index       relaties & psychologie      sociologie & maatschappij
PI Omgaan met het overlijden van een dierbare #1
Topicgallery™ :
Bill_E
Zucht 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:42 (#1) 

Over het overlijden van een dierbare vind ik amper topics. Ik had eigenlijk wel een verzamel topic gevonden. Ik ben net mijn vader plotseling verloren en was op zoek naar verhalen van mensen die hetzelfde meegemaakt hebben. Of zoek ik fout ?


Mirjam
paparazzislet 		[ Moderator / FOK!paparazzi ] dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:43 (#2) 

gecondoleerd..
er zijn wel zulke topics, maar niet heel veel idd.

'Met een banaan door het water, later'
foto's! kijk dahan! | Franky boy | fanmail, hatemail, lovemail, sexmail | Tom | computerproblemen? Hardwarestop helpt! Nageltjes!
TJDoornbos
8635 		[ Redactie Sport ] dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:44 (#3) 

sterkte

Op donderdag 19 november 2009 20:29 schreef Isegrim het volgende:
Zeg, moet ik je ff kortsluiten? }:|
ICD-Patienten
Buschetta
Jouw IP toevallig ? 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:47 (#4) 

kan me er ook niet echt topics over voorstellen.

Denk dat zoiets weleens per PM gaat. Sterkte in ieder geval.
Bill_E
Zucht 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:48 (#5) 

Dankje voor de steun, maar ik was eigenlijk opzoek naar een topic zoals De kunst van het loslaten van je ex - Deel 89 daar vinden "lotgeloten" elkaar. Nu gaan er gellukkig minder plotseling mensen dood dan dat er relatie's stuk gaan. Maar er zullen mensen zijn met dezelfde behoeftes om er over te praten in het algemeen kan ik me voorstellen.

Steun vind ik in mijn vrienden en familie. Maar zijn ondergaan hetzelfde als ik. En allemaal vreemde gevoellens steeds.
daftme 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 21:58 (#6) 

Sterkte.
Ik denk dat weinig mensen behoefte hebben om met vreemde te praten over bijvoorbeeld de leuke verhalen die je opa altijd vertelde. Maar er zou wel een plekje beschikbaar moeten zijn. Voor de mensen die er wel behoefte aan hebben.

Het leven is net een neus. Je moet eruit halen wat erin zit.
SpiekerJozef 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:13 (#7) 

Allereerst sterkte met het verlies van je vader.

Je gevoelens kan je beter delen met mensen die je vader ook gekend hebben omdat die ook meestal wel weten wat voor een band jij met je vader had. En in jou geval was het plotseling en ongewenst en in mijn geval was het niet plotseling en zeer gewenst omdat hij al vijf jaar leed. Maar ookal is het voor mij tien jaar geleden, mis ik hem nog steeds en heb nog steeds vragen aan hem te stellen of bevestiging te vragen voor de dingen die ik doe.

Nogmaal sterkte maar praat met je familie, vrienden en kennissen . . .

De aarde is rond, net als een pannenkoek.
"Serieuzen maken vaak de grote fout niet-serieuzen niet serieus te nemen."
Laat de wolken van morgen niet hangen voor de zon van vandaag .
Stephan1237 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:16 (#8) 

Heel veel sterkte, Volgens mij is er nog recent een topic geweest over iemand die zijn oom had verloren ofzo
Bill_E
Zucht 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:24 (#9) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 22:13 schreef SpiekerJozef het volgende:
Allereerst sterkte met het verlies van je vader.

Je gevoelens kan je beter delen met mensen die je vader ook gekend hebben omdat die ook meestal wel weten wat voor een band jij met je vader had. En in jou geval was het plotseling en ongewenst en in mijn geval was het niet plotseling en zeer gewenst omdat hij al vijf jaar leed. Maar ookal is het voor mij tien jaar geleden, mis ik hem nog steeds en heb nog steeds vragen aan hem te stellen of bevestiging te vragen voor de dingen die ik doe.

Nogmaal sterkte maar praat met je familie, vrienden en kennissen . . .
Klopt en dat doe ik ook zeker. Maar ik ben eigenlijk nu al op zoek naar antwoorden. Dingen wat mijn vrienden en familie ook niet weten. Hoe lang duurt het voor ik het een plaatsje kan geven bijvoorbeeld.
Natuurlijk is dat van persoon tot persoon verschillend.

Mooie verhalen en herinneringen heb ik al een paar dagen gehoord. We hebben gehuild en gelachen.
En daar vind ik ook veel steun in. Maar ik wil ook door met me leven. En doorgaan met de dagelijkse gang van zaken. Wanneer ga je weer naar je werk. Ga je een paar dagen later weer naar een feestje van vrienden. Enz enz enz
Telecaster 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:36 (#10) 
quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 22:24 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Klopt en dat doe ik ook zeker. Maar ik ben eigenlijk nu al op zoek naar antwoorden. Dingen wat mijn vrienden en familie ook niet weten. Hoe lang duurt het voor ik het een plaatsje kan geven bijvoorbeeld.
Natuurlijk is dat van persoon tot persoon verschillend.

Mooie verhalen en herinneringen heb ik al een paar dagen gehoord. We hebben gehuild en gelachen.
En daar vind ik ook veel steun in. Maar ik wil ook door met me leven. En doorgaan met de dagelijkse gang van zaken. Wanneer ga je weer naar je werk. Ga je een paar dagen later weer naar een feestje van vrienden. Enz enz enz
Sja. Zoals je zelf al zegt, het wisselt enorm sterk van persoon tot persoon - hoe zit je zelf in elkaar, wat voor band had je met je vader, etc. etc.

De beste raad die ik je kan geven is: probeer vooral goed naar jezelf te kijken en doe vooral de dingen wel en niet die je wel of niet wil doen op de momenten dat jij er zelf aan toebent, zonder je al te zeer af te vragen wat de buitenwereld er van moge denken.

Sterkte.
trovey
Nachtoele 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:38 (#11) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 22:24 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Klopt en dat doe ik ook zeker. Maar ik ben eigenlijk nu al op zoek naar antwoorden. Dingen wat mijn vrienden en familie ook niet weten. Hoe lang duurt het voor ik het een plaatsje kan geven bijvoorbeeld.
Natuurlijk is dat van persoon tot persoon verschillend.

Mooie verhalen en herinneringen heb ik al een paar dagen gehoord. We hebben gehuild en gelachen.
En daar vind ik ook veel steun in. Maar ik wil ook door met me leven. En doorgaan met de dagelijkse gang van zaken. Wanneer ga je weer naar je werk. Ga je een paar dagen later weer naar een feestje van vrienden. Enz enz enz
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
Mijn beide ouders zijn al behoorlijk lang geleden overleden (20 en 12 jaar geleden). Wat betreft dingen als weer gaan werken is natuurlijk voor iedereen anders. Ik ben zelf tot na de begrafenis van beide thuis gebleven (bij mijn moeder hebben mijn broer en ik samen met mijn vader de begrafenis geregeld, bij mijn vader moesten mijn broer en ik dit doen), en daarna weer aan het werk gegaan, wel liet mijn werkgever me de ruimte om het even nog een paar dagen rustig aan te doen. Ligt ook een beetje aan je werkgever welke ruimte die je geeft. Sommigen zijn er heel makkelijk in, anderen houden zich strikt aan de regels die er voor staan. Feestjes is iets wat je zelf moet aanvoelen, dat kan niemand voor je doen. Wat voor de één te vroeg is is voor de andere persoon precies goed, ligt er ook een beetje aan hoe je met het verlies omgaat. Accepteer je het meteen of zit je eerst in de ontkenning. Trek je er in ieder geval niets van aan als anderen het te vroeg vinden 'dat je weer plezier wilt maken, het is jouw verlies en jouw leven en daar kan een andere persoon die anders rouwt niets over zeggen.

Optimist tot in de kist
Cocktailprikker
1N23456 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:41 (#12) 

Zon topic lijkt mij een goed idee Ik ga binnekort namelijk mijn moeder verliezen en het kan fijn zijn om wat van je af te tikken en vooral het te delen met mensen die weten wat je door maakt.

Muffin Purper Gurk :D
ondeugend
Lost in Sound 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:42 (#13) 

Gecondoleerd

Ik vond wel een ander mooi topic, Algemene In Memoriam (voor iedereen!!) misschien heb je er wat aan ook.

Creating a world for the open minded
A unique perception of truth inside it
I know we could find it
PerryVogelbekdier
Agent P 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 22:44 (#14) 

Sterkte
Het is nooit leuk om iemand te verliezen.. Denk daarom terug aan de mooie momenten en geniet ervan!

Prrrrttt
Seven.of.Nine
Seven volstaat. :* 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:06 (#15) 

Veel sterkte!

Anders open je er zelf toch een topic over?

Resistance is futile
Bill_E
Zucht 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:08 (#16) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 22:41 schreef Cocktailprikker het volgende:
Zon topic lijkt mij een goed idee Ik ga binnekort namelijk mijn moeder verliezen en het kan fijn zijn om wat van je af te tikken en vooral het te delen met mensen die weten wat je door maakt.
Kanker ? Mijn vader is ineens gestorven, hartstilstand. Reanimatie hielp niet. Maar de manier hoe hij gestorven is is wel een mooie manier. Gewoon aan het werk wat hij het liefste deed. Zonder ook nog maar iets te voelen. Alleen dan een jaar of 30 te vroeg. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, maar vind wel troost in de manier hoe hij gestoven is. Geen lang ziekte bed ofzo
Stephan1237 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:09 (#17) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 22:41 schreef Cocktailprikker het volgende:
Zon topic lijkt mij een goed idee Ik ga binnekort namelijk mijn moeder verliezen en het kan fijn zijn om wat van je af te tikken en vooral het te delen met mensen die weten wat je door maakt.
Wow

Als het zover is maak een topic erover en ik met andere fokkers zijn bereid om het te lezen



Poeke
Lief-heb-ster 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:17 (#18) 

Zo'n topic lijkt me inderdaad een heel goed idee.

Het klinkt heel stom wat ik nu ga zeggen maar in F&F is een In memoriam topic over huisdieren en ondanks dat dit "maar" over huisdieren gaat is het op de een of andere manier een prettige plek om te vertellen over je verlies (zoals TS zojuist heeft gedaan) en geeft het ook ruimte om praktische vragen te stellen.

Ik weet alleen niet of het gepast is om zo'n reeks zomaar te starten, misschien is eer mod die hier eens over na wil denken of er behoefte aan is?

Faber quisque fortunae suae
Cocktailprikker
1N23456 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:29 (#19) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:08 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Kanker ? Mijn vader is ineens gestorven, hartstilstand. Reanimatie hielp niet. Maar de manier hoe hij gestorven is is wel een mooie manier. Gewoon aan het werk wat hij het liefste deed. Zonder ook nog maar iets te voelen. Alleen dan een jaar of 30 te vroeg. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, maar vind wel troost in de manier hoe hij gestoven is. Geen lang ziekte bed ofzo
Voor 2 maanden terug is ma opgenomen met trombose in haar voet, benen waren ook erg dik. Sindsdien is ze er alleen op achteruit gegaan. Diagnose kanker kwam zon 4 5 weken terug. Tumor in de lever, uitzaaingen naar haar borst, lymfeklieren. Toen een dag voor ze een punctie zou krijgen vanwege de enorme hoeveelheid vocht in haar lichaamm, kreeg ze een hartaanval. Met ambu naar ziekenhuis. Volgende dag weer een hartaanval. Pompfunctie blijkt sterk verminderd, en er zit ook "iets" in haar hart. Verdere behandeling is zinloos en dus krijgt mama alleen nog pijnbestrijding. Op dit moment is haar situatie stabiel, maar erg slecht. Ze kan haar benen niet meer bewegen zoveel vocht, van alles krijgt ze een blauwe plek of bloeding. Ze slaapt erg veel. Gelukkig is ze thuis en is er 24/7 iemand bij haar, een tante die lang in de zorg heeft gewerkt neemt dat deel op zich, en dat is vooral voor mama erg prettig dat alles op haar eigen tempo kan.

Er is niet echt een prognose, eigenlijk elk moment kan ze een hartaanval krijgen en ze heeft ons laten weten, dat er dan niks gedaan hoeft te worden. Alles wat er geregeld moest worden is inmiddels geregeld, dat is wel fijn.

Ik post er veel over in het Nijmegen SC topic, waar ik meer rondhuis Helpt toch wel om even op een rijtje te zetten hoe en wat... merk ik

Muffin Purper Gurk :D
Poeke
Lief-heb-ster 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:32 (#20) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:29 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

Voor 2 maanden terug is ma opgenomen met trombose in haar voet, benen waren ook erg dik. Sindsdien is ze er alleen op achteruit gegaan. Diagnose kanker kwam zon 4 5 weken terug. Tumor in de lever, uitzaaingen naar haar borst, lymfeklieren. Toen een dag voor ze een punctie zou krijgen vanwege de enorme hoeveelheid vocht in haar lichaamm, kreeg ze een hartaanval. Met ambu naar ziekenhuis. Volgende dag weer een hartaanval. Pompfunctie blijkt sterk verminderd, en er zit ook "iets" in haar hart. Verdere behandeling is zinloos en dus krijgt mama alleen nog pijnbestrijding. Op dit moment is haar situatie stabiel, maar erg slecht. Ze kan haar benen niet meer bewegen zoveel vocht, van alles krijgt ze een blauwe plek of bloeding. Ze slaapt erg veel. Gelukkig is ze thuis en is er 24/7 iemand bij haar, een tante die lang in de zorg heeft gewerkt neemt dat deel op zich, en dat is vooral voor mama erg prettig dat alles op haar eigen tempo kan.

Er is niet echt een prognose, eigenlijk elk moment kan ze een hartaanval krijgen en ze heeft ons laten weten, dat er dan niks gedaan hoeft te worden. Alles wat er geregeld moest worden is inmiddels geregeld, dat is wel fijn.

Ik post er veel over in het Nijmegen SC topic, waar ik meer rondhuis Helpt toch wel om even op een rijtje te zetten hoe en wat... merk ik
Sjees... heel veel sterkte zeg.

Naast dat alles geregeld is, heb je ook alles kunnen zeggen?

Faber quisque fortunae suae
Cocktailprikker
1N23456 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:37 (#21) 

Ik heb niet echt dingen die ik nog wil / moet bespreken geloof ik met mijn moeder... Boterde laatste tijd niet zo tussen ons en dat is er nu niet echt beter op geworden.

Mja ik vind een topic met "lotgenoten" wel een goed idee, want ik merk, dat veel mensen niet weten wat ze er mee aan moeten. En dat begrijp ik ook wel, maar toch, het is heel raar hoe je de dingen ervaart die gebeuren. Pas omschreef iemand het redelijk goed, het is alsof je een film zit te kijken waar je zelf in mee speelt. Het is zo onwerkelijk...

De echte gevoelens zullen straks wel komen, als mama overleden is, de begrafenis geweest, en de bloemen in de kliko, en de mensen weer thuis.

Muffin Purper Gurk :D
Lavenderr 		[ Moderator ] dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:45 (#22) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:37 schreef Cocktailprikker het volgende:
Ik heb niet echt dingen die ik nog wil / moet bespreken geloof ik met mijn moeder... Boterde laatste tijd niet zo tussen ons en dat is er nu niet echt beter op geworden.

Mja ik vind een topic met "lotgenoten" wel een goed idee, want ik merk, dat veel mensen niet weten wat ze er mee aan moeten. En dat begrijp ik ook wel, maar toch, het is heel raar hoe je de dingen ervaart die gebeuren. Pas omschreef iemand het redelijk goed, het is alsof je een film zit te kijken waar je zelf in mee speelt. Het is zo onwerkelijk...

De echte gevoelens zullen straks wel komen, als mama overleden is, de begrafenis geweest, en de bloemen in de kliko, en de mensen weer thuis.
Als het kan, probeer dan toch nog wat dingen te bespreken met je moeder, zelfs al botert het niet tussen jullie. Besef dat als je het nu niet doet, het straks nooit meer kan.
Sterkte.
Bill_E
Zucht 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:46 (#23) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:37 schreef Cocktailprikker het volgende:
Ik heb niet echt dingen die ik nog wil / moet bespreken geloof ik met mijn moeder... Boterde laatste tijd niet zo tussen ons en dat is er nu niet echt beter op geworden.

Mja ik vind een topic met "lotgenoten" wel een goed idee, want ik merk, dat veel mensen niet weten wat ze er mee aan moeten. En dat begrijp ik ook wel, maar toch, het is heel raar hoe je de dingen ervaart die gebeuren. Pas omschreef iemand het redelijk goed, het is alsof je een film zit te kijken waar je zelf in mee speelt. Het is zo onwerkelijk...

De echte gevoelens zullen straks wel komen, als mama overleden is, de begrafenis geweest, en de bloemen in de kliko, en de mensen weer thuis.
Jep dat verhaal van die film werd ook verteld op de crematie van me pa.
Maar ik weet de preciese situatie natuurlijk niet, maar ik zou echt zorgen dat je alles gezegd hebt nu het nog kan. En zeker "vrede" met elkaar vinden. Want zo als ik het nu lees is dat niet het geval
Poeke
Lief-heb-ster 		dinsdag 6 oktober 2009 @ 23:50 (#24) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:37 schreef Cocktailprikker het volgende:
Ik heb niet echt dingen die ik nog wil / moet bespreken geloof ik met mijn moeder... Boterde laatste tijd niet zo tussen ons en dat is er nu niet echt beter op geworden.

Mja ik vind een topic met "lotgenoten" wel een goed idee, want ik merk, dat veel mensen niet weten wat ze er mee aan moeten. En dat begrijp ik ook wel, maar toch, het is heel raar hoe je de dingen ervaart die gebeuren. Pas omschreef iemand het redelijk goed, het is alsof je een film zit te kijken waar je zelf in mee speelt. Het is zo onwerkelijk...

De echte gevoelens zullen straks wel komen, als mama overleden is, de begrafenis geweest, en de bloemen in de kliko, en de mensen weer thuis.
Wat je zegt, herken ik vanaf de andere kant zeg maar. Mijn beste vriend en een goede vriendin hebben beide in korte tijd een van hun ouders verloren en zaten met een hoop vragen waar ze niets mee konden omdat je eigenlijk alleen maak over kan spreken wanneer je het zelf mee maakt.

