Op woensdag 6 oktober 2010 17:22 schreef Sine_Pari het volgende:Zodat rubje volgende keer weet waar hij over spreekt;
Zoals de naam al impliceert, posttraumatic stress disorder treedt alleen op na (post) een extreem stressvolle gebeurtenis (trauma). Hoe erger de trauma's en hoe langer de persoon hier aan is blootgesteld, hoe groter de kans tot het ontwikkelen van PTSD. Gemeenschappelijke kenmerken van PTSD zijn;
* Herbeleving van het trauma: voorbeelden zijn flashbacks, nachtmerries, intrusieve herinneringen en overdreven emotionele en fysieke reacties op triggers die de persoon herinneren aan het trauma.
* Emotionele afstomping en-ontwijking: voorbeelden zijn een gevoel van afstandelijkheid, verliezen van interesse in activiteiten of personen, ongewenste pijnlijke herinneringen of gedachten, en het vermijden van activiteiten of plaatsen die herinneren aan het trauma.
* Verhoogde prikkelbaarheid: symptomen zoals slaapproblemen, prikkelbaarheid, hyper waakzaamheid en overdreven schrikreacties.
In aanvulling op deze kenmerken, is het herhaaldelijk herbeleven van de traumatische gebeurtenis(sen) .
Dit kan de vorm aannemen van:
1) Gedachten
2) Terugkerend beelden;
3) Dromen;
4) "Flashbacks"
van de voorval(len).
Gebeurtenissen die lijken op de traumatische gebeurtenis(sen), en in sommige opzichten zelfs herinneringen aan de voorval(len) kunnen extreme ongemak veroorzaken. En vele zullen dan ook proberen dit te voorkomen of zich in een zulke situatie te plaatsen. Sommige zijn zelfs geplaagd door gevoelens van "overlevings schuld" omdat zij iets overleefde, waar anderen dit niet deden, of om bepaalde dingen die ze gehad hebben om te kunnen overleven.
PTSD kan in verschillende vormen de kop opstekken, van lichte vorm tot aan zeer ernstig. Net als met andere medische en psychiatrische stoornissen zijn bepaalde mensen in staat een normaal leven te leiden, ondanks de constante problemen die PTSD veroorzaakt in hun leven. Andere herstellen van PTSD zonder hulp van andere, of professionele hulp. Maar een klein deel van de militaire met PTSD bij wie zich een hardnekkig chronische en slopende chronische mentale aandoening ontwikkeld, ziullen geen verbetering hebben zonder hulp van geestelijke gezondheidszorg of gemeenschapsdiensten. Na behandeling zullen sommige volledig herstellen, andere enkels deels herstellen, en voor andere is zal er nooit een herstel mogelijk zijn. Zestig procent van hen die PTSD verschijnselen hebben zullen zich volledig herstellen, sommige met hulp, maar vele zonder dat hulp/behandeling nodig is.
Men kan (voor het gemak) posttraumatic stress disorder in drie hoofdgroepen verdelen;
Chronische PTSD: PTSD bij diegenen die niet te herstellen is vaak chronische PTSD. Sommigen, echter, kunnen verbetering vertonen in hoe goed ze functioneren op het werk of thuis, of kunnen aan of uit schakelen hoe ernstig hun klachten zijn, maar toch blijft het chronische PTSD.
PTSD in remissie met af en toe terugvallen: Sommige militaire met PTSD hebben periodes met weinig of geen symptomen (remissie), gevolgd door perioden waarin ze het volledige patroon van PTSD symptomen (terugval) ervarien. Dit is meestal te wijten aan te worden blootgesteld aan een situatie die hen herinnert aan de oorspronkelijke traumatische ervaring van tijdens de oorlog op significante wijze. Deze blootstelling ropet lang sluimerende herinneringen en gevoelens op.
Aanvang vertraagde PTSD: Er is een vertraagde versie van PTSD in welke militaire geen vertoningen van PTSD hebben tot maanden of zelfs jaren na hun tijd in het oorlogsgebied. Soms hadden deze militaire een paar, maar niet alle PTSD symptomen en ontwikkelde de volledige stoornis eerst wanneer iets hen bewust of onbewust er aan herrinderde. Soms hebben militaire vele jaren zeer succesvol kunnen omgegaan met hun oorlog zone trauma totdat een situatie zich voordeed die intense herinneringen opriep van het oorspronkelijke trauma.
Een goed boek over dit onderwerp, en leidraad voor terug kerende militaire en/of hun familieleden is
"After the War Zone: A Practical Guide for Returning Troops and Their Families" by Laurie B. Slone, PhD en Matthew J. Friedmann, MD, PhD. een van de boeken die wij hier gratis krijgen, maar welke het geld zeker waard is zou men deze zelf moeten aanschaven.
custom menu
