quote:Op woensdag 18 november 2009 00:17 schreef kaketoe1 het volgende:Hallo, ik had mij, vnl. door allerlei kwalen nooit in een relatie gezien, maar een paar jaar geleden is het er toch van gekomen. Mijn huidige vriendin liep al een tijdje achter mij aan alleen hield ik de boot af. Hoofdzakelijk omdat ik niet durfde. Nu zijn we heel gelukkig. Wel ben ik heel eerlijk geweest dat ik nooit mezelf in een relatie zag en ook heb ik destijds een beschrijving gegeven van mijn ideale vrouw die niet op haar leek, maar dat deed of doet niks aan ons of haar af.
Sinds een jaartje ken ik echter via mijn vriendin iemand die wel voor 99,9% aan die beschrijving van mijn ideale vrouw van destijds voldoet. Sinds een paar maanden gaan we ook nog eens veel intensiever met elkaar om (voornamelijk door mij en haar toedoen) Qua stellen dan want zij is getrouwd en ik en mijn vriendin wonen samen. Ik ken haar echter niet alleen, ik kan met haar ook alles bepraten, vooral via de email maar dat is al heel wat voor mij. Dit is vaak heel uitgebreid terwijl ze een heel druk leven heeft. Ik heb dan nu ook besloten dit terug te schroeven en zij denk ik ook. We hebben hier niet over gepraat maar ik denk dat het het beste is en zij hetzelfde denkt. Het is gewoon heel absurd maar we voelen elkaar aan, gebruiken elkaars woorden, weten vaak wat de ander denkt etc. Wij hebben een zeer prettige band en manier van elkaar begrijpen. Hoewel het feitelijk een vriendin van mijn vriendin is ga ik intensiever met haar om als mijn vriendin met haar. Probleem of feit blijft alleen dat dit raar is en ongemakkelijk voelt door het sekseverschil. Niet alleen voor jezelf maar gewoon voor de situatie en anderen, Het blijft vreemd. Het enige 'voordeel' is dan nog dat ik wat mankeer en er nogal een leeftijdsverschilletje is. Dit camoufleert een beetje de schijn van dat er een andersoortig contact of verlangen daar naar is. Maar dit is er dus daadwerkelijk van mijn kant uit niet maar het wordt voor derden wel deels gecamoufleerd.
Mijn vriendin werd echter op den duur wel jaloers en vond het niet normaal. Ik heb het daar erg moeilijk mee gehad omdat het haast kiezen tussen 2 kwaden was. Het was ook misschien een beetje te geworden. Vorige maand 90 sms-jes naar haar en nog geen 10 naar mijn eigen vriendin. Van 1 kant heb ik ook een groot verlangen om tijd met haar door te brengen, aan de andere kant kan ik, ondanks dit, plus dat ze voldoet aan mijn beschrijving van de ideale vrouw niet zeggen dat ik verliefd op haar ben of smacht naar een relatie of andersoortige contact. Helemaal juist niet!! alleen wordt ik gedwongen erover na te denken door de situatie. Maar hou ik mezelf voor de gek of kun je op een korte tijd zo een diepe vriendschap voor iemand voelen? Bestaat überhaupt een dusdanige vriendschap tussen man en vrouw zonder verdere gevoelens (volgens mijn vriendin dus niet en gaat dat vanzelf een stap verder zonder dat je dat wilt).
Hebben anderen ervaringen met intensief en zeer diepgaand contact met iemand van de andere sekse, die ook nog eens feitelijk een vriend/vriendin of kennis van je partner is? En hoe zou je ermee om moeten gaan en is dat mogelijk? Het feit dat ze matcht aan mijn ideale vrouwbeeld van vroeger maakt het raar maar ondanks dat denk ik dat ik weet hoe het zit. Maar wat mijn vriendin vreest en andere misschien denken of vinden maken de situatie verwarrend en ongemakkelijk voor mijn gevoel.
Het kan wel een vriendschap tussen man en vrouw, maar dit gaat toch wel een beetje ver.
Je beschrijft haar als zo'n beetje de perfecte meid, besteed veel meer aandacht aan haar dan aan je eigen vriendin.
Je zegt verder geen interresse te hebben in haar, maar hoe waar is dat, zoals je haar beschrijft is erg positief en lief namelijk, daar lijkt meer in door te klinken dan supertof mens waar ik mega goed mee op kan schieten, waarom die verwijzing naar je perfecte vrouw bv(dat een aantal keren zelfs, onderstreept en alles zeg maar).
Kortom, weet je zeker dat je alleen vriendschap voelt, zo ja, denk na over grensen, je eigen partner echt veel minder aandacht geven is niet goed voor je relatie, breng dat in evenwicht.
Een ander zo ophemelen terwijl je hier in de openingspost maar heel summier wat over je eigen partner zegt, behalve dan dat zij iig niet bij jouw beeld van ideale vrouw past is ook niet echt bevorderend.
Pas op dat je niet teveel naar de mindere kanten van je eigen partner gaat kijken en de goede kanten van die vriendin uitvergroot(mindere kanten komen niet zo zwaar naar voren als je alleen met elkaar omgaa zodra je daar zin in hebt ipv samenwoot en leeft).
Als ik jou was zou ik even een beetje aan soulsearching doen, eens diep in jezelf kijken of je jezelf niet voor de gek aan het houden bent, komt daaruit dat het echt alleen vriendschap is en je ook niets meer zou willen als de omstandigheden anders waren pas het dan zo aan dat het goed in je leven past(je partner niet tekort doet), komt eruit dat als de omstandigheden anders waren je geen moment had getwijveld en ervoor was gegaan, neem dan als de sodemieter afstand als je je relatie wil behouden.