Als vriendin kun je een luisterend oor bieden of een schouder, en ze overladen met goed bedoelde adviezen maar zolang je het zelf niet mee maakt, kun je je moeilijk inleven.

Ik zag net dat er in OUD ook een topic is voor ouders die hun kinderen verliezen, zeker dat hier dan ook een topic hoort.

Faber quisque fortunae suae
zwaaibaai
lurker 		woensdag 7 oktober 2009 @ 08:24 (#25) 
Ik heb het gevraagd in de feedback.

burgerweeshuis
It's not God I dislike, it's the fanclub I hate.
"de mens heeft geen smaak, tenzij hij opgegeten wordt."
geschiedenis van het burgerweeshuis

Dragorius
NWO-Mod 		woensdag 7 oktober 2009 @ 08:40 (#26) 

Sterkte TS.

Zelf weet ik niks meer (nou ja, flarden) van de 24 uur na het overlijden van mijn moeder ( hartaanval out of the blue) en weet nog wel dat ik ook heb staan lachen, alsof het een grote (slechte) grap was.
Gemengde emoties zijn dus heel "normaal" omdat het een heel onwerkelijk iets is. Probeer vooral bij jezelf na te gaan welke behoefte je hebt, de een is een prater, de ander is er wellicht naar buiten toe heel onverschillig in en is meer een binnenvetter.

Het is maar net waar jij je nu het "fijnst" bij voelt, al klinkt dat heel wrang in zo'n situatie als deze.

Gecondoleerd.

The Rated-R Era ... A Decade of Decadence
Mr. Prolapse 2009
PBateman1978
Click Clack 		woensdag 7 oktober 2009 @ 09:03 (#27) 

Ik ben mijn moeder onverwacht verloren eind augustus, en daar heb ik het een maand heel erg moeilijk mee gehad.

Slecht slapen, rare dromen, niet kunnen concentreren op het werk, weinig plezier beleven aan leuke dingen, dat soort dingen.

Kreeg er zelfs huiduitslag van op een gegeven moment, en dat maakte het allemaal nog erger.

Ben toen een week thuis gebleven van mijn werk, veel met vrienden en familie gepraat, en inmiddels gaat het wel weer beter, slaap goed, geen rare dromen meer, werk gaat weer redelijk, en plezier haal ik zelfs weer uit hele kleine dingetjes.

En om wat vragen van je te beantwoorden :

Ik ben een dag na de crematie al naar het voetballen geweest bv.
Mensen zeiden dat ik het beste ZSM weer mijn normale leven op moest pakken, of dat verstandig is geweest vraag ik me af, want ik heb het zoals ik net zei erg moeilijk gehad daarna.

Een week na het overlijden was ik alweer aan het werk, maar achteraf is dat te vroeg geweest.

Wat wel zo is, en dat hebben anderen ook al verteld hier : het is voor iedereen anders, de ene voelt zich prettig als ie ZSM weer normaal gaat leven, de ander blijft het liefste een maand thuis of bij familie, je moet doen wat jij denkt dat het beste voor je is.

Sterkte ermee iig.

FC Utrecht-Aston Villa-Olympique Marseille-Atletico Madrid-SS Napoli
Housemusic is a universal language, spoken and understood by all.
Mijn muziek : www.myspace.com/georgehefner1978
Re
Kiss & Swallow 		[ Moderator ] woensdag 7 oktober 2009 @ 10:05 (#28) 

omgaan met het overlijden van een dierbare?

de R&P PM box voor al uw vragen en opmerkingen
Op de foto?
vind hier je drogredenatie
Soempie
Procrastinating 		woensdag 7 oktober 2009 @ 13:29 (#29) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:46 schreef Bill_E het volgende:

maar ik zou echt zorgen dat je alles gezegd hebt nu het nog
Aan de ene kant goed advies, maar soms is de relatie niet zo dat het ook echt mogelijk is zo open te zijn naar elkaar. Dan is het soms ook niet goed om zoiets te forceren. Mensen hebben me hetzelfde advies vaak gegeven en ik heb me er af en toe best aan geërgerd. Ik kon er niks mee. Maar, elke situatie is anders, dus toch wel goed dat het genoemd wordt.

Mijn halfzus en tevens pleegmoeder heeft kanker. Twee jaar geleden kregen we dat te horen. Ik ben toen compleet ingestort, kreeg een depressie en wist echt niet meer hoe ik verder moest. Niet alleen om het nieuws over m'n zus, maar het hele idee: ik heb het net weer allemaal lopen en dan wéér valt er iemand weg en stort alles in.

Ze leeft nog en we hebben ondertussen ook veel dingen kunnen bespreken. Twee jaar geleden was dat echt niet mogelijk geweest. Vorige week kreeg ik te horen dat de kanker verder is uitgezaaid, na toch 2 jaar dat het stabiel bleef. Kan me eigenlijk totaal niet voorstellen dat ze er straks niet meer is, heel onwerkelijk. Het gaat ook zo langzaam, dat het net is of er niet zoveel aan de hand is.


Oja:
quote:
het is voor iedereen anders, de ene voelt zich prettig als ie ZSM weer normaal gaat leven, de ander blijft het liefste een maand thuis of bij familie, je moet doen wat jij denkt dat het beste voor je is.
Dit dus. Ik ben elke keer weer gewoon doorgegaan. Werken, studeren, sporten, naar vrienden en ook gewoon naar verjaardagen. Dat werkt voor mij het best. En in het begin veel wandelen en fietsen om zo rustig en helder na te kunnen denken.

Sterkte allemaal!

Brick-brack, if you don't wind me up,
The sky will lie upon me like a passed-out drunk.
TJDoornbos
8635 		[ Redactie Sport ] woensdag 7 oktober 2009 @ 13:34 (#30) 

Toen mijn ma overleed (hartaanval vanuit het niets) was ik eerste half uur alleen maar kwaad. Heb toen ook van alles en nog wat gesloopt uit woede. Pas toen ik haar jongste broer om me heen had werd ik rustiger.

En verder vind ik het gewoon ontzettend klote want 17 is geen leeftijd om je moeder te cremeren!

Goed idee zo'n topic waar hierboven over gesproken wordt.

Op donderdag 19 november 2009 20:29 schreef Isegrim het volgende:
Zeg, moet ik je ff kortsluiten? }:|
ICD-Patienten
Lamon. 		woensdag 7 oktober 2009 @ 14:11 (#31) 

Er zijn verschillende manieren van rouwverwerking, al is er een zogenaamd "officiele" manier om er mee om te gaan, 5 stappen en je "hoort" er vanaf te zijn.
Sommige mensen reageren heel primair, slopen de boel, worden kwaad en zijn heel snel van het pad af, en daarna weer terug op het pad.
Sommige mensen reageren veel voorzichtiger, het blijft langer in hun hoofd spelen, en het wordt langzamer verwerkt, of misschien wel nooit echt verwerkt.
Psychologen claimen het te weten, maar ik denk dat het meer een idee is, die de grootste groep definieert, en dat er meer uitzonderingen zijn dan ze willen erkennen.

Er zijn trouwens wel behoorlijk wat topics over geweest de afgelopen jaren..
gebakken-koekje
Soms best schattig 		woensdag 7 oktober 2009 @ 16:08 (#32) 

bij nmij is het deze maand een jaar geleden dat ik mijn moeder verloor, daarvoor was ook mijn vader al onverwachts overleden, ik heb toen ook een topic hier gemaakt en daar heb ik heel veel steun aan gehad, gewoon het idee dat je je verhaal kwijt kon want soms is dat gewoon makkelijker tegen "vreemden" dan tegen mensen die dichtbij je staan. Ik wil je nog even heel veel sterkte wensen en wat een ander ook zegt wat je wel of juist niet moet doen, wat je anders moet doen, waar je wel of niet over moet praten, volg gewoon je eigen gevoel, een ander kan nooit voor je beslissen hoe je met deze dingen omgaat. ze kunnen je misschien advies geven maar het blijft altijd je eigen gevoel

sterkte

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
Re
Kiss & Swallow 		[ Moderator ] vrijdag 9 oktober 2009 @ 16:02 (#33) 

kleine TT change

de R&P PM box voor al uw vragen en opmerkingen
Op de foto?
vind hier je drogredenatie
Sander
Shut up and get to the point! 		[ Moderator / Developer ] vrijdag 9 oktober 2009 @ 16:06 (#34) 

Je verhaal lijkt op dat van mijn vader. Die is drie jaar geleden plotseling overleden aan een hartstilstand. Ook geen ziektebeeld of wat dan ook. Stuur maar een x een pm of een emailtje.

Judge if you want. We are all going to die, and I intend to deserve it.
Weblog - Foto's
Seven.of.Nine
Seven volstaat. :* 		vrijdag 9 oktober 2009 @ 21:22 (#35) 

Mijn oma heeft kanker. Op zich zijn de prognoses wel redelijk maar ik hou toch mijn hart vast. Ze is 86 en enorm taai. Ik weet dat het waarschijnlijk geen jaren zal duren maar ik ben toch bij haar opgegroeid omdat ze tevens de buurvrouw is. Bij mijn ouders kreeg ik op mijn donder, bij haar kreeg ik koekjes en thee en we deden spelletjes. . En zelfs al ben je eind twintig, dan nog gaan die dingen precies hetzelfde als vroegah. Ik zal de koekjes en thee nog enorm gaan missen.

Resistance is futile
Bill_E
Zucht 		vrijdag 9 oktober 2009 @ 21:54 (#36) 

Ik zit nu te twijfelen of ik morgen wel of niet naar een feestje van een vriend ga. Op zich heb ik wel zin in een feestje, maar ik heb momenteel maar 1 gespreks onderwerp.. En ik wil de sfeer niet verpesten.. De meest van mijn vrienden kende me vader ook.
Stephan1237 		vrijdag 9 oktober 2009 @ 22:44 (#37) 

quote:
Op vrijdag 9 oktober 2009 21:54 schreef Bill_E het volgende:
Ik zit nu te twijfelen of ik morgen wel of niet naar een feestje van een vriend ga. Op zich heb ik wel zin in een feestje, maar ik heb momenteel maar 1 gespreks onderwerp.. En ik wil de sfeer niet verpesten.. De meest van mijn vrienden kende me vader ook.
Weet die vriend wat er is gebeurd? Zo ja, zou ik gewoon gaan, die vriend weet wel hoe je je voelt



Bill_E
Zucht 		zaterdag 10 oktober 2009 @ 01:34 (#38) 

quote:
Op vrijdag 9 oktober 2009 16:06 schreef Sander het volgende:
Je verhaal lijkt op dat van mijn vader. Die is drie jaar geleden plotseling overleden aan een hartstilstand. Ook geen ziektebeeld of wat dan ook. Stuur maar een x een pm of een emailtje.
Niet gewoon in dit topic?
quote:
Op vrijdag 9 oktober 2009 22:44 schreef Stephan1237 het volgende:

[..]

Weet die vriend wat er is gebeurd? Zo ja, zou ik gewoon gaan, die vriend weet wel hoe je je voelt
Ja iedereen die er is weet wat er gebeurt is. En iedereen kende mijn vader. Ik ben dus bang dat het de hele avond over me pa gaat daar. En daarmee misschien wel de sfeer verknal.



Seven.of.Nine
Seven volstaat. :* 		zaterdag 10 oktober 2009 @ 01:39 (#39) 

Zal best meevallen Bill_E. Tenzij je zelf geen zin hebt in zo'n avond, en anders gewoon gaan. Als het wel over je vader gaat, zul je er ook veel steun vinden..

Resistance is futile
Biogarde
De broer van. 		[ Forum Admin ] zaterdag 10 oktober 2009 @ 01:41 (#40) 

Mijn pa overleed toen hij 42 was, en ik 15. Geen ziektebeeld, overleden door een slagaderlijke bloeding in z'n hoofd.

Is nu bijna 13 jaar geleden. Mis 'm nog dagelijks. Kan er zonder probleem over praten.

Ey kid, ik kan niet genoeg krijgen. Check m'n topscore, dat bestaat uit genoeg cijfers. Tjappies met hetzelfde worden gehoekt als Duke Nukem. Laat m'n tegenstander online in z'n broek poepen.
Biogarde
De broer van. 		[ Forum Admin ] zaterdag 10 oktober 2009 @ 01:43 (#41) 

quote:
Op vrijdag 9 oktober 2009 21:54 schreef Bill_E het volgende:
Ik zit nu te twijfelen of ik morgen wel of niet naar een feestje van een vriend ga. Op zich heb ik wel zin in een feestje, maar ik heb momenteel maar 1 gespreks onderwerp.. En ik wil de sfeer niet verpesten.. De meest van mijn vrienden kende me vader ook.
Waarom niet? Je kunt je gedachten even verzetten.

Ey kid, ik kan niet genoeg krijgen. Check m'n topscore, dat bestaat uit genoeg cijfers. Tjappies met hetzelfde worden gehoekt als Duke Nukem. Laat m'n tegenstander online in z'n broek poepen.
capricia 		[ Moderator ] zaterdag 10 oktober 2009 @ 01:50 (#42) 

Goed topic!

Mijn broertje (3 jaar jonger dan ik) is overleden aan leukemie.
M.i. niet zozeer aan de kanker zelf, als wel aan de behandeling.
Hij heeft veel geleden. En heeft meer dan een jaar in het ziekenhuis gelegen.
Dit is nu al 5 jaar geleden, hij was 27 toen hij dood ging. Maar het beinvloed mijn leven nog steeds iedere dag.

Niet dat ik nog steeds boos ben (dat was ik in het begin wel, en onder bepaalde omstandigheden van machteloosheid nog), maar wel dat ik heel anders naar dingen ben gaan kijken. Het heeft mij zoveel beinvloed dat ik het nog steeds dagelijks merk.
Dingen als carriere en wat mijn leidinggevende van mij vindt, dat interesseert mij ontzettend weinig. Ik ben voor dat soort aspecten bijna ongevoelig geworden. Mijn werk is nog steeds wel okay, maar meer intrinsiek...en niet zozeer wat mijn leidinggevende er van vindt...(is maar een voorbeeld).
Zelf ervaar ik dit juist als positief. Maar de maatschappij ziet dat toch anders...
Tevens heb ik last van angst- en paniekaanvallen gekregen een paar jaar na zijn dood.

En wat ik heel moeilijk blijf vinden, ook al kan ik zelf inmiddels wel met het verlies omgaan, is het verdriet bij mijn ouders. De pijn die zij nog steeds hebben, en iedere dag voelen, dat kan ik niet wegnemen...dat weet ik wel. Maar het is zeer moeilijk om dat maar gewoon waar te nemen en er niets aan te kunnen doen.

Ik heb nog een zusje...14 jaar jonger dan ik. Zij heeft dit dus in haar kindertijd mee gemaakt.
Ik zie de vernietigende effecten die zoiets heeft op een jong iemand.
Je kunt haar niet buitensluiten ook al wil je haar behoeden voor pijn. De dingen die zij heeft gezien en gevoeld op haar 8ste en 9ende die zijn extreem geweest. En dat zie ik ook iedere keer in haar, als we elkaar zien. Omdat ze zo jong was dat het gebeurde, heeft ze stiekem ook wel door dat een verwijzing naar die situatie toen, haar voordeel op kan leveren in de zin van meer zakgeld en aandacht etc.
Maar ook haar situatie, hoeveel ze het ook probeert uit te buiten, is m.i. gewoon triest.

Het overlijden van Remco heeft wel een plek in mijn leven gekregen. Maar wat ik dagelijks merk bij de overlevenden (zo noem ik ons) is misschien wel veel heftiger. Want dat kan ik niet verwerken omdat ik het iedere dag zie en meemaak... Ik heb wel eens gedacht: zijn lijdensweg was over, die van ons gaat nu pas beginnen... Pas over 10 jaar (of nog later) kunnen we zeggen wat het met ons gedaan heeft.

Shit, heftig topic!

MOOI

[ Bericht 1% gewijzigd door capricia op 10-10-2009 02:00 ]
Biancavia
Augie is lief! 		zaterdag 10 oktober 2009 @ 11:24 (#43) 

Heel mooi topic. Zelf heb ik nooit van heel dichtbij een sterfgeval meegemaakt. Slechts mijn twee opa's, maar bij de ene was ik te jong en bij de andere was het euthanasie. Dat laatste was trouwens wel heel bijzonder, bewust afscheid kunnen nemen met heel de familie en het was gewoon goed.

Vorig jaar is de vader van mijn schoonzus overleden aan kanker. Hij was 49 jaar en mijn schoonzus en haar zussen zijn zonder moeder opgegroeid. Ze zijn opgevoed door hun vader en oma, hun oma was een paar jaar terug overleden en nu dus vorig jaar ook hun vader.
Ik vond het zo intens gemeen! Gelukkig hebben ze elkaar, maar het is gewoon zo oneerlijk als je ineens iemand moet missen die er eigenlijk nog jarenlang had moeten zijn.

If today is all we see
then tomorrow seems to me
is just an elusion
we believe
Stephan1237 		zaterdag 10 oktober 2009 @ 11:45 (#44) 

quote:
Op zaterdag 10 oktober 2009 01:34 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Niet gewoon in dit topic?
[..]

Ja iedereen die er is weet wat er gebeurt is. En iedereen kende mijn vader. Ik ben dus bang dat het de hele avond over me pa gaat daar. En daarmee misschien wel de sfeer verknal.

