Hey mensen,
Ik heb gisteren nog een gesprek gehad met hem... want hij praat momenteel niet veel tegen me.
En logisch... maar ik wilde weten wat er nu eens door hem heen ging.
Hij gaf aan dat hij het allemaal geen plaatsje kon geven omdat er altijd mensen om hem heen zijn.
Hij is boos verdrietig en weet het momenteel niet.
Hij gaf wel heel duidelijk aan dat hij echt uit elkaar wil gaan wonen na de bevalling.
Dit gaf me gisteren wat rust omdat ik weet waar ik aan toe ben en waar ik naar toe kan werken.
Maar toen kwam hij thuis en kwam hij bij me op de bank zitten en (jaaaa ik weet het ik heb het zelf ook toegelaten) hebben we sex gehad.
Eigenlijk is er niets verandert we eten samen, kijken samen tv, praten en kunnen zlefs soms ook nog lachen met elkaar we hebben sex, en gaan samen slapen.
En word ik dus de volgende ochtend wakker.... met hoop.
Hopend dat het weer goed kom... terwijl hij dan gisteren zo ontzettend duidelijk is en ik weet dat hij het meen.
Een behoorlijk emotionele achtbaan.
Ben nu maar bezig met het zoeken van een woning zodat het dan maar zo snel mogelijk doorgezet kan worden.
Ik vraag wel of hij as maandag met me mee wil naar maatschappelijk werk.
Misschien dat zij hem uit kan leggen wat er aan de hand is en hij het misschien begrijp.
Want nu... nu begrijp ik het zelf niet eens omdat er zoveel op me af kom.