Aangrijpend verhaal. Erg intens maar ook mooi om te lezen, omdat het ergens toch een beetje een happy ending heeft, ondanks alle ellende. Bedankt voor het delen.
Dat van de nachtmerries zijn voor mij redelijk herkenbaar, terwijl ik geen dag in oorlogsgebied heb gezeten (godzij dank) maar mijn vader (hij was al ruim veertig toen ik werd geboren) heeft als kind heel bewust WW2 meegemaakt. Elke avond na het eten ging hij een uurtje liggen, en het was mijn 'schone' taak om hem om 8 uur wakker te maken met koffie.
Dat was altijd een hele beangstigende en zware opgave. Dat moest met heeeeel veel beleid, en voorzichtig. Erg voorzichtig. Het was niet zelden dat hij wakker schrok (of ik nou fluisterde of gewoon praatte) en direct onder de bank dook. En dan was hij vervolgens zo boos dat hij zo geschrokken was, dat hij weer terug was die paar seconden in de gebeurtenissen van toen.
Doodsbang maakte me dat altijd. En dan spreek ik over 40-50 jaar na de oorlog. Hij heeft ook verteld wat er allemaal gebeurt is (en dat hou ik voor mezelf
) dus ik snapte het wel, maar omg wat vond ik het elke keer weer eng.
Ik hoop dat die nachtmerries steeds minder zwaar worden voor je. En de rest uiteraard ook, maar daar kan ik me (gelukkig?) niet bij voorstellen hoe intens dat moet zijn.
No Regrets |
Reeds aanwezige foto's in mijn fobo: 486 van de toegestane 2000 =24,3%"Ik ben de favo Ajacied van deze Feyenoorder! O+ | Lezen wat er staat... tja je moet ook wel
willen lezen wat er staat natuurlijk...
Stress: the confusion created, when the mind must override the body's basic desire to choke the living daylights out of some idiot who desperately deserves it.Mijn hand, jouw ballen, voel me draaien dan! |
Het mooiste plekje op deze wereld, Molveno!
custom menu