Ik zou gewoon lekker naar het feestje gaan, dan heb je tenminste een beetje afleiding



hartendief28 		zaterdag 10 oktober 2009 @ 13:26 (#45) 
quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 23:08 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Kanker ? Mijn vader is ineens gestorven, hartstilstand. Reanimatie hielp niet. Maar de manier hoe hij gestorven is is wel een mooie manier. Gewoon aan het werk wat hij het liefste deed. Zonder ook nog maar iets te voelen. Alleen dan een jaar of 30 te vroeg. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, maar vind wel troost in de manier hoe hij gestoven is. Geen lang ziekte bed ofzo
Ik heb ook net mijn zus verloren na een lang gevecht aan kanker, al wisten we dat die tijd dat ze zou komen te overlijden er aan kwam, was haar overlijden heel plotseling.
Ik was op dat moment van overlijden bij haar en kon afscheid van haar nemen, en dat was ook een wens van haar om niet in een ziekenhuis te overleden maar thuis met haar zus naast haar.
Ik vind ook een beetje troost dat het sneller is gegaan dan we hadden gedacht en dat haar een lang ziekte bed bespaar is gebleven.
Ik heb heel veel moeite mee om te haar te rouwen.
Bij mij is niet hoelang het duurt voor ik het kan verwerken.
Maar dat ik het kan verwerken en uiteindelijk mooie herinnering aan haar over houd en troost vind in het feit dat ze nu geen pijn meer heeft en dat ze nu vrede heeft.
Bill_E
Zucht 		zondag 11 oktober 2009 @ 01:28 (#46) 

Ik ben op het feestje geweest en het is goed bevallen!
capricia 		[ Moderator ] zondag 11 oktober 2009 @ 01:39 (#47) 

quote:
Op zondag 11 oktober 2009 01:28 schreef Bill_E het volgende:
Ik ben op het feestje geweest en het is goed bevallen!
als je er maar eenmaal bent!
( is mijn ervaring)
childintime
*wait for the ricochet* 		zondag 11 oktober 2009 @ 01:59 (#48) 

Ik verloor mijn vader toen ik 17 was..... Daar is geen topic, hulp of wijze raad voor....... Voor mij was dat voor het eerst dat ik echt geconfronteerd werd met de dood en wat dat in houdt. Na het inmense verdriet van zijn plotselinge verdwijning, groeide langzaam het besef dat weg, echt weg is en nooit, maar dan ook nooit meer terugkomt. En juist voor iemand van die leeftijd is nooit een abstract, oneindig begrip. Dat nooit, gaat zeer doen naarmate de jaren vorderen. Inmiddels ben ik heel wat jaren verder, mis hem nog steeds, maar naarmate je ouder wordt, verlies je meerdere mensen om je heen. De laatste waar ik afscheid van moest nemen was mijn zwager van toen pas 46. Dat klinkt voor velen hier misschien oud, maar hij had net 2 kindjes van 2 en 1. De dood is een rotzak, die je op de meest onverwachte momenten opzoekt en je in totale verbijstering overvalt en achterlaat. Het leert je melancholiek, spijt en verlangens kennen. Het maakt je milder in de samenleving. Sterkte en als je een PB wilt sturen dan merk ik dat wel



Stephan1237 		zondag 11 oktober 2009 @ 11:24 (#49) 

quote:
Op zondag 11 oktober 2009 01:28 schreef Bill_E het volgende:
Ik ben op het feestje geweest en het is goed bevallen!
Leuk om te horen



gebakken-koekje
Soms best schattig 		zondag 11 oktober 2009 @ 12:04 (#50) 

vorige week was het de verjaardag van mijn moeder, eind deze maand is het een jaar geleden dat ze overleden is en pas nu merk ik dat als een sneltrein doorstomen niet altijd kan

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
MissSunshine412 		zaterdag 17 oktober 2009 @ 20:51 (#51) 

Ik weet niet hoe het bij jou precies is gegaan. Maar ik ben op 11 febr. jl mijn vader zeer plotseling overleden. Toen ik naar school ging leefde hij nog. 2 uur later zat ik in de kamer van de directeur met 2 politieagenten en was mijn vader dood. Als je het er over wilt hebben ben ik daar zeker voor in. Stuur me maar een pm. Praten helpt, dat is 1 ding dat zeker is!

*~* Live to Love, Love to Be *~*
Vivi
Computer off. Life on. 		zondag 18 oktober 2009 @ 22:09 (#52) 

*Meeleest

Who says I can’t be free?
From all of the things that I used to be
Re-write my history
Who says I can’t be free?
sergeantpeppers 		zondag 18 oktober 2009 @ 22:55 (#53) 
heb vroege heel veel problemen gehad met het feit dat mijn vader al oud was.
grote angst dat ik een van mijn ouders zou verliezen.
vorig jaar was het dan zover dat ik mijn grootstenachtmerrie in de ogen kon kijken, mijn moeder overleed geheel onverwachts.

op de een of andere manier viel het me makkelijk als zijnde dat ik nog steeds een wil had om door te gaan.
tuurlijk, jankte op de raarste plekken soms..

het bizarre en dat heb ik dus niet echt verwacht is dat de breuk met mijn ex me 10x zwaarder weegt (paar maanden erna ...)
ben nu compleet ontspoort

belangrijkste is dat er mensen zijn die je niet in de steek laten en waarmee je kunt praten zoals jij dat fijn vind
childintime
*wait for the ricochet* 		dinsdag 20 oktober 2009 @ 00:05 (#54) 

quote:
Op zondag 11 oktober 2009 12:04 schreef gebakken-koekje het volgende:
vorige week was het de verjaardag van mijn moeder, eind deze maand is het een jaar geleden dat ze overleden is en pas nu merk ik dat als een sneltrein doorstomen niet altijd kan
Nee, dat kan niet en nu loop je daar tegenaan. Het is ook wel iets van onze maatschappij. Als mensen weten dat je sinds kort een dierbare hebt verloren, is dat meestal het enige onderwerp wat in een gesprek niet ter sprake komt. Het lijkt wel of veel mensen bang zijn voor gevoelens, bang dat je misschien verdrietig wordt of zelfs gaat huilen, dus wordt dit onderwerp vaak behandelt alsof het er niet is. Jammer, want het hoort ook zo bij het leven en zou het leven voor de nabestaanden wat luchtiger en draaglijker kunnen maken.......
childintime
*wait for the ricochet* 		dinsdag 20 oktober 2009 @ 00:11 (#55) 

quote:
Op zondag 18 oktober 2009 22:55 schreef sergeantpeppers het volgende:
heb vroege heel veel problemen gehad met het feit dat mijn vader al oud was.
grote angst dat ik een van mijn ouders zou verliezen.
vorig jaar was het dan zover dat ik mijn grootstenachtmerrie in de ogen kon kijken, mijn moeder overleed geheel onverwachts.

op de een of andere manier viel het me makkelijk als zijnde dat ik nog steeds een wil had om door te gaan.
tuurlijk, jankte op de raarste plekken soms..

het bizarre en dat heb ik dus niet echt verwacht is dat de breuk met mijn ex me 10x zwaarder weegt (paar maanden erna ...)
ben nu compleet ontspoort

belangrijkste is dat er mensen zijn die je niet in de steek laten en waarmee je kunt praten zoals jij dat fijn vind
Ja dat ken ik. Maar dat heeft misschien ook te maken met het feit dat iemand die overlijdt, je alleen verdriet bezorgt. Een ex kan je ook woede en andere gevoelens bezorgen. Ik zou het wel heel erg vinden als mijn ex overlijdt; het is wel de vader van mijn kind en iemand waar ik zoveel jaar van mijn leven van gehouden heb.

Toen mijn vader net overleden was (ik was 17, hij 44) zei een kennis tijdens het uitgaan: "Ik weet hoe je je voelt, mijn ouders zijn net gescheiden....". Ik ben toen zo boos geworden Hij had altijd nog de mogelijkheid te praten met beide ouders als hij dat wilde; die mogelijkheid was mij ontnomen en dat is een groot verschil.
Bill_E
Zucht 		donderdag 22 oktober 2009 @ 21:27 (#56) 

nu 3 weken na dato lijk ik er helemaal overheen.. Erg vreemd maar ik heb alleen nog wat rare nachtmerrie's gehad ( waar ik nooit last van heb) Verder kan ik er zonder problemen over praten, of aan denken. Natuurlijk mis ik hem wel een beetje.. Maar misschien moet het ergste nog komen..
lunaris2009 		donderdag 22 oktober 2009 @ 21:36 (#57) 
quote:
Op donderdag 22 oktober 2009 21:27 schreef Bill_E het volgende:
nu 3 weken na dato lijk ik er helemaal overheen.. Erg vreemd maar ik heb alleen nog wat rare nachtmerrie's gehad ( waar ik nooit last van heb) Verder kan ik er zonder problemen over praten, of aan denken. Natuurlijk mis ik hem wel een beetje.. Maar misschien moet het ergste nog komen..
gisternacht is mijn broertje ingestort.
helemaal overstuur, huilen en bij mijn vader in bed slapen.
dat terwijl mijn moeder nu 13 maanden geleden overleden is en die ogenschijnlijk er goed mee kon om gaan.
zoiets kun je nooit voorspellen.

ik heb het er zelf niet zo heel moeilijk mee.
mijn moeder heeft tot het eind gevochten en er was geen andere uitkomst.

maar goed, vraag me af hoe ik me hou als ik weer een vriendin heb en dus intieme gesprekken heb.
of als ik ooit voor het altaar sta en mijn moeder er niet bij is.
en straks dus weer de feestdagen
Cocktailprikker
1N23456 		donderdag 22 oktober 2009 @ 22:02 (#58) 

Was ik weer

Inmiddels al wel een redelijk prima gesprek met ma gehad, en een beetje bijgelegd. Iets wat ze pas ineens zij, en waar ik blijkbaar zoveel waarde aan hecht, is dat zij excuses aanbood, omdat ze dat ook veel te weinig gedaan had vond ze...

Afgelopen maandag heeft zij de bediening vd pastoor gehad. Ze gaat de laatste 2 weken zienderogen hard achteruit. Slaapt veel, valt in slaap tijdens gesprekken, is zeer verward af en toe. Door dat slapen vergeet ze soms halve dagen.

Als iemand mij vraagt hoe het is, zie ik wat ik vertel eigenlijk niet goed in. Het kan echt elk moment afgelopen zijn, binnen een week. Maar aan de andere kant denk ik van, dat kan toch niet Heel onwerkelijk blijft het nog steeds.

Mijn zus gaat duidelijk heel anders om met de situatie. Zij is continu bezig met mama, begrafenis en dat soort dingen. Ik ben er ook mee bezig in mijn hoofd, maar ik denk vaak ook een stap verder. Voor mij heeft de begrafenis opzich wel veel waarde, maar welke teksten er gesproken worden maakt mij eigenlijk niet veel uit. Ik ben zelf helemaal niet gelovig, dingen als de zalving e.d. trek ik mij dus weinig van aan. Fijn dat mama er steun aan heeft iig.

Ik trek me af en toe heel bewust terug, ik hoef niet 24/7 met mijn neus op het lijden gedrukt te worden. Kan daar echt niet tegen, ik word gewoon chagerijnig dan. Mijn tante, zus + vriendje, zijn nagenoeg continu aanwezig, visite heel af en toe. Zitten elkaar alleen maar op de lip...

Steun kan ik niet echt krijgen hierin... Iedereen zegt dat wel, en sterkte enzo, maar ik ga hier alleen doorheen voor mijn gevoel. Enige wat helpt, is "normaal" de dingen kunnen doen die ik wil. K zie het zo, iedereen maakt dit een keer mee, en het is zeer kut, maar het hoort er ook bij. Jammer dat het zo vroeg gebeurd, maar ik heb er redelijk vrede mee, accepteer het.

Muffin Purper Gurk :D
Stephan1237 		donderdag 22 oktober 2009 @ 23:17 (#59) 

quote:
Op donderdag 22 oktober 2009 21:36 schreef lunaris2009 het volgende:

[..]

gisternacht is mijn broertje ingestort.
helemaal overstuur, huilen en bij mijn vader in bed slapen.
dat terwijl mijn moeder nu 13 maanden geleden overleden is en die ogenschijnlijk er goed mee kon om gaan.
zoiets kun je nooit voorspellen.

ik heb het er zelf niet zo heel moeilijk mee.
mijn moeder heeft tot het eind gevochten en er was geen andere uitkomst.

maar goed, vraag me af hoe ik me hou als ik weer een vriendin heb en dus intieme gesprekken heb.
of als ik ooit voor het altaar sta en mijn moeder er niet bij is.
en straks dus weer de feestdagen
Je hebt wel mensen waar je alles tegen kwijt kunt dus ook over de "feestdagen" ?
gebakken-koekje
Soms best schattig 		vrijdag 23 oktober 2009 @ 11:56 (#60) 

quote:
Op dinsdag 20 oktober 2009 00:05 schreef childintime het volgende:

[..]

Nee, dat kan niet en nu loop je daar tegenaan. Het is ook wel iets van onze maatschappij. Als mensen weten dat je sinds kort een dierbare hebt verloren, is dat meestal het enige onderwerp wat in een gesprek niet ter sprake komt. Het lijkt wel of veel mensen bang zijn voor gevoelens, bang dat je misschien verdrietig wordt of zelfs gaat huilen, dus wordt dit onderwerp vaak behandelt alsof het er niet is. Jammer, want het hoort ook zo bij het leven en zou het leven voor de nabestaanden wat luchtiger en draaglijker kunnen maken.......
Ja dat merk ik inderdaad wel en het is ook grappig om te zien dat het voor andere mensen makkelijker wordt als ze zien dat je er best heel goed over kan praten, dan vragen ze eerst heel voorzichtig hoe het nu met je is terwijl ze je verschrikt aankijken zo van oh jeee wat heb ik nu dan voor vraag gesteld! en als ze zien dat je zonder compleet in te storten antwoord kan geven is het meteen al veel meer ontspannen.

Laatst had ik dus de eerste verjaardag van mijn moeder zonder dat ze er zelf bij was en ik zag enorm tegen die dag op maar het ging eigenlijk verbazend goed, gewoon de dag doorlopen, wat bezoek gehad, wat gekletst, niks aan de hand. Maar de dag er na was ik echt een emotioneel wrak! Echt janken om de kleinste dingen, enorm moe, nergens zin in. Blijkbaar richt je je dan zo op DIE dag dat de emoties pas komen als je zelf weer wat tot rust komt, heel vaag is dat

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
MissSunshine412 		zaterdag 24 oktober 2009 @ 16:18 (#61) 

Mijn vader is dus 11 februari dit jaar overleden. En zijn eerste verjaardag zonder dat hij er zelf bij was, was afgelopen dinsdag (20 oktober). Ik wist echt niet wat ik er mee aan moest. Mijn moeder liep al 2 weken van tevoren bij het minste of geringste erom te huilen. En ik voelde er niet veel bij. Ik wist dat het kut zou zijn, maar ik zag meer op tegen hoe zij zich zou voelen dan tegen die dag zelf.

Je hoort & probeert er voor elkaar te zijn. Maar soms lijkt het echt alsof ik rekening met mijn moeder moet houden en zij niet ziet dat het voor mij ook moeilijk is. Alsof ze denkt dat ik hem niet mis, dat ik er geen verdriet om heb, dat het mij niets kan schelen. Uiteindelijk hebben we wat visite gehad en wel redelijk gezellig gepraat.

Even iets anders: Ik weet niet of ik de enige ben, maar ik had eigenlijk een vergadering bij een vereniging die avond, waar ik dus niet naar toe ging. En toen ik dat naar de voorzitter mailde kreeg ik terug: "Ik hoop dat je een gezellig avond hebt". Terwijl ze donders goed wist dat mijn vader dus een paar maanden geleden overleden is. Ben ik de enige die dit soort gevoelloze mensen kent?

*~* Live to Love, Love to Be *~*
gebakken-koekje
Soms best schattig 		woensdag 28 oktober 2009 @ 11:13 (#62) 

Ik weet niet of dat gevoelloos is......ik weet even niet goed hoe ik het uit moet leggen maar sommige mensen om je heen gaan na een tijdje gewoon weer door en denken niet echt meer aan het feit dat je iemand verloren bent en voor de een komt dat als ongevoelig over terwijl diegene je misschien gewoon oprecht een gezellige avond gunde en ik heb persoonlijk liever dat ze zoiets zeggen dan dat ze maanden doorgaan over hoe erg ze denken dat je het hebt want dat heb ik dus heel erg gehad, dat ik mezelf eigenlijk best goed voelde maar dat mensen om mij heen mij helemaal in de put konden praten door te zeggen dat het vast allemaal vreselijk moeilijk was en of ik het nog wel zag zitten enz. Nee, laat ze dan maar (misschien een beetje onnadenkend maar goed bedoeld) een gezellige avond wensen.

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
zwaaibaai
lurker 		woensdag 28 oktober 2009 @ 12:57 (#63) 
quote:
Op zaterdag 24 oktober 2009 16:18 schreef MissSunshine412 het volgende:
Even iets anders: Ik weet niet of ik de enige ben, maar ik had eigenlijk een vergadering bij een vereniging die avond, waar ik dus niet naar toe ging. En toen ik dat naar de voorzitter mailde kreeg ik terug: "Ik hoop dat je een gezellig avond hebt". Terwijl ze donders goed wist dat mijn vader dus een paar maanden geleden overleden is. Ben ik de enige die dit soort gevoelloze mensen kent?
Als ze gevoelloos waren hadden ze je ook geen gezellige avond gewenst. Verder vind ik het een overtrokken reactie van je: Iedereen verwerkt het verlies van een dierbare anders. Ook je omgeving. Ik vind niet dat je ze van gevoelloosheid kan betichten. Voor hen gaat het leven door: Zij hebben niet hun vader verloren.

burgerweeshuis
It's not God I dislike, it's the fanclub I hate.
"de mens heeft geen smaak, tenzij hij opgegeten wordt."
geschiedenis van het burgerweeshuis

_Vanilla_ 		donderdag 29 oktober 2009 @ 13:34 (#64) 
Ik werd door mn vriend "meneer vanilla" op deze topic gewezen.
Ik ben mijn vader 5 oktober plotseling verloren aan acute leukemie. Zo acuut dat niemand afscheid oid heeft kunnen nemen. In het weekend ben ik altijd bij mijn vriend, dus ging vrijdagavond naar hem toe met het idee "pap heeft de griep". Maandags dood.
Ik ben die week thuis geweest en de week erna ook. Nu rustig op aan het bouwen met 2 a 3 uur per dag werken. Kan het beter rustig aan doen, das beter als na 3 maanden instorten.
Ik had een goede band met mijn vader, maar was me ook aan het losmaken van hem. Ik weet niet of het daar aan ligt, maar ik ga er heel anders mee om als mijn broers en moeder. Mijn moeder en jongste broer zijn in het ziekenhuis bij de reanimatie geweest. DIe hebben de streep op de monitor gezien....
Ik kan aan pap denken zonder het beeld voor me te hebben van zijn laatste dag, toen hij toch wel behoorlijk ziek en moe was.
Ik zoek juist de situaties op om me te ontspannen en eens over wat anders te praten. Iedereen vraagt constant hoe het gaat. Tja, weet ik veel!!! Klote, goed en alles wat daar tussen zit.....
Het is juist lekker om af en toe de gedachten te verzetten.
Omdat ik nog "half" thuis woonde, ben ik nu ook veel thuis. Maar thuis lijkt thuis niet meer. Er hangt een beetje een bedrukte sombere sfeer terwijl iedereen wel zn best doet om gezellig te zijn. Het is anders.
Soms denk ik, voor alles is een handleiding, dit moeten we allemaal zelf doen, terwijl half nederland hier toch mee zit? Hoe doe je het (= goed verwerken) goed?? Chocola werkt ook maar eventjes.....

