!!!Dit schrijfsel kan spoilers bevatten. Mocht u liever onwetend deze voorstelling bekijken dan raad ik u aan hier te stoppen met lezen!!!Voor de luie lezers: de beknopte conclusie vindt u onderaan.Ik ga hier niet inhoudelijk verslag doen van het verhaal. Het is een bestaand verhaal dat bekend is bij velen. Een aantal dingen wil ik graag met jullie delen die betrekking hebben op de uitvoering. ---------------------------------------------------------------------------------------
Weledele lezer,
Woensdagavond 7 oktober 2009. Vol verwachting vertrok ik samen met mijn huisgenoot naar "De Spiegel" in Zwolle voor deze voorstelling. Deze allereerste try-out was volledig uitverkocht en het was dan ook behoorlijk druk. Alvorens de voorstelling begon hield de regisseur nog even een kort voorbereidend praatje waarbij hij de nadruk legde op het mogelijke falen van effecten en techniek. Ik ben theater in combinatie met cabaret niet gewend en vanaf dat moment stonden mijn zintuigen automatisch ingesteld op het ontdekken van fouten in de voorstelling. Uiteindelijk viel het jammer genoeg reuze mee met de technische mankementen. Waarom ik dit jammer vind leg ik later uit.
De vertolking van het beroemde verhaal ging erg stroef. Ik had veel moeite om mijn aandacht erbij te houden vanwege het slome ritme, langdradige dialogen die uiteindelijk nergens naar toe gingen en de hoeveelheid personen op het toneel. Zo vindt er bijvoorbeeld een dialoog plaats tussen Bert en Heerschop terwijl de andere vijf personages nog vrolijk op 't toneel rond dartelen. Misschien ben ik snel afgeleid, misschien niet. Oh ja, tegelijk met dit alles zijn er ook nog een stuk of 4 circusartiesten in de achtergrond die allerlei acrobatische manoeuvres uitvoeren. Touw slingerende dames en stoel stapelende spierbundels. Allemaal erg indrukwekkend maar totaal niet relevant en erg afleidend dus.
Peter Heerschop vertolkt de rol van Mr. Fogg. Of beter gezegd, het kostuum van Heerschop vertolkt Mr. Fogg. Heerschop zelf leek niet echt zin te hebben om een echt karakter neer te zetten. Maar goed, ik denk dan nogmaals aan het feit dat ik naar een theater/cabaret voorstelling zit te kijken en wacht geduldig af. Vigo Waas zet zijn karakter als "tijdman" goed neer. Niks over te zeggen. Bert Visscher was gewoon zichzelf, druk, rode schoentjes, gekke bekken en vooral heel druk. Het enige verschil was dat hij wat minder met het publiek communiceerde.
Na een minuut of dertig kon ik nog steeds geen grip krijgen op de "sfeer" die er gezet werd. Welke kant willen ze nou op met deze vertolking? Er was geen spanning en er waren geen intrigerende scènes die je meesleepten naar verre landen en vreemde culturen. Het "theater" gedeelde van deze voorstelling kon wel een snufje zout gebruiken. Met het idee in mijn achterhoofd dat het de allereerste try-out was besloot ik hier niet te veel op te focussen. Ik ging er maar vanuit dat het alleen maar beter kan worden. Met mijn lachspieren op scherp wachtte ik op het moment dat ik ze zou mogen gebruiken.
Juist, ik wilde lachen. En ik niet alleen. Uiteraard zijn er genoeg grappen in deze voorstelling. Het probleem is alleen dat ze niet grappig zijn. Ongelofelijk voor de hand liggende grappen die door talloze andere cabaretiers en comedians gebruikt zijn. Een handjevol mensen moet dan lachen. Volgende grap. Twee mensen gniffelen zachtjes. De volgende grap met het woord "neger" er in doet het wat beter bij het publiek. Overigens wel in een grap van Herman Finkers. Iets in de trant van "Het is een neger, geen jager". Op dat moment was ik er niet meer zo zeker van of 't nog wat zou worden. Stelen van Finkers. Origineel zijn met woordgrapjes lijkt me lastig, maar als je 't kan dan waardeer ik het. Beter goed gejat of iets dergelijks.
Ik denk dat ik voor een groot deel van het publiek mag spreken als ik zeg dat we met de verkeerde verwachtingen de voorstelling zijn gaan kijken. Bert Visscher's solo voorstellingen zitten boordevol theater, emotie, humor en passie. Bert Visscher is de grootste naam van deze productie en het was duidelijk dat de mensen voornamelijk voor hem kwamen. Persoonlijk zie ik Visscher liever in z'n uppie.
Om nog even terug te komen op mijn eerdere uitspraak:"Uiteindelijk viel het jammer genoeg reuze mee met de technische mankementen". Een aantal mankementen kwamen voor, bijvoorbeeld vertraagde effect geluiden, weigerende geweren e.d. Op 't moment dat de acteurs hier mee te maken kregen lag het publiek werkelijk dubbel. Op deze momenten communiceerde Visscher dan even met het publiek en was de sfeer van slome suffigheid plots omgeschakeld naar iets interessants and grappigs. In totaal zijn er drie technische problemen geweest en dit waren de enige goede lachmomenten van de avond.
Toch wel héél erg jammer dat deze voorstelling slechts wat gelach opwekte vanwege dingen die helemaal niet in de voorstelling horen. Lijkt me erg pijnlijk voor de toneelspelers. Maar wat misschien nog wel pijnlijker was is het feit dat er niet langer dan tien seconden werd geklapt op 't einde. Een uur en drie kwartier stonden ze op 't toneel, zich kapot te werken om er wat van te maken. Het publiek geeft ze een applaus van tien seconden. Oké en een twijfelachtige staande ovatie kregen ze ook nog. Maar stiekem had iedereen gewoon pijn in de bips van de lange zit en hadden ze tijdens de voorstelling genoeg momenten gehad om te fantaseren hoe lekker het zou zijn om even de benen te strekken.
ConclusieNeem iets te lezen mee.
--------------
Promofilmpje voor de de voorstelling:
--------------
Voor nu hou ik het hierbij. Wie weet voeg ik nog wat toe als me iets binnenschiet. Mocht de structuur van mijn review onsamenhangend overkomen dan ben ik erin geslaagd deze voorstelling te verwoorden. Indien mijn gebrek aan objectiviteit u stoort verzoek ik u vriendelijk zelf een review te maken.
[ Bericht 2% gewijzigd door oxy.moroni op 08-10-2009 13:09 ]