Als zwanger worden / blijven niet zo makkelijk gaat #77

Oh misschien dat ze het inderdaad inmiddels al in meer ziekenhuizen doen, zou zomaar kunnen. Mijn info is al wel weer van even geleden.

En verder kan ik me goed aansluiten bij wat je zegt. Ondanks dat ik het hele traject voorafgaande aan de ivf zelf niet heb hoeven doorgaan i.v.m. de hydrosalpinxen. Het was bij jou qua ivf ook wel heel erg natuurlijk met de overstimulatie dat zou bij mij ook een situatie zijn om zeker geen ivf meer te overwegen....

En wat Ahava zegt is ook waar, als het uiteindelijk resulteert in een kindje, dan is dat het dubbel en dwars waard. Ik denk mede daardoor dat ik het een plek kan geven. Als je met lege handen achterblijft, valt alles nog eens veel en veel zwaarder... en dat is nou net het stukje wat je vooraf niet zeker weet, of het ooit gaat lukken en dat is een onzekerheid die heel diep geworteld zit....

Helemaal mee eens Orea. Als er een ding is dat ik zou moeten noemen als zwaarste is het de steeds maar knagende onzekerheid. Ik denk ook nog regelmatig aan wilmadonna. Hoe het met haar gaat. Dat vond ik zo verdrietig

Ok, bedankt voor de info. Als het ooit zover komt kom ik er vanzelf achter of mijn ziekenhuis zonder hormonen wil behandelen.
CP, ik denk ook nog regelmatig aan wilmadonna. Het was een heel verdrietig verhaal inderdaad.

Trouwens, volgens mij kan basimah wel uit de OP, die is sinds april vorig jaar niet meer online geweest...

Bedankt voor de kussen, meiden.

Nou, die overstimulatie was wel heel heftig bij jou inderdaad, CP! Pijnlijk en heel eng, lijkt me.
Wat dat betreft, heb ik het relatief makkelijk. Mijn lijf doet geen echt rare dingen. Ik ben praktisch nooit overtijd, mijn menstruatie is niet echt zwaar of pijnlijk, ik heb niet bijzonder veel last van de hormonen, ik heb geen overstimulatie of andere problemen, mijn vriends sperma is altijd goed genoeg, we hebben bij elke IVF bevruchtingen. Verder hebben we over het algemeen geen klagen over de mensen in onze omgeving. Oke, soms worden er wat onhandige opmerkingen gemaakt maar echt heel rare dingen worden er niet gezegd. En onze werkgevers zijn heel coulant en meelevend. Last but not least, onze relatie is nog steeds heel goed, of eigenlijk: beter dan ooit.

Allemaal zaken die ik weleens anders lees. En ik realiseer me ook hoe fijn dat is. Maar toch vind ik het zwaar. Misschien wel omdat ik, naar mijn idee, niet aan het opkroppen ben. Alles komt er bij mij gelijk uit.
Die onzekerheid is inderdaad zo slopend. Zal ik ooit moeder worden?

Maar uiteindelijk heb ik het er wel voor over hoor. Ik kies er heel bewust voor om dit traject te volgen. Natuurlijk hopend op een kind uiteindelijk, maar ik realiseer me ook dat ongeveer de helft van de mensen die IVF doen, niet zwanger zal raken. (Tenminste, dat percentage stond geloof ik in onze voorlichtingspapieren van het ziekenhuis).

Het klinkt nu zo zwaar allemaal, maar het is niet zo dat ik alleen maar verdrietig en somber door het leven ga hoor. Ik heb zo veel dingen waar ik wel van kan genieten, gelukkig. Daardoor houd ik het waarschijnlijk ook vol. Het is wel fijn om mijn gevoel weer eens zo onomwonden te kunnen benoemen en dan hier herkenning en steun te vinden.

En wilmadonna, ik denk ook heel vaak aan haar. Ik hoop dat het haar lukt om het een plek te geven.

Basimah is inderdaad al heel lang niet meer geweest dus kan ze volgens mij ook wel uit de OP.