Sterkte iedereen die dit nu ook meemaakt.....

xx Miss Vanilla
Poeke
Lief-heb-ster 		donderdag 29 oktober 2009 @ 13:50 (#65) 

Sterkte Miss Vanilla

Faber quisque fortunae suae
Bill_E
Zucht 		donderdag 29 oktober 2009 @ 13:50 (#66) 

Ik denk dat iedereen echt op zijn eigen manier moet verwerken. Ik zelf ben 1.5 week na de dood van mijn vader weer vollop aan het werk gegaan. En werk sindsdien zoon 10 uur minimaal per dag. ( het is erg druk en helaas kon niemand die 1.5 week van me overnemen)
Daarnaast ben ik aan het verbouwen omdat ik weer bij mijn moeder ga wonen samen met me vriendin ( zij heeft een groot huis waar we nu een 2e woning in aan het maken zijn zodat we wel separaat wonen)
Ik merk alleen wel de tijden dat ik helemaal alleen aan het werk ben dat ik soms ff ga zitten piekeren over mijn pa
_Vanilla_ 		donderdag 29 oktober 2009 @ 18:05 (#67) 
ik snap wat je bedoelt. Soms moet je even stilstaan.
Maar niemand is onmisbaar! Ook al is het druk op het werk, je baas is er ook niet mee geholpen als je nu volop gaat werken en straks (over 3 maanden / half jaar/ jaar) instort. Dan zit je dan een maand thuis. Daar heeft ie ook niks aan. En je kunt het verwachten, want dit is echt niet niks!! Hier heb je tijd voor nodig om het een plaatsje te geven. En ik merk in jouw verhalen dat je daar nog erg mee zit. Dus niet te snel en te hard doorgaan! Echt waar! Bij mijn broers is dat nu ook aan het opbreken.....

Mijn broer is ook weer volop aan het werk. Al zegt hij zelf dat hij zich maar 3 uur per dag kan concentreren, hij is wel de hele dag bezig. Hij heeft van de zomer een huis gekocht wat hij nu nog aan het verbouwen is. Daar is hij ook veel mee bezig. Maar ik merk wel dat hij daar heel veel moeite mee heeft omdat pap nog veel in dat huisje heeft gedaan. Pap was zo'n alleskunner dus die heeft veel in het huisje meegeholpen. Nu is het extra moeilijk voor hem om in zijn huisje te komen. Hij durft de zolder nog niet op want daar heeft pap het tapijt gelegd, deurtjes gemaakt, etc.... Wij helpen hem daarbij maar hij blijft ook hangen nu in zijn verdriet. Hij neemt de tijd niet om stil te staan, terwijl hij dat het hardst nodig heeft van ons allemaal. Hij had een speciale band met pap en hij was erbij toen hij overleed. Dus dan juist zou je zeggen neem de tijd om het te verwerken. Maar ik denk dat hij het nog allemaal uit de weg wil gaan. Terwijl hij ook zo in de put kan zitten. Moeilijk om mijn "grote broer" zo te zien lijden......

Ik hoop wel dat het goed met je gaat, maar je moet dit niet onderschatten. Misschien gaat het nu nog goed met je omdat het besef nog moet komen. Althans ik merk dat het stukje "nooit meer...." er nog niet is. Ik denk dat dat allemaal pas later doordringt, op de "feestdagen" enzo.....

Wat zeg jij als mensen vragen hoe het met je gaat? Collega's ofzo? Ik vind het raar om te zeggen dat het goed gaat, want het is eigenlijk niet goed. Maarja, kan nou ook niet zeggen dat het niet goed gaat want ik red het nog aardig.... :-s

Groetjes! Miss Vanilla
krakkemieke 		donderdag 29 oktober 2009 @ 18:23 (#68) 
Mijn zus en vader zijn overleden.
MissVanilla, als iemand vroeg hoe het ging zei ik: naar omstandigheden goed. Of ik zei dat ik een rotdag had.

En wat hier al gezegd is: er is geen officiele handleiding voor rouwen. Je moet echt doen wat voor jouw gevoel goed is. Als andere mensen het raar vinden dat je niet naar het graf gaat, maar een cordon bleu eet, jammer voor hen. Die cordon bleu was mijn manier van rouwen.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
krakkemieke 		donderdag 29 oktober 2009 @ 18:25 (#69) 
quote:
Op donderdag 29 oktober 2009 18:23 schreef krakkemieke het volgende:
Mijn zus en vader zijn overleden.
MissVanilla, als iemand vroeg hoe het ging zei ik: naar omstandigheden goed. Of ik zei dat ik een rotdag had.

En wat hier al gezegd is: er is geen officiele handleiding voor rouwen. Je moet echt doen wat voor jouw gevoel goed is. Als andere mensen het raar vinden dat je niet naar het graf gaat, maar een cordon bleu eet, jammer voor hen. Die cordon bleu was mijn manier van rouwen.

Ik heb altijd erg rekening gehouden met anderen. Maar toen mijn zus overleed, heb ik gedaan wat goed voelde. Ik lachte bv veel om alle goede herinneringen. Je hoort niet te lachen, maar het maakte mijn grote verdriet dragelijk.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
_Vanilla_ 		donderdag 29 oktober 2009 @ 18:37 (#70) 
Ja, ik vind lachen ook belangrijk, om de grappen die die maakte enzo....
En ik bekijk het positief, ik heb 23jaar een goede vader gehad. Er zijn mensen die het slechter hebben....
Ik heb veel goede herinneringen, ik ben goed opgevoed en ik weet dat hij trots op me is.
Doordat het besef er nog niet is, kan ik wel positief nadenken over de hele situatie.
Evengoed ga ik m missen.....
Bill_E
Zucht 		donderdag 29 oktober 2009 @ 22:17 (#71) 

Nou ik kan me op me werk ( zolang ik niet alleen ben ) Perfect concentreren. En ik weet dat ik in december rust krijg. Gewoon nog even een project de deur uit duwen. Gaat het niet dan gaat het niet en stop ik er mee. Het is nu ruim 4 weken geleden. Maar voor mijn gevoel 4 maanden. Klinkt gek maar het lijkt lang geleden al...
_Vanilla_ 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 20:58 (#72) 
Als je inderdaad je grenzen maar in de gaten houdt....
Snap wel wat je bedoelt, aan de ene kant lijkt het een eeuwigheid geleden, aan de andere kant pas gisteren.
Nu heb ik vandaag gehoord dat een oom slokdarmkanker heeft. Zelfde percentage van mensen die na 5 jaar nog leven.... Dus weer kutbericht erbij. Weten dat hij waarschijnlijk over een jaar ook niet meer onder ons is, maakt dit juist weer confronterender / werkelijker/ kutter.....
Hou jezelf goed in de gaten!!!
xx
_Vanilla_ 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 21:00 (#73) 
hmmm zie nu dat ik niet echt duidelijk was...
oom = zelfde percentage mensen die na 5 jaar nog leven als van de acute leukemie die pap had.
10 - 20 % ofzoiets van de mensen met die diagnose leven nog na 5 jaar.
xx
krakkemieke 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 21:02 (#74) 
Bill-e dat klinkt niet gek, de tijd lijkt wel anders te gaan.
Ik zou alleen niet het volgende project eruit duwen...... Maar ik denk dat je dat wel weet.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Fredo55 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 22:08 (#75) 

In 3 dagen tijd een vriend (19) verloren en een vriendin(16).
Vriend is omgekomen door een ongeval, vriendin door hersenvliesontsteking. (Ze dachten eerst aan de Mex. griep).
Iedereen gaat er anders mee om, maar ik heb veel steun aan mijn vrienden gehad (en nog steeds.)

Life is Music
Stephan1237 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 22:42 (#76) 

quote:
Op vrijdag 30 oktober 2009 22:08 schreef Fredo55 het volgende:
In 3 dagen tijd een vriend (19) verloren en een vriendin(16).
Vriend is omgekomen door een ongeval, vriendin door hersenvliesontsteking. (Ze dachten eerst aan de Mex. griep).
Iedereen gaat er anders mee om, maar ik heb veel steun aan mijn vrienden gehad (en nog steeds.)


Ik zou daar niet overheen komen
Fredo55 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 22:49 (#77) 

quote:
Op vrijdag 30 oktober 2009 22:42 schreef Stephan1237 het volgende:

[..]



Ik zou daar niet overheen komen
En een paar dagen later nog je baan kwijt raken ook.
Natuurlijk heb ik me klote gevoelen en moedeloos, maar dat hou je ook niet lang uit.
We hebben als groep vrienden bij elkaar gezeten, en zo hebben we gewoon steun aan elkaar gehad.
In mijn eentje zou ik er nooit overheen komen nee.

Life is Music
kleinetrom 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 23:16 (#78) 

ik ben er op het moment ook weer veel mee bezig merk, is wat mijn moeder betreft 3 jaar geleden, m'n vader is al 17 jaar "weg".
met mijn moeder hadden we er vrde mee hoewel het wel heel gek en tegelijk heel mooi was zelf de crematie te regelen zoals zij die wilde.
ze was ziek, ze was op en wilde naar mijn vader, blij dat mn jongere broer en ik dat hebben kunnen realiseren, ze staan in een nis naast elkaar.
waar ik alleen wel pissig van werd, is dat het crematorium met de rekening voor verlenging komt op haar sterfdag vorige week...
kleinetrom 		vrijdag 30 oktober 2009 @ 23:17 (#79) 

ps
sterkte fredo en alle anderen
( houd jezelf in de gaten, doe alles op jouw tempo en als je in de supermarkt moet huilen om dat je uit gewoonte een fles sherry mee wil nemen, laat t dan gewoon gaan...)
childintime
*wait for the ricochet* 		zaterdag 31 oktober 2009 @ 00:26 (#80) 

quote:
Op vrijdag 23 oktober 2009 11:56 schreef gebakken-koekje het volgende:

[..]

Ja dat merk ik inderdaad wel en het is ook grappig om te zien dat het voor andere mensen makkelijker wordt als ze zien dat je er best heel goed over kan praten, dan vragen ze eerst heel voorzichtig hoe het nu met je is terwijl ze je verschrikt aankijken zo van oh jeee wat heb ik nu dan voor vraag gesteld! en als ze zien dat je zonder compleet in te storten antwoord kan geven is het meteen al veel meer ontspannen.

Laatst had ik dus de eerste verjaardag van mijn moeder zonder dat ze er zelf bij was en ik zag enorm tegen die dag op maar het ging eigenlijk verbazend goed, gewoon de dag doorlopen, wat bezoek gehad, wat gekletst, niks aan de hand. Maar de dag er na was ik echt een emotioneel wrak! Echt janken om de kleinste dingen, enorm moe, nergens zin in. Blijkbaar richt je je dan zo op DIE dag dat de emoties pas komen als je zelf weer wat tot rust komt, heel vaag is dat
Dat is best jammer. Soms lijkt het alsof mensen bang voor je zijn. En zolang jij maar "normaal" doet, zijn ze allemaal vrolijk en opgelucht. Jij moet dus die dag vrolijk en opgewekt zijn. Dan is iedereen tevreden. De dag erna, als jij instort, zien zij dat toch niet....... In een maatschappij als de onze, waarin alles moet kunnen en de mogelijkheden zowat onbegrenst zijn, vind ik dit wel kwalijk. Op deze manier kun je namelijk ook makkelijk in een isolement terechtkomen. Als je niet zo sterk bent om die poppenkast vol te houden, gaan mensen je dus mijden, omdat ze niet om kunnen gaan met gevoelens van verdriet bij een ander. Dat is iets wat meestal als de pest gemeden wordt. Ik heb veel verdriet van het overlijden van mijn vader weggestopt; uit angst dat andere mensen niet wisten hoe met mijn verdriet en verlies om te gaan. Uiteindelijk breekt dit je wel op. Altijd een facade op moeten houden om anderen niet te kwetsen is iets wat je sloopt. En wat ook het rouw en acceptatie proces alleen maar vertraagd.
gebakken-koekje
Soms best schattig 		zaterdag 31 oktober 2009 @ 00:43 (#81) 

quote:
Op zaterdag 31 oktober 2009 00:26 schreef childintime het volgende:

[..]

Dat is best jammer. Soms lijkt het alsof mensen bang voor je zijn. En zolang jij maar "normaal" doet, zijn ze allemaal vrolijk en opgelucht. Jij moet dus die dag vrolijk en opgewekt zijn. Dan is iedereen tevreden. De dag erna, als jij instort, zien zij dat toch niet....... In een maatschappij als de onze, waarin alles moet kunnen en de mogelijkheden zowat onbegrenst zijn, vind ik dit wel kwalijk. Op deze manier kun je namelijk ook makkelijk in een isolement terechtkomen. Als je niet zo sterk bent om die poppenkast vol te houden, gaan mensen je dus mijden, omdat ze niet om kunnen gaan met gevoelens van verdriet bij een ander. Dat is iets wat meestal als de pest gemeden wordt. Ik heb veel verdriet van het overlijden van mijn vader weggestopt; uit angst dat andere mensen niet wisten hoe met mijn verdriet en verlies om te gaan. Uiteindelijk breekt dit je wel op. Altijd een facade op moeten houden om anderen niet te kwetsen is iets wat je sloopt. En wat ook het rouw en acceptatie proces alleen maar vertraagd.
Dat is zeker waar! En ik ben er ook meer mee gestopt de laatste tijd, als ik me niet goed voel voel ik me niet goed daar ga ik niet meer over liegen.......en nog steeds vind ik dat soms moeilijk

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
childintime
*wait for the ricochet* 		zaterdag 31 oktober 2009 @ 01:02 (#82) 

quote:
Op zaterdag 31 oktober 2009 00:43 schreef gebakken-koekje het volgende:

[..]

Dat is zeker waar! En ik ben er ook meer mee gestopt de laatste tijd, als ik me niet goed voel voel ik me niet goed daar ga ik niet meer over liegen.......en nog steeds vind ik dat soms moeilijk
Bizar is dat he. Dat je het gevoel van zoiets; een zo basaal en elementair gevoel moet wegstoppen en je er schuldig over moet voelen........Persoonlijk heb ik geleerd (maar goed ik ben geen 20 meer), dat ik doe wat ik moet doen. Als ik verdriet heb om iets als dit, dan is dat zo en ben ik niet van plan om mooi weer te spelen om aan de norm van anderen te voldoen. Ik hoop dat veel mensen hier (waaronder veel jonge mensen) hier moed uit halen. Voor zichzelf op komen. Zoiets meemaken van dichtbij is vreselijk, maar maakt je ook een volwassener mens. Iemand die directer en oprechter met gevoelens om gaat en zich minder aantrekt van wat de buitenwereld denkt en vindt.
capricia 		[ Moderator ] zaterdag 31 oktober 2009 @ 03:27 (#83) 

Mijn broertje is inmiddels 5 jaar gelden overleden en soms gaat het maanden goed, voel ik me normaal.
Maar er zijn ook dagen/ momenten dat ik kennelijk veel kwetsbaarder ben. Dan kan ik om veel dingen huilen, en dus zeker om hem. En vooral thuis als het laat is, met een glaasje wijn op, komt het toch wel weer heftig naar de oppervlakte.
Ik kan er mee leven, maar kom er toch eigenlijk nooit overheen. Het blijft zeer doen. De oneerlijkheid....
littledrummergirl
making the world happier 		zaterdag 31 oktober 2009 @ 16:21 (#84) 

lieve allemaal,

wat vreselijk wat jullie allemaal hebben moeten meemaken, niemand verdient het om een dierbare te verliezen ( op jonge leeftijd of niet). Doe vooral waar je je goed bij voelt. Neem je tijd en zorg goed voor jezelf. Heb er maling aan wat anderen vinden over hoe je je zou moeten voelen.
heel veel sterkte!

LDG

- je moet niet altijd de wereld willen dragen-
PBateman1978
Click Clack 		maandag 2 november 2009 @ 14:37 (#85) 

Afgelopen zaterdag kreeg ik van mijn pa een ingelijste foto van mijn moeder.

Thuis aangekomen bekeek ik 'm, precies zoals ze was.
Daarna gaf ik m een mooi plekje in de woonkamer, om m 5 minuten later uit het zicht te zetten...

Wat een vreemd gevoel kreeg ik erbij zeg, snap niet dat een foto me zo zou raken.
''Eng'' is niet het juiste woord, maar toch kreeg ik er een heel ongemakkelijk gevoel bij.

FC Utrecht-Aston Villa-Olympique Marseille-Atletico Madrid-SS Napoli
Housemusic is a universal language, spoken and understood by all.
Mijn muziek : www.myspace.com/georgehefner1978
krakkemieke 		maandag 2 november 2009 @ 17:04 (#86) 
quote:
Op maandag 2 november 2009 14:37 schreef PBateman1978 het volgende:
Afgelopen zaterdag kreeg ik van mijn pa een ingelijste foto van mijn moeder.

Thuis aangekomen bekeek ik 'm, precies zoals ze was.
Daarna gaf ik m een mooi plekje in de woonkamer, om m 5 minuten later uit het zicht te zetten...

Wat een vreemd gevoel kreeg ik erbij zeg, snap niet dat een foto me zo zou raken.
''Eng'' is niet het juiste woord, maar toch kreeg ik er een heel ongemakkelijk gevoel bij.
Ik heb ook zulke foto's. Heel mooi, en ik heb geen idee waarom ik ze niet ophang.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Bill_E
Zucht 		maandag 2 november 2009 @ 18:34 (#87) 

quote:
Op maandag 2 november 2009 14:37 schreef PBateman1978 het volgende:
Afgelopen zaterdag kreeg ik van mijn pa een ingelijste foto van mijn moeder.

Thuis aangekomen bekeek ik 'm, precies zoals ze was.
Daarna gaf ik m een mooi plekje in de woonkamer, om m 5 minuten later uit het zicht te zetten...

