daar op zich wel tevreden mee, de sex heb ik al afscheid van genomen en we hebben 6 jaar lang wel een geweldig sexleven gehad. Onze communicatie is nog steeds goed en ik kan mijn twijfels over haar reboundgedrag gewoon bij haar kwijt. Ze zegt dat het haar verdriet doet als het me kwetst, maar we willen allebei niet dat ze overdreven rekening met mij gaat houden.
Ze komt nog bij mij over de vloer en we hebben nog leuke avonden met vrienden. We vinden dit allebei prettig en voor mij neemt het vreemde gevoel langzaam af. Ik heb ook geen liefdesverdriet, maar natuurlijk wel het gemis van iemand in huis. Ik voel me snel eenzaam en probeer dat op te vullen met vrienden en kennissen. Dat voelt gelukkig goed. Zij doet overigens hetzelfde met haar rebound en zegt daardoor maar weinig gemis te voelen. Ik snap dat wel.
Hoe dan ook, ik mocht willen dat ik een rebound had zoals zij, heb daar natuurlijk ook behoefte aan. Helaas is er op dit moment geen optie, maar ik ben wel goedgemutst. Ik weet dat mijn relatie op een prettige manier geëindigd is en dat ik haar nog gewoon kan bellen of iets afspreken als ik ergens mee zit, ik blijf dus niet met onbeantwoorde vragen achter. Daardoor heb ik ontzettend veel zin om contacten met vrienden aan te halen, erop uit te gaan en kansen te benutten. Ben niet desperate, maar wel alert en voel me over het algemeen lekker.
Behalve alleen eten en lange zondagen. Die zijn het zwaarst. Maar dat zal wel slijten. Bottom line: onze communicatie is altijd heel sterk geweest, nooit echt knallende ruzies en alles bespreekbaar houden. Dat doen we nu nog. Voor haar rebound voelt dat heel vreemd, voor ons voelt het fijn om zo af te hebben gesloten en nog zo met elkaar te kunnen spreken.
Goed, dat was mijn verhaal. Ik kom wel over haar heen. Heel cliché, maar er zijn meer vissen in de zee. Ik ben dan wel geen Adonis, maar vind mezelf wel een ontzettend leuk persoon en heb behalve een stukgelopen relatie alles wat een vrouw zoekt in een man. Mijn tijd komt wel weer en misschien wel sneller dan ik denk