Ahava; het is even helemaal langs me heen gegaan dat je ook nog via ivf zwanger bent geraakt en dat ook dat niet vanzelf gaat, extra lastig en zuur allemaal. Ik ben vanaf het slechte nieuws inderdaad alleen maar door gegaan en heb mezelf begraven onder mijn werk en hard geroepen dat het weinig met me deed, tot de meneer met de hamer kwam en heel hard op mijn hoofd tikte waardoor ik besefte dat het veel meer met me doet dan ik dacht. Het toegeven dat het zoveel met me doet en er aan toegeven is ook niet mijn kwaliteit, maar even pas op de plaats en aan mezelf denken doet me erg goed. _{geld uitgeven aan leuke dingen trouwens ook}
Ik heb een afspraak bij een psycholoog, maar dat duurt nog best lang ivm wachtlijsten. Maar ik verwacht niet dat het dan allemaal opgelost is, dus ik ben wel van plan om trouw naar die afspraak te gaan, al is het maar om wat tips te krijgen hoe ik met deze situatie om moet gaan en wat als blijkt dat er biologisch geen kinderen komen van mij en mijn

Alle verhalen over het ondergaan van de ivf heb ik even aan me voorbij laten gaan, ik wil daar nu nog even niet aan denken...

Dankjullie voor alle lieve woorden en knuffels, doet wel goed om te horen dat ik niet de enige ben die hier doorheen gaat, al gun ik dit niemand, want het is gewoonweg klote...

nope nog steeds geen periode dus volgende week afspraak maken bij de fertiliteitskliniek.
voor iedereen een dikke knuffel en excuses dat ik niet zo vaak post.
heb even een drukke periode..

quote:

Op dinsdag 9 maart 2010 15:15 schreef Ahava het volgende:
--knip--
Mijsje, fijn dat deze stimulatieperiode weer achter de rug is. Ik denk dat het heel goed is dat je een even pas op de plaats maakt. Dat geeft je de tijd en de ruimte om de teleurstelling van de mislukte IUI’s te verwerken. En mocht deze laatste poging niet lukken (ik duim natuurlijk dat het wel lukt!) dan heb je nog even om je op te laden voor de volgende stap.

Maar eerst heel hard duimen dat de inseminatie van gisteren raak is!

O, en over dat je nu al moe bent van de IUI’s, dat is logisch, hoort erbij. Maar misschien scheelt het als je meer in het moment zou kunnen leven? Als ik je berichtjes lees, zie ik dat je vaak al bezig bent met dingen die nog in de toekomst liggen. Dan heb je het eigenlijk dubbel op je bord: én de IUI’s waar je mee bezig bent én de IVF’s die in de toekomst wellicht nodig zijn. Mij helpt het enorm om me te richten op het NU, dat is wat speelt, de rest komt later. Niet dat dat altijd perfect lukt hoor want het is toch moeiljk, maar het scheelt toch wel voor mij. Misschien heb je er iets aan? _{En anders mik je mijn tip gewoon aan de kant. Je moet doen wat voor jou werkt tenslotte.}
--knip--

ik moest even nadenken hoe ik me precies voel in deze. ik denk dat je wel goed zit met het nu en de toekomst samen... ik heb wel hoop gehad, vooral de eerste twee IUI's en ook de eerste twee met hormonen, maar over het algemeen heerste het gevoel: IUI is het niet voor mij... misschien dat het daarom ook niet werkt (de menselijke geest is een complex en vreemd iets...) maar misschien is het ook wel gewoon waar... ik heb het gevoel dat ik pas echt voor het moment kan gaan als ik het gevoel kan hebben dat dit voor mij dé behandeling is. ik heb het gevoel zelf dat dat met IVF moet zijn... mede door wat de gyn in het verleden wel eens heeft gezegd, maar ook door mijn eigen gevoel. de laatste IUI voelt ook daardoor als tijd uitzitten tot we eindelijk door mogen naar IVF. misschien dat het me ook daarom wel zo zwaar valt.