Wat een vreemd gevoel kreeg ik erbij zeg, snap niet dat een foto me zo zou raken.
''Eng'' is niet het juiste woord, maar toch kreeg ik er een heel ongemakkelijk gevoel bij.
Mijn vader staat sinds een paar dagen na de crematie al binnen.
Ik vind het fijn.

Misschien een stomme vraag maar zijn er nog meer mensen die foto's van hun overleden dierbare gemaakt hebben toen ze opgebaard lagen ? Wij wel namenlijk
krakkemieke 		maandag 2 november 2009 @ 18:52 (#88) 
Wij niet. Toen ik mijn overleden zus zag, herkende ik haar amper. Gewoon omdat ze er niet meer was. Ik zou niks hebben aan zo'n foto, omdat het voor mijn idee de persoon niet meer is. Alleen het lichaam.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Bill_E
Zucht 		maandag 2 november 2009 @ 19:28 (#89) 

quote:
Op maandag 2 november 2009 18:52 schreef krakkemieke het volgende:
Wij niet. Toen ik mijn overleden zus zag, herkende ik haar amper. Gewoon omdat ze er niet meer was. Ik zou niks hebben aan zo'n foto, omdat het voor mijn idee de persoon niet meer is. Alleen het lichaam.
In het geval van mijn vader was het wel dat hij er precies zo bijlag als hij was.
krakkemieke 		maandag 2 november 2009 @ 19:34 (#90) 
Da's mooi Bill. Ik kan me indenken dat het voor jou dan mooi is.

En dat je zegt: misschien een rare vraag.... Ik ken eigenlijk geen rare vragen over dingen als doodgaan.
Om nog even terug te komen op het idee van 'normaal doen' en 'de schijn ophouden'......
Misschien ligt het aan de mensen die ik ken. De mensen die niet wisten of ik erover wilden praten, vroegen of ik het wilde. En anders zei ik gewoon duidelijk: het gaat niet lekker. En dan zei ik wat ik kwijt wilde.

[ Bericht 77% gewijzigd door krakkemieke op 02-11-2009 19:41 ]

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Perruche
Muffin! 		dinsdag 3 november 2009 @ 00:22 (#91) 

Goed topic.

Ben zelf nu... alweer 4 maanden geleden mijn moeder verloren, toch redelijk plotseling na ee lang ziektebed. Veel van de emoties die hier worden beschreven, zijn voor mij heel herkenbaar. Ik heb er nog steeds van ondersteboven, ben depressief geweest, was 7 kg afgevallen en in 2 weken weer aangekomen, etc. Vrienden en familie heb ik niet te veel laten merken, des te meer mij vader en mijn vriend. Soms loop je wel tegen een muur van onbegrip aan, het is me een raadsel hoe met name instanties en organisaties verschrikkelijk lomp kunnen zijn in de administratieve afwerking van dit soort dingen.

Childintime, ik vond je kijk op wat je leert in zo'n rouwproces heel herkenbaar. Voor mij is dit de eerste keer dat ik de dood meemaak, ik ken niemand (persoonlijk), die is overleden. Begrippen zoals 'dood', 'nooit' etc zijn voor mij in een heel ander light kome te staan.

Ik herken ook veel in wat een andere user omschreef (weet even de username niet meer), dat hij/zij een stuk minder waarde hecht aan materiele zaken en andere dingen die "vroeger" belangrijk waren. Mijn kijk op wat belangrijk is in het leven is heel anders geworden.

Ik denk zelf niet dat ik er al "overheen" ben. Eind oktober was mijn verjaardag en heb de hele dag gehuild, des te meer omdat het die dag precies 4 maanden geleden was dat ze overleed. Ik zie enorm op tegen de kerstdagen, haar verjaardag, etc. Maar goed, de tijd heelt alle wonden zeggen ze, en ik heb vrede met het feit dat ze dood is. Het gemis is voor mij het moeilijkste.
capricia 		[ Moderator ] dinsdag 3 november 2009 @ 00:33 (#92) 

Perruche, Vier maanden is nog heel erg kort geleden voor zo iets heftigs. Natuurlijk ben je er in vier maanden niet overheen. Dat duurt wel een poos hoor.

Pas achteraf (jaren later pas soms) kun je echt goed zien wat het met je leven en met jezelf gedaan heeft. Sommige dingen die vlak na het overlijden helemaal onbelangrijk waren, worden na een paar jaar toch weer weer wat belangrijker. Maar nooit meer zo idioot belangrijk als daarvoor.
Dat gold bij mij vooral voor materiele dingen, maar ook met betrekking tot kennissen enzo. Ik heb liever een of twee goede vrienden dan 10-tallen kennissen.

Sterkte met de kerstdagen enzo. Veel mensen kijken er tegenop. En ook dat heb ik me voor het overlijden nooit gerealiseerd.

Ik kan niet voor iedereen spreken. Maar...
Het is wel zo dat de tijd het makkelijker te dragen maakt. Dat is dan wel een troost. De eerste tijd leven veel mensen vaak nog in een soort roes, alsof je een zombie bent. Pas daarna komen mensen er vaak pas aantoe om dingen te verwerken / eens goed op een rijtje te zetten.
Rouw heeft ook gewoon een aantal fasen. Bijv. een van die fases is dat je heel heel heel erg boos kunt worden om niets bijv.
Dat gaat allemaal wel weer over...zolang je het de tijd maar geeft.

Flashbacks, gesprekken herhalen enzo hoort er ook allemaal bij, heb ik gemerkt.

[ Bericht 29% gewijzigd door capricia op 03-11-2009 00:48 ]
_Vanilla_ 		dinsdag 3 november 2009 @ 16:13 (#93) 
quote:
Op maandag 2 november 2009 18:34 schreef Bill_E het volgende:
Misschien een stomme vraag maar zijn er nog meer mensen die foto's van hun overleden dierbare gemaakt hebben toen ze opgebaard lagen ? Wij wel namenlijk
Wij hier thuis met het overlijden van mijn grootouders wel. Het is een "kans" die je maar 1 keer krijgt, weg is weg. Al kijk je er nooit meer naar, maar je hebt ze wel als de behoefte er ooit is.

Ik heb dat ook tegen mevr. Vanilla en familie gezegd. Het klinkt misschien cru, maar nu kan het nog mocht je ooit de behoefte hebben om te zien hoe diegene opgebaard lag. Het is immers toch de laatste halte zeg maar. Ze hebben bij mevr. Vanilla thuis toen idd ook foto's gemaakt.


grtz Vanilla
Perruche
Muffin! 		dinsdag 3 november 2009 @ 16:30 (#94) 

quote:
Op dinsdag 3 november 2009 00:33 schreef capricia het volgende:
Perruche, Vier maanden is nog heel erg kort geleden voor zo iets heftigs. Natuurlijk ben je er in vier maanden niet overheen. Dat duurt wel een poos hoor.

Pas achteraf (jaren later pas soms) kun je echt goed zien wat het met je leven en met jezelf gedaan heeft. Sommige dingen die vlak na het overlijden helemaal onbelangrijk waren, worden na een paar jaar toch weer weer wat belangrijker. Maar nooit meer zo idioot belangrijk als daarvoor.
Dat gold bij mij vooral voor materiele dingen, maar ook met betrekking tot kennissen enzo. Ik heb liever een of twee goede vrienden dan 10-tallen kennissen.

Sterkte met de kerstdagen enzo. Veel mensen kijken er tegenop. En ook dat heb ik me voor het overlijden nooit gerealiseerd.

Ik kan niet voor iedereen spreken. Maar...
Het is wel zo dat de tijd het makkelijker te dragen maakt. Dat is dan wel een troost. De eerste tijd leven veel mensen vaak nog in een soort roes, alsof je een zombie bent. Pas daarna komen mensen er vaak pas aantoe om dingen te verwerken / eens goed op een rijtje te zetten.
Rouw heeft ook gewoon een aantal fasen. Bijv. een van die fases is dat je heel heel heel erg boos kunt worden om niets bijv.
Dat gaat allemaal wel weer over...zolang je het de tijd maar geeft.

Flashbacks, gesprekken herhalen enzo hoort er ook allemaal bij, heb ik gemerkt.
Vier maanden is inderdaad niet veel, en ik had ook niet verwacht dat ik "eroverheen" zou zijn. Ik denk inderdaad ook dat je met de jaren dingen weer anders gaat zien, maar ik leef momenteel eigenlijk vooral in het nu. Gewoon de dagen tellen lijkt het soms. Ik bedoelde eigenlijk da ik had verwacht op zijn minst 4 maanden na dato wel een baan te hebben, of in ieder geval iets te onernemen, maar ik was er echt zo kapot van. ik ga nu er nog 3 weken tussenuit en hoop dan een baan te krijgen als ik terugkom. Ik hoop da het uiteindelijk goed is da ik er zo de tijd voor heb genomen.

Wat trouwens Bill_E vroeg over de foto's, verschillende mensen hebben dat wel aangedragen toen ze stierf, maar ik vond het echt een verschrikkelijk idee. Ik was erbij toen ze stierf en voor m'n gevoel was het echt een verschrikkelijk persoonlijk en intiem iets. Ik kon het niet verdragen dat mensen foto's zouden maken van d'r, zoals ze daar in opperste "naaktheid" lag, volledig onbeschermd. Ik vond het echt veel te prive.
WanEnOonlie
Als een ouwe 		dinsdag 3 november 2009 @ 18:14 (#95) 

*volgt topic

Af en toe krijg ik het flink benauwd als ik er over nadenk dat mijn ouders ooit ook overlijden. Tegelijkertijd weet ik dat aan ieder leven een einde komt, en dat het ook bij mij plotseling over kan zijn. Ik hoop alleen dat ik net zo sterk kan zijn als mijn eigen vader als het moment daar is dat een dierbare overlijdt. Hij verloor binnen een half jaar onverwachts zijn moeder, zijn vader en onze hond. Dat lijkt me verschrikkelijk heftig, maar hij is altijd hetzelfde gebleven. Ik zou willen dat ik zulke sterke schouders had.

Zum nächsten Mal, bitte nicht die Kinder!
_Vanilla_ 		donderdag 5 november 2009 @ 16:47 (#96) 
quote:
Op dinsdag 3 november 2009 18:14 schreef WanEnOonlie het volgende:
*volgt topic

Af en toe krijg ik het flink benauwd als ik er over nadenk dat mijn ouders ooit ook overlijden. Tegelijkertijd weet ik dat aan ieder leven een einde komt, en dat het ook bij mij plotseling over kan zijn. Ik hoop alleen dat ik net zo sterk kan zijn als mijn eigen vader als het moment daar is dat een dierbare overlijdt. Hij verloor binnen een half jaar onverwachts zijn moeder, zijn vader en onze hond. Dat lijkt me verschrikkelijk heftig, maar hij is altijd hetzelfde gebleven. Ik zou willen dat ik zulke sterke schouders had.
Op zo'n moment ben je ook wel sterk. Het is pas na een paar weken / maanden dat het echt binnenkomt. Zoiets kan heel erg vooruit geschoven worden. In het gezin van mijn moeder zijn ze nu (zo'n 40 jaar na dato) nog het verlies van hun moeder aan het verwerken en leven ze nog dagelijks met bepaalde persoonlijke gevolgen. In hun tijd was het normaal om door te gaan en er niet over te praten. Omdat mijn moeder hier veel over heeft gepraat, weet ik dat het nu voor ons gezin belangrijk is om te blijven praten en elkaar goed in de gaten te houden. Ik merk alleen dat ik het leed van iedereen op me wil nemen. Het wordt me af en toe ook teveel. Ik ben er voor mam, door veel thuis te zijn. Maar thuis is thuis niet meer....
Ik ben er voor mn jongste broer, die heeft het zo moeilijk! En mn oudste broer is deze week ook "ingestort" dus die betrek ik zo min mogelijk in de dagelijkse dingen. Ineens moet je afspraken maken over wie er meegaat met verjaardagen, wie er zondags thuis is etc. Het meeste komt bij mij terecht omdat ik nog min of meer thuis woon. Dus haast vanzelfsprekend, terwijl ik helemaal niet op drukte zit te wachten en het liefst rustig met een grote hoeveelheid chocola en chips op de bank zit.
Hebben jullie ook zo'n moeite met de goedbedoelde bezoeken van familie? Lekker met vrienden chillen vind ik wel oke. Maar in de familie zijn wij ineens het gezin zonder man/vader. Niet meer gewoon de familie maar altijd wordt erachteraan gedacht "die hebben pas hun man/vader verloren". Zo werden we gister ook voorgesteld aan mensen op de verjaardag van mn tante. Ze zei letterlijk "DIt is mijn zusje, die is pas haar man verloren". Dan krijgt ze dus meteen de stempel "weduwe". En mensen praten ineens alleen maar over zieken en dooien.... Pffff......
Een verjaardag is ineens een opgave....

Fijn topic dit...herken veel in ieders verhalen!!!

Miss Vanilla

ps. Tis vandaag precies een maand geleden.....
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 5 november 2009 @ 20:59 (#97) 

Zijn er mensen die ervaring hebben met psychologen gespecialiseerd in rouwverwerking ?
Ik overweeg om zo iemand te contacteren. Ik zit nu al ruim 10 maanden in een rouwproces en ik heb 't gevoel dat ik de pedalen helemaal kwijt ben.

Ik kan het niet aanvaarden, relaties lopen helemaal scheef (met echt extreme ruzies/discussies) en ik heb 't gevoel dat de oorzaak van dat alles bij mij ligt, of dat men mij die indruk wilt geven iig
Ik heb een verstikkend gevoel, alsof ik geen reden mag hebben om met mezelf in de knoop te zitten, er wordt mij geen ruimte gegund om alles rustig te verwerken en het lijkt alsof ik langs alle kanten belaagd/aangevallen wordt met bakken kritiek...

Jack Nicholson Online
Bill_E
Zucht 		donderdag 5 november 2009 @ 21:08 (#98) 

Misschien kan dit topic je helpen ? 1 ding is zeker. Praat er zoveel mogelijk over met vrienden, familie of juist met buitenstaanders. Dat laatste kan dan een psycholoog zijn. Of dit forum.
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 5 november 2009 @ 21:39 (#99) 

Ik heb er al ontzettend veel over gepraat met (enkele) vrienden, ook hier op het forum overigens (onder een kloon). Dat helpt op zich wel, krijg positieve reacties, maar het lost de situatie waarin ik zit niet op.
Het zijn ook de situaties die ernaast lopen die heel mijn verwerkingsproces blokkeren volgens mij. Alleen weet ik niet of ik dan een gemakkelijk excuus zoek en het daar dan op afschuif, of dat het echt zo is. Ik probeer ook voorzichtig te zijn met wat vrienden of mensen op een forum als mening hebben, dat zijn tenslotte geen (of toch weinig) mensen met psychologisch doorzicht.

Dit topic helpt eigenlijk weinig. Ik lees veel verhalen over mensen die plotseling iemand zijn kwijtgespeeld, maar telkens zie ik ook hoeveel steun ze krijgen uit hun omgeving. En dat is iets wat bij mij onvoldoende aanwezig is, dus ik herken mezelf niet in deze verhalen (slechts gedeeltelijk).

Jack Nicholson Online
Cocktailprikker
1N23456 		donderdag 5 november 2009 @ 21:44 (#100) 

Ik ervaar totaal geen steun, althans, hoor dat mensen zeggen sterkte enzo, maar echt steun, dat ervaar ik niet. Dat verwacht ik ook eigenlijk niet. Voor mijn gevoel, maak ik dit alleen door. Daar kan niemand iets aan doen, als ik er over praat voel ik me niet begrepen. Dit begrijp je alleen als je het zelf meemaakt, op de manier dat ik het doe.

En ieder maakt het anders mee, daarom sta je zo alleen voor mijn gevoel

Muffin Purper Gurk :D
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 5 november 2009 @ 22:35 (#101) 

Maar je omgeving laat je wel vrij om het op jouw manier te verwerken, dat is ook een vorm van steun.

Jack Nicholson Online
Perruche
Muffin! 		vrijdag 6 november 2009 @ 16:11 (#102) 

quote:
Op donderdag 5 november 2009 21:39 schreef Jack. het volgende:
Ik heb er al ontzettend veel over gepraat met (enkele) vrienden, ook hier op het forum overigens (onder een kloon). Dat helpt op zich wel, krijg positieve reacties, maar het lost de situatie waarin ik zit niet op.
Het zijn ook de situaties die ernaast lopen die heel mijn verwerkingsproces blokkeren volgens mij. Alleen weet ik niet of ik dan een gemakkelijk excuus zoek en het daar dan op afschuif, of dat het echt zo is. Ik probeer ook voorzichtig te zijn met wat vrienden of mensen op een forum als mening hebben, dat zijn tenslotte geen (of toch weinig) mensen met psychologisch doorzicht.

Dit topic helpt eigenlijk weinig. Ik lees veel verhalen over mensen die plotseling iemand zijn kwijtgespeeld, maar telkens zie ik ook hoeveel steun ze krijgen uit hun omgeving. En dat is iets wat bij mij onvoldoende aanwezig is, dus ik herken mezelf niet in deze verhalen (slechts gedeeltelijk).
hey jack,

Ik ben wel naar een psycholoog geweest, niet zozeer voor het rouwverwerkingsproces als wel voor problemen die zich voordeden door wat er was gebeurd.

Ik weet niet of je het erover wil hebben hier op het forum zonder je kloon ( ) maar zou je eens kunnen uitleggen wat je bedoelt als je zegt dat je geen steun ervaart?

Steun van vrienden enzo valt mij ook behoorlijk tegen. Ik had ht ook niet anders verwacht, er was een lang ziektebed voorafgegaan aan de dood en bij iedere tegenslag liepen er weer een paar mensen weg. Mensen die er wel voor je zijn is misschien een handjevol, als je geluk hebt. Echt steunen, als in ook eens bellen na die eerste paar weken, of eens een kaartje sturen of weet ik wat, heb ik ook bar weinig gehad. k vind het heel naar, alleen m'n pa en mn vriend doen er wat aan voor m'n gevoel. Misschien dat ik m'n vrienden ermee tekort doe, maar ik geloof toch dat als hun zoiets was overkomen, ik meer van me zou laten horen dan wat de meesten nu bij mij doen. Ik weet niet of het angst of onwetendheid is ofzo, maar goed.