ik zou zelf in ieder geval niet kiezen voor IVF zonder extra hormonen. ondanks de extra vergoede pogingen wil ik zo veel mogelijk eitjes waar ze mee kunnen bevruchten. mijn man en ik willen ook 2 emmy's bij de terugplaatsingen (zover dat mogelijk is...) om de kansen wat groter te maken. dat de kans dan bestaat dat er een tweeling komt, dat is dan maar zo, en die is dan heel erg welkom. (en ons gezin meteen klaar) ik ben me daarnaast ook heel bewust van de kans dat het nooit zal lukken. (per terugplaatsing zou je 30% kans hebben dat het blijft plakken, heb ik me laten vertellen) en dat het nooit zal lukken, komt nu gewoon steeds dichterbij. dat is wel heel moeilijk en voelt (ook al is het dat niet, want ik kan er zelf niks aan veranderen) als falen...

voor nu ben ik in ieder geval nog hoopvol. ik heb ook nog een sprankje hoop zoals bij iedere IUI dat de IVF niet eens nodig is, maar ik ben er bang voor...

voor wie het even kan gebruiken. het is gewoon klote als het je zelf niet lukt. maar gelukkig is hier dan wel de plek om lekker van je af te schrijven...
bedankt voor alle lieve steunreacties en lieve woorden! doet me goed!

Mijsje, even over de 2 embryo's.. Ik weet niet hoe oud je bent maar onder de 35 doen ze dit niet. En zeker niet bij een eerste ivf.. Mijn eerste ivf wilde ik zelf al niet, 2e ook niet, maar de pogingen daarna (cryo als de laatste volledige ivf) wilde ik het wel. En daar stonden ze zelfs nog niet heel positief tegenover (ik word volgende week 29), maar als je eenmaal 1 of 2 ivf-en hebt gehad dan worden ze er wel wat losser in...

Geef het wel aan, maar hou er rekening mee dat je ziekenhuis dit zeker bij een eerste ivf niet doet....

quote:

Op woensdag 10 maart 2010 10:45 schreef Orea het volgende:
Mijsje, even over de 2 embryo's.. Ik weet niet hoe oud je bent maar onder de 35 doen ze dit niet. En zeker niet bij een eerste ivf.. Mijn eerste ivf wilde ik zelf al niet, 2e ook niet, maar de pogingen daarna (cryo als de laatste volledige ivf) wilde ik het wel. En daar stonden ze zelfs nog niet heel positief tegenover (ik word volgende week 29), maar als je eenmaal 1 of 2 ivf-en hebt gehad dan worden ze er wel wat losser in...

Geef het wel aan, maar hou er rekening mee dat je ziekenhuis dit zeker bij een eerste ivf niet doet....

Bij het radboud doen ze daar niet zo moeilijk over. Ze geven een advies en een folder met de voor en nadelen. En je kan elke keer (verse poging of cryo poging) aangeven hoeveel je er terug wilt. Bij hele goede kwaliteit is het advies 1 terugplaatsen, bij de rest altijd 2. Maar je kan ook altijd 2 willen of altijd maar 1 als je bezwaar hebt tegen een tweeling (en ze dan per stuk laten invriezen, standaard gaan ze per 2).
Wij hebben gekozen voor 2 (het was er als we dit niet hadden aangegeven 1 geworden omdat de kwaliteit goed was). Puur en alleen maar omdat we zelf de kansen zo groot mogelijk willen houden en omdat we geen bezwaren zien in het krijgen van 2 kindjes in een keer.
*over 1,5 week weet ik of het goed zit en of er 1 of 2 zijn blijven plakken*

Mijsje: duim dat deze iui DE iui is voor jullie en dat het vervolgtraject jullie bespaard kan blijven

hier ook hoor! Mijn eerste ivf had ik toen ik 25 was, en mijn eileiders het enige probleem waren. Een tweeling was hier toen ook al welkom, maar liever niet, zeg maar (had toen nog de ijdele hoop dat het wel in 1 keer zou lukken..)