Realiseer je wel dat de enige die je echt steun kan geven jijzelf bent. Als je naar een psycholoog gaat kan die je hooguit helpen dingen helderder te maken, erover te praten, je ei kwijt te kunnen. Maar dingen oplssen doen ze niet is mijn ervaring



Jack.
Verdwaalde Belg 		vrijdag 6 november 2009 @ 17:43 (#103) 

Er zijn 4 personen die echt weten waarin ik zit, waarvan 1 die ik regelmatig zie en waar ik dus ook op tijd en stond m'n ei kwijt kan op de nodige momenten. De anderen zie of hoor ik eerder sporadisch, maar ze informeren dan wel hoe het gaat en als ik er nood aan heb kan ik ook daar m'n verhaal aan kwijt.

Verder zijn er genoeg mensen die op de hoogte zijn van het verlies, maar zoals normaal ook veel die er niet genoeg bij stil staan/stonden om te beseffen hoe groot het verlies daadwerkelijk is. Daar maak ik ook geen probleem van, ik hoef ook geen 20 mensen om mij heen die elke 5mins vragen of alles ok is.
Waar ik echter wel een probleem van maak is dat er enkele mensen zijn die verdomd goed weten hoe zwaar het mij allemaal valt, of het toch zouden moeten weten. Dat zijn ook mensen die het dichtst bij mij staan en waar ik dus 0,0 steun van ervaar. Het zijn ook die mensen die mij bedelven onder allerlei kritiek. Het zal vast ook wel meespelen dat deze personen onderling ook in oorlog leven (en daar zit ik dus zo wat tussenin...).
Het is dus niet zozeer het rouwen op zich dat een probleem is, maar het is alles daaromheen waardoor ik geen ruimte krijg om te rouwen (ook niet na 10 maanden).

Dat een psycholoog vooral praten is en niet daadwerkelijk dingen oplossen, dat snap ik. Dat is ook de reden waarom ik er niet mee verder gegaan ben, omdat ik nog niet overtuigd ben dat het echt een oplossing zal zijn.

Jack Nicholson Online
moensie 		vrijdag 6 november 2009 @ 18:11 (#104) 

Dag allemaal,

Allereerst wil ik iedereen veel sterkte wensen! Ook ik heb op zeer jonge leeftijd
(21e) mijn vader verloren aan een hartaanval. Komende december is het 4 jaar geleden,
maar het is nog steeds lastig te bevatten en daarom praat ik er ook bijna niet over.
De pijn die ik dan voel is zo heftig, dat ik er me maar voor ''afsluit''. Misschien inderdaad
fijn om hier ervaringen te delen. Had er al eerder een topic op FOK over geopend, maar
na een tijdje kreeg ik ook reacties waardoor ik me gekwest voelde, dus daar heb ik niet meer
geschreven! (Tis een discussieforum I know, maar soms doen online uitspraken je ook gewoon pijn)

Ik ga dit topic in elk geval goed in de gaten houden!
krakkemieke 		vrijdag 6 november 2009 @ 18:21 (#105) 
Ik ben bang dat ik het helemaal verkeerd formuleer Jack, maar goed.....

Het is mijn ervaring dat mensen soms zo erg bezig zijn met hun problemen, dat ze niet aan jouw problemen denken. Ze ZOUDEN het moeten weten, maar ze denken gewoon niet na.
Dus moet jij het zeggen. 'Bedankt voor je opmerking, ik zal erover nadenken, maar nu even niet. Als ik eraan toe ben.' Zoiets.

Kan je ook tot op zekere hoogte begrijpen waarom ze kritiek hebben? Ik bedoel niet dat jij het per se verkeerd doet. Maar misschien omdat jij dingen op een manier doet, die zij niet begrijpen?

Toen mijn zus overleed, konden sommige mensen ook niet begrijpen dat ik na de crematie kon lachen. Maar ik was vooral heel blij en dankbaar dat ik zo'n mooi mens als zus had gehad. Als ik dat uitlegde, begrepen ze het wel.

Mensen weten ook vaak niet dat je steun nodig hebt, tot je het vraagt. Ik vind steun vragen ook moeilijk.
Maar als je het vraagt, kan dat ook weer duidelijk maken hoe je je voelt.

Bij een psycholoog is het niet veel anders als hier op het forum. Hij kan je tips geven. Of misschien worden dingen duidelijker voor jezelf, omdat je ze uitspreekt, ipv erover te denken.

Sterkte!

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
krakkemieke 		vrijdag 6 november 2009 @ 18:27 (#106) 
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:11 schreef moensie het volgende:
Dag allemaal,

Allereerst wil ik iedereen veel sterkte wensen! Ook ik heb op zeer jonge leeftijd
(21e) mijn vader verloren aan een hartaanval. Komende december is het 4 jaar geleden,
maar het is nog steeds lastig te bevatten en daarom praat ik er ook bijna niet over.
De pijn die ik dan voel is zo heftig, dat ik er me maar voor ''afsluit''. Misschien inderdaad
fijn om hier ervaringen te delen. Had er al eerder een topic op FOK over geopend, maar
na een tijdje kreeg ik ook reacties waardoor ik me gekwest voelde, dus daar heb ik niet meer
geschreven! (Tis een discussieforum I know, maar soms doen online uitspraken je ook gewoon pijn)

Ik ga dit topic in elk geval goed in de gaten houden!
Welkom Moensie!

Je weet het vast wel, je moet imho die pijn toch meemaken. Hoe je dat doseert verschilt voor iedereen.
En ik heb ook geleerd om vervelende reacties te negeren.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Jack.
Verdwaalde Belg 		vrijdag 6 november 2009 @ 19:26 (#107) 

quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:21 schreef krakkemieke het volgende:
Het is mijn ervaring dat mensen soms zo erg bezig zijn met hun problemen, dat ze niet aan jouw problemen denken. Ze ZOUDEN het moeten weten, maar ze denken gewoon niet na.
Helemaal correct
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:21 schreef krakkemieke het volgende:
Dus moet jij het zeggen. 'Bedankt voor je opmerking, ik zal erover nadenken, maar nu even niet. Als ik eraan toe ben.' Zoiets.
Ik heb erg duidelijk gemaakt dat ik niet zit te wachten op dergelijke opmerkingen, maar in mijn geval zien ze het niet in en gaan ze weer naar stap 1 (hierboven). Al tot vervelens toe geprobeerd, en ben het gewoonweg te moe om nog langer energie in zulke mensen te steken.
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:21 schreef krakkemieke het volgende:
Kan je ook tot op zekere hoogte begrijpen waarom ze kritiek hebben? Ik bedoel niet dat jij het per se verkeerd doet. Maar misschien omdat jij dingen op een manier doet, die zij niet begrijpen?
Ja.
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:21 schreef krakkemieke het volgende:
Mensen weten ook vaak niet dat je steun nodig hebt, tot je het vraagt. Ik vind steun vragen ook moeilijk.
Maar als je het vraagt, kan dat ook weer duidelijk maken hoe je je voelt.
Van m'n eigen moeder mag ik wel verwachten dat ze weet wanneer ik het moeilijk heb (woon nog thuis).
Ik ben al lang voorbij het punt dat ik m'n besluit heb gemaakt om volledig te breken met m'n moeder, omwille van heel deze situatie. Nu, mijn financiele situatie vereist dat ik nog minimaal (en hopelijk maximaal) 1 jaar thuis moet blijven. Daarna kan ik op mezelf wonen, en een hoop "draden" doorknippen, maar waar vroeger een jaar zo voorbij leek te vliegen, lijkt het nu gewoon een ontzettend lange lijdensweg die voor me ligt.
En gedurende die tijd blijft ze maar inkappen op mijn emotionele gemoedstoestand (of hoe je zoiets ook omschrijft), gaat ze haar beklag doen bij andere familieleden (grootvader bv) zodat ook zij tegen mij beginnen zeuren dat ik moet veranderen terwijl ik op dit moment vooral met rust gelaten wil worden (ook al tot vervelens toe gezegd, zonder resultaat) Cirkel die alsmaar dieper en dieper gaat.
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 18:21 schreef krakkemieke het volgende:
Bij een psycholoog is het niet veel anders als hier op het forum. Hij kan je tips geven. Of misschien worden dingen duidelijker voor jezelf, omdat je ze uitspreekt, ipv erover te denken.
[
Daar was ik idd al bang voor. Maar wanneer ga je dan wel naar een psycholoog ? Als je helemaal niemand hebt waar je je verhaal aan kwijt kunt ?

Jack Nicholson Online
krakkemieke 		vrijdag 6 november 2009 @ 19:47 (#108) 
quote:
Op vrijdag 6 november 2009 19:26 schreef Jack. het volgende:

[..]

Helemaal correct
[..]

Ik heb erg duidelijk gemaakt dat ik niet zit te wachten op dergelijke opmerkingen, maar in mijn geval zien ze het niet in en gaan ze weer naar stap 1 (hierboven). Al tot vervelens toe geprobeerd, en ben het gewoonweg te moe om nog langer energie in zulke mensen te steken.
[..]

Ja.
[..]

Van m'n eigen moeder mag ik wel verwachten dat ze weet wanneer ik het moeilijk heb (woon nog thuis).
Ik ben al lang voorbij het punt dat ik m'n besluit heb gemaakt om volledig te breken met m'n moeder, omwille van heel deze situatie. Nu, mijn financiele situatie vereist dat ik nog minimaal (en hopelijk maximaal) 1 jaar thuis moet blijven. Daarna kan ik op mezelf wonen, en een hoop "draden" doorknippen, maar waar vroeger een jaar zo voorbij leek te vliegen, lijkt het nu gewoon een ontzettend lange lijdensweg die voor me ligt.
En gedurende die tijd blijft ze maar inkappen op mijn emotionele gemoedstoestand (of hoe je zoiets ook omschrijft), gaat ze haar beklag doen bij andere familieleden (grootvader bv) zodat ook zij tegen mij beginnen zeuren dat ik moet veranderen terwijl ik op dit moment vooral met rust gelaten wil worden (ook al tot vervelens toe gezegd, zonder resultaat) Cirkel die alsmaar dieper en dieper gaat.
[..]

Nee. Als je niet tegen je moeder vertelt wat je meemaakt en hoe je je voelt, weet zelfs je moeder het niet. Mijn moeder vroeg het wel. Maar zij wist het dus ook niet. En dat is logisch.
Het is heel vervelend dat jouw moeder tegen andere mensen over je praat. Maar als die familieleden daarom dingen tegen je zeggen kan je antwoorden: dat is prive, daar wil ik niet over praten.

Daar was ik idd al bang voor. Maar wanneer ga je dan wel naar een psycholoog ? Als je helemaal niemand hebt waar je je verhaal aan kwijt kunt ?

Er is niks mis mee als je naar een psycholoog gaat. Als jij het idee hebt dat dat je dingen op een rij moet zetten en je komt er niet uit, prima, ga naar een *loog/*chiater.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
nadiaschoonheid
the dream..help me to remember 		vrijdag 6 november 2009 @ 21:52 (#109) 

quote:
Op dinsdag 6 oktober 2009 21:42 schreef Bill_E het volgende:
Over het overlijden van een dierbare vind ik amper topics. Ik had eigenlijk wel een verzamel topic gevonden. Ik ben net mijn vader plotseling verloren en was op zoek naar verhalen van mensen die hetzelfde meegemaakt hebben. Of zoek ik fout ?
wat erg voor je..ik heb mijn beide ouders vorige jaar aan een auto ongeluk verloren
ik kom er nooit over heen...
_Vanilla_ 		vrijdag 6 november 2009 @ 22:44 (#110) 
Jack:
Ik ga hiervoor ook naar een psycholoog, ben nog wel aan het zoeken naar de "goeie" omdat ik ook met andere dingen kamp. Ik ben 2 jaar in behandeling geweest voor een eetstoornis en mijn ervaring met een psycholoog is heel goed. Alleen moet er wel een "klik" zijn. Een psycholoog geeft ook handvatten om verder te kunnen en laten je dingen soms in een ander licht zien waardoor je ineens anders gaat denken. Dat is mijn ervaring. Ik denk voor jou heel goed als ik dat zo hoor. Vooral als je plannen hebt om de banden met je familie te doorbreken..... Sjeetje dat is nogal wat...
Ik had erge moeite met mijn vader een aantal jaren terug. Hij was onredelijk streng waar ik als overgevoelig zieltje niet mee om kon gaan. Ik wist niet meer wie ik was en wat ik deed omdat ik dat wilde of omdat dat van me werd verwacht. Ik ben door een hoop shit een eetstoornis gaan ontwikkelen om de boel te verdoven. De therapie heeft me geleerd mezelf beter te uiten. Ik ben in gesprek gegaan met mijn vader op een heel andere manier als wat ik gewend was, waardoor er voor hem dingen duidelijker werden, maar ook voor mij. Hierdoor zijn we juist dichter naar elkaar toe gegroeid. Zeker heb ik daarna ook nog ruzies gehad waarbij ik dacht dat het niet meer goed zou komen. Maar toch is een bloedband sterk.
Ik denk echt dat het je kan helpen, maar ik wil je ook aanraden als je bij de eerste poging niet een "klik" ervaart, dat je dan niet stopt met proberen. Echt, mijn ervaringen zijn super.
Omdat ik nu ergens anders woon als destijds is het logistiek niet zo fijn om daar weer terug te gaan, dus ga ik op zoek naar een psych die me kan helpen, ook weer met het eten. Omdat dat wat specialisme vereist neem ik niet zomaar met elke praktijk genoegen ;-). Hou vol! Echt waar, het kost wat moeite, maar iedereen heeft zoveel kracht in zich! Je moet alleen inderdaad de goede stimulans krijgen om dit te verwerken en kracht te krijgen om de rest van het leven weer met volle kracht aan te kunnen.


Nadia:
Godverdomme wat is dat kut zeg!!! Ongelofelijk klote... Geen andere woorden voor.... Ik weet dat wat ik heb meegemaakt klote is, maar nog te doen. Maar echt, ongelofelijk kut. Als je dingen kwijt wilt, wij luisteren (=lezen).

Kop op iedereen, tot de volgende post!
xx Miss Vanilla
Bill_E
Zucht 		vrijdag 6 november 2009 @ 22:55 (#111) 

quote:
Op vrijdag 6 november 2009 21:52 schreef nadiaschoonheid het volgende:

[..]

wat erg voor je..ik heb mijn beide ouders vorige jaar aan een auto ongeluk verloren
ik kom er nooit over heen...
Dat lijkt me een factor 100 erger. Allebei in 1 klap op redelijk jonge leeftijd ( gok ik naar jou leeftijd )
Dan staat de wereld denk ik wel een tijd stil!
Wil je delen hoe je hier mee om gaat ? Of liever niet?
nadiaschoonheid
the dream..help me to remember 		zaterdag 7 november 2009 @ 13:38 (#112) 

quote:
Op vrijdag 6 november 2009 22:55 schreef Bill_E het volgende:

[..]

Dat lijkt me een factor 100 erger. Allebei in 1 klap op redelijk jonge leeftijd ( gok ik naar jou leeftijd )
Dan staat de wereld denk ik wel een tijd stil!
Wil je delen hoe je hier mee om gaat ? Of liever niet?
ik praat er eigenlijk nooit over..heb ik ook nooit gedaan..
ik weet het nog als de dag van gister,ik heb een week in het ziekenhuis gelegen,de dag dat ik bij kwam,het eerste wat in mij opkwam was het verschrikkelijke ongeluk..ik kon het niet geloven ik wist ook nog niet wie het overleefd had en wie niet.
de kamer zat vol met familieleden waaronder mijn broers en zussen oma opa tantes enz heb een hele groot fam.
ik keek de kamer door zoekend naar mijn pa en ma maar tevergeefs ik kon ze nergens zien
ik zag alleen maar dat mijn zussen zaten te huilen het verdriet was onbeschrijfelijk..
ik was nog erg zwak toen ik naar mijn ouders vroeg waren ze zijn..ik wist nog niet dat ze dood waren.
niet wetend dat ze al een paar dagen al begraven waren.
ik weet dat ik weken plat heb gelegen van verdriet.ik wou het er met nieman dover hebben.
ik zat weken in mijn kamer te huilen en niks doen,ik wou niemand zien niemand spreken.
het verdriet gaat bij mij nooit weg...
ik ben er wel een heel ander mens door geworden,vroeger was ik echt een vrolijk meid nu niet meer.
ik lach zelden tot bijna nooit,do egeen leuke dingen meer heb er ook geen zin in.
ik mis ze verschrikkelijk..ik word helemaal gek als ik me bedenk dat ik ze nooit meer zal zien.
wat ik van al zo erg vind is dat ik nooit naar hun begraafplaats ben geweest.
_Vanilla_ 		zondag 8 november 2009 @ 20:46 (#113) 
Nadia, wat moet dat ongelofelijk moeilijk voor je zijn. Ook met niemand praten. Doet praten nog te pijn?
Als ik het goed begrijp was jij ook bij datzelfde ongeluk betrokken. Dat is helemaal klote. Heb je ook schuldgevoelens? (waarom jij het wel hebt overleefd en zij niet?). Heb je geen hulp gekregen?
Inderdaad echt factor 100 x erger, dat was hier al goed verwoord......
Hoe lang is dat ongeluk geleden?

xx Miss Vanilla
Bill_E
Zucht 		zondag 8 november 2009 @ 21:03 (#114) 

Damm, Nadia dat klinkt als het scenario van een film. Je hebt geeneens het afscheid mee kunnen maken.
Ik merk wel aan je dat je het totaal nog geen plekje hebt kunnen geven. Wat ook helemaal niet raar is! Als je profiel klopt was je 21 toen het gebeurde?
gekster 		zondag 8 november 2009 @ 23:17 (#115) 
quote:
Op zaterdag 7 november 2009 13:38 schreef nadiaschoonheid het volgende:

[..]

ik praat er eigenlijk nooit over..heb ik ook nooit gedaan..
ik weet het nog als de dag van gister,ik heb een week in het ziekenhuis gelegen,de dag dat ik bij kwam,het eerste wat in mij opkwam was het verschrikkelijke ongeluk..ik kon het niet geloven ik wist ook nog niet wie het overleefd had en wie niet.
de kamer zat vol met familieleden waaronder mijn broers en zussen oma opa tantes enz heb een hele groot fam.
ik keek de kamer door zoekend naar mijn pa en ma maar tevergeefs ik kon ze nergens zien
ik zag alleen maar dat mijn zussen zaten te huilen het verdriet was onbeschrijfelijk..
ik was nog erg zwak toen ik naar mijn ouders vroeg waren ze zijn..ik wist nog niet dat ze dood waren.
niet wetend dat ze al een paar dagen al begraven waren.
ik weet dat ik weken plat heb gelegen van verdriet.ik wou het er met nieman dover hebben.
ik zat weken in mijn kamer te huilen en niks doen,ik wou niemand zien niemand spreken.
het verdriet gaat bij mij nooit weg...
ik ben er wel een heel ander mens door geworden,vroeger was ik echt een vrolijk meid nu niet meer.
ik lach zelden tot bijna nooit,do egeen leuke dingen meer heb er ook geen zin in.
ik mis ze verschrikkelijk..ik word helemaal gek als ik me bedenk dat ik ze nooit meer zal zien.
wat ik van al zo erg vind is dat ik nooit naar hun begraafplaats ben geweest.
heel bizar verhaal. heb mijn moeder plotseling verloren (zware beroerte).
ik heb mijn moeder in enkele uren in een coma zien glijden waar ze niet meer uit kwam.
van "ik heb zo'n erge hoofdpijn" "ik voel mijn arm niet meer" tot haar laatste woorden "auwa auwa, dit doet zo'n pijn"(toen ze een dikke infuusnaald in der been staken).

ook ik merk dat wij (broertje, vader en ik erg veranderd zijn).

wat ik wel merk is dat het belangrijk is om er met bepaalde mensen over te praten al is het maar dat je ff een knuffel krijgt of ff op iemands schouder kunt uithuilen.

vergeten doe je zoiets nooit maar op een gegeven moment kun je het een plek geven, kan alleen helaas heel lang duren



Cocktailprikker
1N23456 		maandag 9 november 2009 @ 20:58 (#116) 

Even crossposten :

Nou even een update wat mijn moeder aangaat..