Bij de laatste poging wilde ik alle kansen benutten en een tweeling nog steeds liever niet (want het brengt nou eenmaal risico's met zich mee.. ander forum waar ik op meeschrijf zijn net iemand haar vliezen spontaan met 22 weken gebroken, ze was zwanger van een tweeling en dat kan dus zomaar gebeuren, verder was er niks aan de hand, en de kindjes hebben het niet gehaald ) maar was absoluut wel heel welkom geweest.

Achteraf ben ik natuurlijk blij dat ik heb doorgezet. Want er is er één blijven plakken, en wat nou als ik er 1 had laten terugplaatsen, en het was die andere geweest? Sjah... Dus ik begrijp het maar al te goed!!

Maar dan is het Radboud wel een van de weinige. Ik weet dat de ziekenhuizen in/rondom Amsterdam het echt niet zomaar doen. Heb liever dat Mijsje er rekening mee houdt en dat ze het wel toestaan, dan dat ze er vanuit gaat dat het gebeurd en ze nee zeggen (bijv. VU is daar echt heel stellig in, kan je op je kop gaan staan bij wijze van..)

En inderdaad vreselijk spannend voor jou Hobbes heb je zelf een voorgevoel?

De kans op een zwangerschap wordt er niet groter op of je er nu 1 of 2 laat terugplaatsen...

Dat zeggen ze, maar toch geloof ik daar niet in. Als dat zo zou zijn dat zou bij 2 terugplaatsen ze altijd alle 2 blijven zitten en dat is maar heel zelden het geval. Het is niet zo dat 2 terugplaatsen 2x zoveel kans geeft, maar het is wel een bepaald %

Orea, dat wist ik niet. het is inderdaad goed om daar rekening mee te houden en het daar over te hebben met de arts op 22 maart... dank je. ik moet voor de oogsting en tp's in ieder geval naar het AMC, dus dat wordt inderdaad Amsterdam... en aangezien ik "pas" 31 ben (en tegen de tijd dat het hele circus echt volop bezig is waarschijnlijk al 32) kan ik het er wel over hebben met de arts...
ik heb vaker gehoord dat 1 of 2 tp's de kans op zwangerschap niet vergroot, maar mijn gevoel zegt hetzelfde als Orea al aangeeft. verder weet ik geen percentages ofzo, maar mijn gevoel zegt dat.

De kansen zijn wel groter. In een keuzehulp (van het Radboud volgens mij) staat dat 2 pogingen met 1 embryo evenveel kans geeft als 1 pogingen met 2 embryo's.

waar lees je dat Ahava? (linkje?) dat zijn kansen die ik wil benutten... (die wil ik dan ook bespreken met de arts)

Hier nog een interessant onderzoek op de Freya-site. Het is natuurlijk maar 1 onderzoek en nog van 2001 ook, maar toch beter dan niets he
http://www.freya.nl/web_fm/eenembryo.php

dat is een interessant artikel, ondanks dat het al 9 jaar oud is dit jaar... ik heb het wel even opgeslagen... dank je!

quote:

Op woensdag 10 maart 2010 11:50 schreef Ahava het volgende:
De kansen zijn wel groter. In een keuzehulp (van het Radboud volgens mij) staat dat 2 pogingen met 1 embryo evenveel kans geeft als 1 pogingen met 2 embryo's.

Inderdaad, daarom voor ons de keus voor 2 embryo's. Slechts 1 op de 5 stellen heeft cryo's en die ontdooien ook nog eens niet altijd goed (wat dus in onze ogen de kans verkleint).
http://www.umcn.nl/Zorg/A(...)cuments/ivfda-nl.pdf

Orea: nee, heb geen voorgevoel. Ben wel erg nieuwsgierig en ongeduldig nu...

Interessant artikel

en ook het jouwe heb ik opgeslagen Hobbesje! dank je! Hier staan weer hele andere cijfers in dan in het artikel van CP... maar inderdaad, als de keuze er is, willen wij er 2 bij een tp...