Afgelopen week is ze nog verder afgetakeld, is niet helder meer, kan bijna niet praten, heeft zeer veel pijn en slaapt veel.

Vandaag is de huisarts geweest, en heeft mama een spuitje gekregen om de rest vd dag te slapen. Zometeen komt er een andere morfinepomp, en wordt ze in slaap gehouden. Verdere medicatie is ook stopgezet. Het is nu slechts nog een kwestie van dagen denk ik tot ze overlijd...

Ik zal blij zijn als het lijden van haar voorbij is, en ik verder kan met mijn lijden te verwerken

Overigens is euthenasie wel besproken, maar op haar laatste heldere moment wilde ze dit nog niet. Nu is zij niet helder genoeg meer om daar nog uitspraken over te doen En heeft ze toegestemd met het in slaap brengen, en waarschijnlijk niet meer wakker worden

[ Bericht 0% gewijzigd door Cocktailprikker op 09-11-2009 21:18 ]

Muffin Purper Gurk :D
CartWOman 		maandag 9 november 2009 @ 21:16 (#117) 

Tja wat valt er dan nog te zeggen... wat zullen jullie het zwaar hebben.
Veel sterkte en steun elkaar.

Het is moeilijk vriendelijkheid weg te geven, het wordt bijna altijd teruggegeven.
Bill_E
Zucht 		maandag 9 november 2009 @ 22:06 (#118) 

Sterkte cocktailprikker.
SteelDogg
Steel Dogg 		maandag 9 november 2009 @ 22:42 (#119) 

God wat is dat erg zeg. AL die verhalen hierzo, een brok in mn keel..

Sterkte allemaal

Pwnt all
Snuitebolletje
Tally taught me to love sluts 		dinsdag 10 november 2009 @ 07:01 (#120) 

quote:
Op maandag 9 november 2009 20:58 schreef Cocktailprikker het volgende:
Even crossposten :

Nou even een update wat mijn moeder aangaat..

Afgelopen week is ze nog verder afgetakeld, is niet helder meer, kan bijna niet praten, heeft zeer veel pijn en slaapt veel.

Vandaag is de huisarts geweest, en heeft mama een spuitje gekregen om de rest vd dag te slapen. Zometeen komt er een andere morfinepomp, en wordt ze in slaap gehouden. Verdere medicatie is ook stopgezet. Het is nu slechts nog een kwestie van dagen denk ik tot ze overlijd...

Ik zal blij zijn als het lijden van haar voorbij is, en ik verder kan met mijn lijden te verwerken

Overigens is euthenasie wel besproken, maar op haar laatste heldere moment wilde ze dit nog niet. Nu is zij niet helder genoeg meer om daar nog uitspraken over te doen En heeft ze toegestemd met het in slaap brengen, en waarschijnlijk niet meer wakker worden
Hai, dat in slaap brengen vond ik zelf heel fijn werken. Mijn moeder heeft het ook gehad. Na maanden van pijn, eindelijk een vredige blik op haar gezicht toen ze in slaap werd gebracht. (alleen ze begon hard te snurken) 3 uur later was het ook al over bij mijn moeder. Sterkte jongen!
Perruche
Muffin! 		donderdag 12 november 2009 @ 14:34 (#121) 

quote:
Op maandag 9 november 2009 20:58 schreef Cocktailprikker het volgende:
Even crossposten :

Nou even een update wat mijn moeder aangaat..

Afgelopen week is ze nog verder afgetakeld, is niet helder meer, kan bijna niet praten, heeft zeer veel pijn en slaapt veel.

Vandaag is de huisarts geweest, en heeft mama een spuitje gekregen om de rest vd dag te slapen. Zometeen komt er een andere morfinepomp, en wordt ze in slaap gehouden. Verdere medicatie is ook stopgezet. Het is nu slechts nog een kwestie van dagen denk ik tot ze overlijd...

Ik zal blij zijn als het lijden van haar voorbij is, en ik verder kan met mijn lijden te verwerken

Overigens is euthenasie wel besproken, maar op haar laatste heldere moment wilde ze dit nog niet. Nu is zij niet helder genoeg meer om daar nog uitspraken over te doen En heeft ze toegestemd met het in slaap brengen, en waarschijnlijk niet meer wakker worden
Bahbah, sterkte. Lijkt me een vreselijke beslissing, ookal is het niet echt een beslissing maar kan het waarschijnlijk eigenlijk niet anders... hoop dat je het een beetje aankan, heel veel sterkte...!

Ben toch wel blij wat dat betreft dat het bij mijn mams "gewoon naturlijk" ging... alleen de laatste 1 of 2 uur wilde ze extra morfine, en ze was eigenlijk nog vrij helder tot een uur van tevoren. Maar ja, afscheid is altijd kut eigenlijk, hoe het ook gaat.
jjstyle333 		donderdag 12 november 2009 @ 15:33 (#122) 

quote:
Op maandag 9 november 2009 20:58 schreef Cocktailprikker het volgende:
Even crossposten :

Nou even een update wat mijn moeder aangaat..

Afgelopen week is ze nog verder afgetakeld, is niet helder meer, kan bijna niet praten, heeft zeer veel pijn en slaapt veel.

Vandaag is de huisarts geweest, en heeft mama een spuitje gekregen om de rest vd dag te slapen. Zometeen komt er een andere morfinepomp, en wordt ze in slaap gehouden. Verdere medicatie is ook stopgezet. Het is nu slechts nog een kwestie van dagen denk ik tot ze overlijd...

Ik zal blij zijn als het lijden van haar voorbij is, en ik verder kan met mijn lijden te verwerken

Overigens is euthenasie wel besproken, maar op haar laatste heldere moment wilde ze dit nog niet. Nu is zij niet helder genoeg meer om daar nog uitspraken over te doen En heeft ze toegestemd met het in slaap brengen, en waarschijnlijk niet meer wakker worden
Sterkte kerel.
Ik heb het zelf ook meegemaakt.

30 Juni is mijn moeder overleden, na 6 jaar strijden tegen kanker.
Sinds het overlijden van me moeder woon ik op mijzelf. ( ik woonde altijd met mijn moeder samen ) Kon wel in hetzelfde huis blijven wonen dat hadden wij allemaal al geregeld.
Mijn vader ken ik niet en ik was enigskind.
Ik ben een stuk volwassener geworden, heb alles geregeld qua crematie en heb de mensen zelf ingelicht.
Gisteren was ze eigenlijk jarig geweest dus heb ik s'avonds toen ik thuis was een kaarsje aangestoken voor der. Aankomende feestdagen zal nog heel apart/raar worden omdat totaal nog geen idee heb wat ik ga doen nu ik alleen ben.

"Van Duitsers heb je pas gewonnen als ze met de bus de stad uit zijn."
Doobies 		donderdag 12 november 2009 @ 15:47 (#123) 
@Jack

Ik ben geen diepzinnige prater van nature, maar ik heb op een begeven moment wel de stap genomen om naar een psycholoog te gaan na het overlijden van mijn ouders. Ik had het idee dat ik tegen muren aan begon te lopen en mijn huisgenoten konden totaal geen hoogte krijgen van me.

Kijk wel met gemengde gevoelens terug op die sessies, heb er zelf ca. 12 gehad. Enerzijds heeft het m'n ogen geopend waarin we op bepaalde situaties hebben teruggeblikt. Het zal de eerste keer in ieder geval niet meevallen, want dan ben je doodmoe na zo'n sessie. Anderzijds werd het op een begeven moment een herhaling van 'ja maar, dat verdriet blijf je toch houden'.

Ik heb er zeker wel wat aan gehad. Maar mijn vader is nu 6,5 jaar dood en mijn moeder alweer bijna 2 jaar, denk niet dat iemand zou kunnen vertellen hoe een dame van 24 daar mee om moet gaan. Praat nog wel regelmatig met een collega die haar moeder is verloren en dan vind je toch wel veel steun bij elkaar.
_Vanilla_ 		donderdag 12 november 2009 @ 17:02 (#124) 
quote:
Op maandag 9 november 2009 20:58 schreef Cocktailprikker het volgende:
Even crossposten :

Nou even een update wat mijn moeder aangaat..

Afgelopen week is ze nog verder afgetakeld, is niet helder meer, kan bijna niet praten, heeft zeer veel pijn en slaapt veel.

Vandaag is de huisarts geweest, en heeft mama een spuitje gekregen om de rest vd dag te slapen. Zometeen komt er een andere morfinepomp, en wordt ze in slaap gehouden. Verdere medicatie is ook stopgezet. Het is nu slechts nog een kwestie van dagen denk ik tot ze overlijd...

Ik zal blij zijn als het lijden van haar voorbij is, en ik verder kan met mijn lijden te verwerken

Overigens is euthenasie wel besproken, maar op haar laatste heldere moment wilde ze dit nog niet. Nu is zij niet helder genoeg meer om daar nog uitspraken over te doen En heeft ze toegestemd met het in slaap brengen, en waarschijnlijk niet meer wakker worden
Sjezus zeg, dat lijkt me ook niks...Dat je weet dat iemands einde eraan komt.... Pap was heel onverwachts, maar daardoor weet ik dat hij niet geleden heeft. Maakt het beseffen moeilijker, maar het geeft ook troost.
Hoe doe je dat, zo'n laatste dagen? Is dat berusting, of juist niet? In elk geval sterkte...
quote:
Op donderdag 12 november 2009 15:33 schreef jjstyle333 het volgende:

[..]

Sterkte kerel.
Ik heb het zelf ook meegemaakt.

30 Juni is mijn moeder overleden, na 6 jaar strijden tegen kanker.
Sinds het overlijden van me moeder woon ik op mijzelf. ( ik woonde altijd met mijn moeder samen ) Kon wel in hetzelfde huis blijven wonen dat hadden wij allemaal al geregeld.
Mijn vader ken ik niet en ik was enigskind.
Ik ben een stuk volwassener geworden, heb alles geregeld qua crematie en heb de mensen zelf ingelicht.
Gisteren was ze eigenlijk jarig geweest dus heb ik s'avonds toen ik thuis was een kaarsje aangestoken voor der. Aankomende feestdagen zal nog heel apart/raar worden omdat totaal nog geen idee heb wat ik ga doen nu ik alleen ben.
Kun je wel bij vrienden ofzo terecht? of verdere familie? (ooms tantes neefjes nichtjes)
"feestdagen" zijn altijd kut volgens mij als je pas iemand bent verloren, maar als je dan ook nog eens alleen staat........ook voor jou sterkte!!


Wil ik zelf ook nog wat kwijt. Ik woon nog min of meer thuis (gedeeltelijk thuis, gedeeltelijk bij mn vriend thuis die ongeveer 30 kilometer verder woont). Nu ben ik meer thuis als voor pap overleed. Ik wil goed voor mam zorgen omdat ik het idee dat zij alleen thuis is, niet zo goed kan verdragen. Ik probeer zo veel mogelijk thuis te zijn, maar ook nog bij mn vriend (Meneer Vanilla). Als ik dan van huis ben, wil ik er vanuit kunnen gaan dat mijn broers effe een oogje in het zeil houden thuis. Ik vraag het ze ook. Als ik dan thuis kom blijkt dat ze dat niet doen en dat mam nog grotendeels alleen is. Ik vind dat klote. Ik kan daardoor niet prettig van huis zijn. Ik moet op hun kunnen vertrouwen. Dus ik besloot mijn oudste broer (met de meeste tijd) hierop aan te spreken. Zegt hij dat ik wel moet snappen dat hij tijd voor zichzelf nodig heeft. Dus ik ontplofte een beetje omdat ik gemiddeld 4 nachten en dan ook bijvoorbeeld zaterdag overdag bij mam ben. En dus geen tijd voor mezelf heb. Thuis ben ik in een andere rol, kan ik niet ontspannen en moet ik voor iedereen zorgen (vind ik zelf). Dus ik stuit op een hoop onbegrip en niet op medewerking, terwijl ik erg mn best doe maar onderhand geen energie meer over heb. We hadden afgesproken samen(!!) door te gaan. Ik heb nu de indruk dat ik alleen ben. Mn jongste broer heeft het super druk met het verbouwen van zijn huis, hij heeft ook een vriendin die behoorlijk wat aandacht opeist. Dus er blijf vrij weinig meer over voor mam. Mijn oudste broer zegt dat hij voorlopig genoeg heeft aan zichzelf. Dus wie moet het weer opknappen?!
Pffff dat moest ik effe kwijt. Een hoop frustratie wat alleen maar in de weg zit.

Het schrijven alleen al helpt. Ik heb ook een boekje gekocht om dingen van me af te schrijven, maar dat ben ik natuurlijk weer vergeten mee te nemen. Maar gelukkig kan ik hier ook vanalles kwijt.

xx Miss Vanilla
PBateman1978
Click Clack 		donderdag 12 november 2009 @ 17:08 (#125) 

Ik merk dat ik een stuk onverschilliger ben geworden sinds mijn moeder is overleden, was daarvoor ook al wel vrij onverschillig, maar het is vele malen erger geworden.

Herkenbaar ?

Heb de laatste tijd ook het idee dat het weleens tegen me kan gaan werken, op het werk bv.

FC Utrecht-Aston Villa-Olympique Marseille-Atletico Madrid-SS Napoli
Housemusic is a universal language, spoken and understood by all.
Mijn muziek : www.myspace.com/georgehefner1978
Cocktailprikker
1N23456 		donderdag 12 november 2009 @ 17:37 (#126) 

quote:
Op donderdag 12 november 2009 17:02 schreef _Vanilla_ het volgende:

[..]

Sjezus zeg, dat lijkt me ook niks...Dat je weet dat iemands einde eraan komt.... Pap was heel onverwachts, maar daardoor weet ik dat hij niet geleden heeft. Maakt het beseffen moeilijker, maar het geeft ook troost.
Hoe doe je dat, zo'n laatste dagen? Is dat berusting, of juist niet? In elk geval sterkte...
[..]
Ik had mij weken terug al "voorbereid" op het einde na die hartaanvallen, maar nu is het slechts wachten en het aanzien van lijden, evenals zelf daardoor enorm lijden. Wel voel ik me nu iets fijner, nou mama van haar lijden zo veel mogelijk af is. Ik heb net nog even bij haar gezeten en ze had haar ogen half open voor een paar minuten Maar ze ligt er nu rustig bij, ademt ook rustig. De morfinedosis gaat wel omhoog, ik hoop echt dat ze niet lang meer zo hoeft te lijden, en dat we een soort van verder kunnen. Ook al wil ik daar eigenlijk helemaal niet aan denken, moet het wel
quote:
Kun je wel bij vrienden ofzo terecht? of verdere familie? (ooms tantes neefjes nichtjes)
"feestdagen" zijn altijd kut volgens mij als je pas iemand bent verloren, maar als je dan ook nog eens alleen staat........ook voor jou sterkte!!


Wil ik zelf ook nog wat kwijt. Ik woon nog min of meer thuis (gedeeltelijk thuis, gedeeltelijk bij mn vriend thuis die ongeveer 30 kilometer verder woont). Nu ben ik meer thuis als voor pap overleed. Ik wil goed voor mam zorgen omdat ik het idee dat zij alleen thuis is, niet zo goed kan verdragen. Ik probeer zo veel mogelijk thuis te zijn, maar ook nog bij mn vriend (Meneer Vanilla). Als ik dan van huis ben, wil ik er vanuit kunnen gaan dat mijn broers effe een oogje in het zeil houden thuis. Ik vraag het ze ook. Als ik dan thuis kom blijkt dat ze dat niet doen en dat mam nog grotendeels alleen is. Ik vind dat klote. Ik kan daardoor niet prettig van huis zijn. Ik moet op hun kunnen vertrouwen. Dus ik besloot mijn oudste broer (met de meeste tijd) hierop aan te spreken. Zegt hij dat ik wel moet snappen dat hij tijd voor zichzelf nodig heeft. Dus ik ontplofte een beetje omdat ik gemiddeld 4 nachten en dan ook bijvoorbeeld zaterdag overdag bij mam ben. En dus geen tijd voor mezelf heb. Thuis ben ik in een andere rol, kan ik niet ontspannen en moet ik voor iedereen zorgen (vind ik zelf). Dus ik stuit op een hoop onbegrip en niet op medewerking, terwijl ik erg mn best doe maar onderhand geen energie meer over heb. We hadden afgesproken samen(!!) door te gaan. Ik heb nu de indruk dat ik alleen ben. Mn jongste broer heeft het super druk met het verbouwen van zijn huis, hij heeft ook een vriendin die behoorlijk wat aandacht opeist. Dus er blijf vrij weinig meer over voor mam. Mijn oudste broer zegt dat hij voorlopig genoeg heeft aan zichzelf. Dus wie moet het weer opknappen?!
Pffff dat moest ik effe kwijt. Een hoop frustratie wat alleen maar in de weg zit.