Deze van Hobbes is dan ook veel recenter Toch wel bijzonder dat er zulke verschillen nog per ziekenhuis zijn. (en ook nog eens per land.. oké, in sommige landen is het terugplaatsen van 3 of meer normaal en dat vind ik niet kunnen.... maar qua andere technieken verschilt het zo. Wordt tijd dat landen & ziekenhuizen eens wat meer kennis gaan overdragen. Ipv als het bij de één al is bewezen door onderzoek, dat het andere ziekenhuis zijn eigen onderzoeken eerst nog gaat doen en aangeeft dat ze er niet aan meewerken omdat het nog niet wetenschappelijk is bewezen....)

In het linkje van Hobbesje staat het artikel dat ik bedoelde, mijsje!

En verder EENSCH met Orea (wat verrassend!

Ik vind jou eng worden
_{ben jij écht écht écht niet mijn verloren tweelingzus, gescheiden bij geboorte?}

quote:

Op woensdag 10 maart 2010 10:33 schreef mijsje het volgende:

[..]

ik moest even nadenken hoe ik me precies voel in deze. ik denk dat je wel goed zit met het nu en de toekomst samen... ik heb wel hoop gehad, vooral de eerste twee IUI's en ook de eerste twee met hormonen, maar over het algemeen heerste het gevoel: IUI is het niet voor mij... misschien dat het daarom ook niet werkt (de menselijke geest is een complex en vreemd iets...) maar misschien is het ook wel gewoon waar... ik heb het gevoel dat ik pas echt voor het moment kan gaan als ik het gevoel kan hebben dat dit voor mij dé behandeling is. ik heb het gevoel zelf dat dat met IVF moet zijn... mede door wat de gyn in het verleden wel eens heeft gezegd, maar ook door mijn eigen gevoel. de laatste IUI voelt ook daardoor als tijd uitzitten tot we eindelijk door mogen naar IVF. misschien dat het me ook daarom wel zo zwaar valt.

ik zou zelf in ieder geval niet kiezen voor IVF zonder extra hormonen. ondanks de extra vergoede pogingen wil ik zo veel mogelijk eitjes waar ze mee kunnen bevruchten. mijn man en ik willen ook 2 emmy's bij de terugplaatsingen (zover dat mogelijk is...) om de kansen wat groter te maken. dat de kans dan bestaat dat er een tweeling komt, dat is dan maar zo, en die is dan heel erg welkom. (en ons gezin meteen klaar) ik ben me daarnaast ook heel bewust van de kans dat het nooit zal lukken. (per terugplaatsing zou je 30% kans hebben dat het blijft plakken, heb ik me laten vertellen) en dat het nooit zal lukken, komt nu gewoon steeds dichterbij. dat is wel heel moeilijk en voelt (ook al is het dat niet, want ik kan er zelf niks aan veranderen) als falen...

voor nu ben ik in ieder geval nog hoopvol. ik heb ook nog een sprankje hoop zoals bij iedere IUI dat de IVF niet eens nodig is, maar ik ben er bang voor...

voor wie het even kan gebruiken. het is gewoon klote als het je zelf niet lukt. maar gelukkig is hier dan wel de plek om lekker van je af te schrijven...
bedankt voor alle lieve steunreacties en lieve woorden! doet me goed!

Het is ook moeilijk allemaal en aan je gevoel kun je vaak zo weinig veranderen. Ik hoop dat je sprankje hoop bewaarheid wordt. Zo heb ik hier iedere maand een sprankje hoop dat het toch spontaan is gelukt (we doen er genoeg ons best voor ).

Hier staat meer over IVM (IVF in eigen cyclus):
http://www.nvog-documenten.nl/index.php?pagina=/richtlijn/item/pagina.php&richtlijn_id=805

quote:

Op woensdag 10 maart 2010 14:28 schreef Orea het volgende:
Ik vind jou eng worden
_{ben jij écht écht écht niet mijn verloren tweelingzus, gescheiden bij geboorte?}