Het schrijven alleen al helpt. Ik heb ook een boekje gekocht om dingen van me af te schrijven, maar dat ben ik natuurlijk weer vergeten mee te nemen. Maar gelukkig kan ik hier ook vanalles kwijt.

xx Miss Vanilla
Ik kan het heel goed van 2 kanten bekijken. Je wilt er zijn voor je moeder, dat is begrijpelijk. Je wilt ook dat anderen er zijn voor je moeder, zoals je dat zelf doet verwacht je dat ook van hun Het is echter ook belangrijk dat je momenten voor jezelf kunt nemen, als je dat wilt.

Zelf merk ik dat ik dat heel veel doe. Ging gewoon een heel weekend naar mijn vriendin, even niks, even weg van alle ellende. Het brengt ook een hoop frustratie mee om continu bij die ellende te zijn, en zeker als je daar dan ook nog met meerdere personen bent. Ik zit hier thuis met 1 tante 24/7, een andere tante 12-6, mijn zus en haar vriend slapen in het tuinhuis, en dan komen er ook nog allerlei mensen om afscheid te nemen, en er voor ons te zijn, (grote familie van mama). Dan kan het echt heerlijk zijn om even weg van dat lijden te zijn.

Ik snap wel dat je wilt dat er continu iemand op je moeder let, echter ik heb ik mijn moeder soms ook "alleen" gelaten door zelf even naar boven te gaan, of iig weg van haar. Zij vond het ook wel fijn om even alleen te zijn.
quote:
Op donderdag 12 november 2009 17:08 schreef PBateman1978 het volgende:
Ik merk dat ik een stuk onverschilliger ben geworden sinds mijn moeder is overleden, was daarvoor ook al wel vrij onverschillig, maar het is vele malen erger geworden.

Herkenbaar ?

Heb de laatste tijd ook het idee dat het weleens tegen me kan gaan werken, op het werk bv.
Ik herken dit helemaal Was al vrij onverschillig over het algemeen, maar nu gebeurd er zoveel dat ik echt niet weet hoe en wat en dat het me ook weinig kan schelen Ik voel me zo geleefd, ben blij als dat voorbij is

Muffin Purper Gurk :D
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 12 november 2009 @ 17:42 (#127) 

quote:
Op donderdag 12 november 2009 17:08 schreef PBateman1978 het volgende:
Ik merk dat ik een stuk onverschilliger ben geworden sinds mijn moeder is overleden, was daarvoor ook al wel vrij onverschillig, maar het is vele malen erger geworden.

Herkenbaar ?

Heb de laatste tijd ook het idee dat het weleens tegen me kan gaan werken, op het werk bv.
Herkenbaar.
Volgens mij omdat je in veel dingen die je anders leuk vond, gewoonweg het nut/de fun niet meer ziet.
Ik geniet veel minder van het leven en simpele dingen dan voorheen iig.
Geen idee of dat ooit nog terugkomt.

Jack Nicholson Online
_Vanilla_ 		donderdag 12 november 2009 @ 18:16 (#128) 
quote:
Op donderdag 12 november 2009 17:37 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]


Ik snap wel dat je wilt dat er continu iemand op je moeder let, echter ik heb ik mijn moeder soms ook "alleen" gelaten door zelf even naar boven te gaan, of iig weg van haar. Zij vond het ook wel fijn om even alleen te zijn.
[..]
Mam zegt ook dat ze het fijn vind om af en toe alleen te zijn en tot zichzelf te komen. Maar afgelopen zondag is mijn broer 2 uur op bezoek geweest, verder was ze alleen. Ze zei zelf dat ze een rotzondag had gehad en zich erg alleen had gevoeld. Dat vind ik kei klote. Tis inderdaad dat ik verwacht dat mn broers ook wat beter nadenken omdat ik dat doe. Maar het is ook zo logisch! (vind ik) Mam heeft nu het meeste verdriet en wordt het meest geconfronteerd met het overlijden van pap. Dan denk je toch aan haar? Zij komt nu op de eerste plaats, wij komen op de 2e plaats. Sowieso zit dat zorgen voor anderen heel erg in me. Ik moet dat leren, voor mezelf kiezen. Maar dat moet ik zekerheid hebben dat het met de rest goed gaat.

xx Miss Vanilla

edit van Mr. Vanilla.

Cocktailprikker, ook heel veel sterkte van Mr Vanilla die hier mee leest!

[ Bericht 8% gewijzigd door _Vanilla_ op 12-11-2009 18:24 (quote gefixxt) ]
Weltschmerz 		vrijdag 13 november 2009 @ 13:37 (#129) 
Wat ik eigenlijk het meest irritant vind is dat je zelf wat dat betreft in een heel andere ritme zit dan je eigen omgeving. In het begin heeft iedereen er aandacht voor, maar na een tijdje vraagt niemand er nog naar. Dat kun je je vrienden natuurlijk niet verwijten, maar je eigen verwerkingstermijn is veel langer dan de periode dat je vrienden er aandacht voor kunnen hebben.

Zelf ben ik er ook wel vrij luchtig in, en praat er makkelijk over, maar je ziet toch vaak dat mensen ineens op hun hoede zijn als het onderwerp ter sprake komt. Die neigen dan toch weer naar de 'zwaar gesprek'-modus terwijl ik er helemaal niet een zwaar gesprek over hoef te hebben, ik wil het alleen ook niet inslikken als het toevallig ter sprake komt. Ik kan er best op een heel ontspannen manier over praten, maar op een enkeling na is het niet zo ontspannen voor de ander.

Ik heb zelf niet zoveel moeite met de verwerking, ik heb vanaf het begin af aan het begrip verwerking vrij letterlijk genomen: Als werk dat moet gebeuren, wat je moet plannen, indelen en aanpakken en waar je vooral ook weer vrij van moet nemen. Maar praten is daar wel onderdeel van en wat ik wel heb gemerkt is dat praten héél wat anders is dan alleen maar denken, met een heel andere functie en heel andere gevolgen voor je geestesgesteldheid. Maar dat praten is dus sociaal wel eens lastig, niet een praatsessie van 2 uur, daar kan ik zo iedereen voor regelen, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik wil het er in een gesprek gewoon tussendoor kunnen gooien als het in me opkomt, zonder dat het zwaar wordt.
_Vanilla_ 		vrijdag 13 november 2009 @ 14:09 (#130) 
Snap wat je bedoelt Weltschmerz. Soms herinnert iets aan pap en dan wil ik dat ook gewoon kunnen zeggen, zonder angstige gezichten te zien. Mensen verwachten volgens mij ook een zwaar gesprek ofzo. Echt heel herkenbaar wat je schrijft!
Mijn schoonfamilie had in het begin ook het idee dat ze het er steeds over moesten hebben. Terwijl ik dan voor mn gevoel juist uit de klotesituatie ging om mn gedachten te verzetten. Ik heb toen gevraagd aan Mister Vanilla of hij tegen zijn ouders wilde zeggen dat het niet steeds over dode mensen of zieke mensen hoeft te gaan. Juist niet. Laat mij maar praten als ik daar behoefte aan heb. Als ik daar geen behoefte aan heb, wil ik dat dat ook niet afgedwongen wordt.
Net zoals er voor ons geen handleiding is om met het verlies om te gaan, is er voor de omgeving ook geen handleiding hoe ze met "ons" om moeten gaan....

xx Miss Vanilla
nadiaschoonheid
the dream..help me to remember 		vrijdag 13 november 2009 @ 15:02 (#131) 

ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
Weltschmerz 		vrijdag 13 november 2009 @ 15:08 (#132) 
quote:
Op vrijdag 13 november 2009 14:09 schreef _Vanilla_ het volgende:
Snap wat je bedoelt Weltschmerz. Soms herinnert iets aan pap en dan wil ik dat ook gewoon kunnen zeggen, zonder angstige gezichten te zien. Mensen verwachten volgens mij ook een zwaar gesprek ofzo. Echt heel herkenbaar wat je schrijft!
Je kunt het ze ook niet kwalijk nemen. Je kunt niet verwachten dat mensen hun aandacht er een jaar later nog voor hebben, terwijl ze het zelf niet ervaren hebben. En dan weten ze natuurlijk dat het heel belangrijk is, en dan denken ze dus ook dat het heel belangrijk is wat zij zeggen, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is. Je kunt altijd een verkeerde opmerking maken, daar worden ze echt niet ineens meer dood van of zo, of het gemis groter.
quote:
Mijn schoonfamilie had in het begin ook het idee dat ze het er steeds over moesten hebben. Terwijl ik dan voor mn gevoel juist uit de klotesituatie ging om mn gedachten te verzetten. Ik heb toen gevraagd aan Mister Vanilla of hij tegen zijn ouders wilde zeggen dat het niet steeds over dode mensen of zieke mensen hoeft te gaan. Juist niet. Laat mij maar praten als ik daar behoefte aan heb. Als ik daar geen behoefte aan heb, wil ik dat dat ook niet afgedwongen wordt.
Net zoals er voor ons geen handleiding is om met het verlies om te gaan, is er voor de omgeving ook geen handleiding hoe ze met "ons" om moeten gaan....

xx Miss Vanilla
Ik heb het zelf ook gehad. Wist ik veel hoe ik met een ander zijn verlies om moest gaan. Je doet je best maar ik ervoer dat ook als heel moeilijk. Ik had dan wel dat ik er dan langere tijd daarna nog eens naar vroeg terwijl de aandacht van de meesten al was weggeebt (maar dat heb ik met andere dingen ook, ik kan zomaar iets van jaren geleden oprakelen), maar daar was ik dan meestal niet op mijn gemak in.

Ik ben zelf op een gegeven moment ook min of meer instructies gaan geven, beetje vertellen hoe ze met mij om moeten gaan. Dat haalt het gewicht er vanaf en dat is voor iedereen prettiger. En praten is volgens mij het beste wat je kunt doen. Wat je zelf uitspreekt komt van en tot grotere diepten dan wat je denkt. Het gaat niet om het gesprek, het gaat erom dat jij praat. Of dat nou wel een zwaar diepgaand gesprek is, of zomaar een opmerking of grap tussendoor.

Maar dat kan ik iedereen aanraden: Ik ben van begin af aan de baas over mijn eigen verwerkingsproces geweest. Dat is me niet overkomen, dat heb ik in de hand genomen. Het verlies is me overkomen, de verwerking niet. Ik stuur dat, nog steeds, en niemand anders en ik laat het ook niet door externe omstandigheden sturen. En mijn omgeving hoort daar gewoon bij, dus die moet je ook een beetje sturen.
Weltschmerz 		vrijdag 13 november 2009 @ 15:09 (#133) 
quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:02 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
Waar ben je precies bang voor?
Lavenderr 		[ Moderator ] vrijdag 13 november 2009 @ 15:20 (#134) 

quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:02 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
Je hoeft natuurlijk niet te gaan als je er bang voor bent. Maar wat is je angst dan?

Ja, ik ga wel, regelmatig.
_Vanilla_ 		zaterdag 14 november 2009 @ 15:56 (#135) 
Weltschmerz, hoe doe je dat, de regie houden over het verwerkingsproces? Hoe weet je nou hoe het moet?
Wel goed wat je zegt, anderen uitleggen hoe je het wilt. Een beetje gebeurt dat toch wel.

Pap is gecremeerd, we moeten hem nog uitstrooien. We hebben hem gecremeerd met het idee dat we toch niet naar zo'n begraafplaats toe gaan. Pap zit in ons hart. Als ik naar een plek wil om dicht bij pap te zijn, loop ik de tuin in. Pap hield van de tuin, dus dat vind ik een plek om bij hem te zijn.
We gaan pap over een tijdje uitstrooien over het strooiveldje van het crematorium. Maar dat lijkt me ook niet echt een plek om naartoe te gaan.

xx Miss Vanilla
Weltschmerz 		zaterdag 14 november 2009 @ 16:37 (#136) 
quote:
Op zaterdag 14 november 2009 15:56 schreef _Vanilla_ het volgende:
Weltschmerz, hoe doe je dat, de regie houden over het verwerkingsproces? Hoe weet je nou hoe het moet?
Ik weet natuurlijk niet hoe het moet, maar dat vind ik geen reden om het me maar te laten overkomen. Maar ik heb wel twee ouders in korte tijd verloren, en nog een vriend tussendoor, toch wat minder dierbaar. Dus ervaring telt ook.

Maar ik zie het zo dat het verdriet er gewoon in zit, en dat dat er hoe dan ook uit moet. Dat is wat ik als verwerking zie. Als een soort drukvat. Dan kun je de dop erop houden, en dan borrelt het er rustig een beetje langs, maar daar heb ik dus geen zin in, want dan verpest het ook altijd de leuke dingen of je werk, dan is het een soort constant rouwrandje om alles heen.

Dus ik zet het dan af en toe even open, de druk eraf halen, zoek de confrontatie op. Zoals even naar het graf gaan, dat is praktisch voor mij wat lastig om dat vaak te doen omdat het ver weg is, maar dan laat je je er gewoon wel even door in beslag nemen, zwelg je erin, ga je een potje janken. Maar dan daarna is het wel weer even weg, dat lucht gewoon op. Maar ook even wat foto's kijken of zo, er uitgebreid over praten, maar evengoed even een opmerking erover er tussendoor gooien. Dat zijn allemaal van die dingen waar je zelf voor kunt kiezen als je het ernaar hebt, en je kunt er ook niet voor kiezen.

Ik laat me daar niet door overvallen, ik wordt er niet mee geconfronteerd, ik confronteer het verdriet. En ook heel bewust want ik geloof er niet in dat je die confrontatie kunt ontlopen. Of ik zoek het op, en als ik dat niet doe dan vindt het mij wel, alleen niet wanneer ik het wil en hoe ik het wil, en waarschijnlijk op elke moment van de dag als een soort grauwheid die er altijd is. Ik ga liever af en toe even op zwart dan dat alles aldoor grijs is.
quote:
Wel goed wat je zegt, anderen uitleggen hoe je het wilt. Een beetje gebeurt dat toch wel.
Eerst was het wel wat raar, maar mijn omgeving vindt dat eigenlijk wel heel prettig heb ik het idee. Nou ben ik sowieso niet van de fluwelen handschoentjes in de sociale omgang, dus misschien ligt dat bij anderen anders, maar ik heb het idee dat iedereen maar wat graag een beetje houvast heeft in dit soort kwesties.
quote:
Pap is gecremeerd, we moeten hem nog uitstrooien. We hebben hem gecremeerd met het idee dat we toch niet naar zo'n begraafplaats toe gaan. Pap zit in ons hart. Als ik naar een plek wil om dicht bij pap te zijn, loop ik de tuin in. Pap hield van de tuin, dus dat vind ik een plek om bij hem te zijn.
We gaan pap over een tijdje uitstrooien over het strooiveldje van het crematorium. Maar dat lijkt me ook niet echt een plek om naartoe te gaan.

xx Miss Vanilla
Maar dat zijn dus keuzes die je daarin kunt maken. Je kunt de tuin ervoor aanwijzen, maar ook beslissen dat je de confrontatie niet aan de tuin wilt hebben hangen. Bijvoorbeeld omdat je daarin ook wel eens tuinfeesten wilt hebben of erin wilt zitten en daar los van bent. Het is een keuze die je alleen maar zelf kunt maken, maar het is wel een keuze over hoe je het verwerkingsproces inricht.

Verder heb ik ook bedacht dat ik niet de eerste ben die hiermee zit, en dat het voor iedereen wel anders is maar dat je het wiel niet helemaal opnieuw hoeft uit te vinden. Zo'n begraafplaats en naar het graf wandelen, dat doen mensen al eeuwen. Dan denk ik dat zal dan wel werken, anders zouden ze dat wel anders gedaan hebben. Dat soort dingen benader ik dus wel positief.

Daar komt dan nog eens bij dat het hebben van die controle mij ook een goed gevoel geeft. Je hebt hoe dan ook wat te verstouwen, maar als je tegelijk het gevoel hebt dat je het goed aankunt en het goed in de hand hebt, dan wordt het wel wat minder zwaar.
Swingding 		zaterdag 14 november 2009 @ 17:07 (#137) 
Ik heb 5 jaar geleden heel plots mijn vader verloren aan een hartstilstand. Zo van het een op het andere moment. Wij moesten 1,5 uur rijden vanaf het eerste telefoontje van mijn moeder. Onderweg kregen we het telefoontje dat we ons niet meer moesten haasten, het was al te laat. Mijn moeder heeft vanaf de eerste nacht gezegd dat ze alleen wilde blijven. Mijn broer en ik hoefde niet te blijven. Vol onrust ben ik toen ook naar huis gegaan. Daarna hebben we wel wat nachten doorgebracht met mijn moeder maar na de crematie was ze heel duidelijk; ze wilde niet dat wij ons zorgen gingen maken en moesten dus gewoon naar huis gaan om zoveel mogelijk ons eigen leven op te pakken.

Ik was al onder behandeling van een psychiater omdat ik een bipolaire stoornis heb en waarvoor ik ingeregeld moest worden op medicatie dus bij hem heb ik het een en ander kunnen uitbrullen en praten. Hij waarschuwde me al dat het rouwproces gemiddeld 3 jaar zou duren. En inderdaad kwam ik na 3 jaar rouw in een stadium waarin ik rust kreeg.

Net toen ik mijn vader een plekje heb gegeven kreeg mijn moeder een zware herseninfarct. (ze had al 9 jaar de ziekte van Kahler). Na 2,5 maand alles geregeld te hebben voor mijn moeder, in de buurt in onze caravan geleefd te hebben en alle gevechten aangegaan te zijn met ziekenhuizen en verpleegtehuizen is ze op 5 december 2007 in een coma geraakt en hebben mijn broer en ik besloten om de behandeling stop te zetten. Ze is op 9 december 's middags rustig overleden. En toen begon het proces weer opnieuw. Rouwen, opkrabbelen, nog meer rouwen en je ondertussen soms reuze sterk voelen want je hebt er geen 'last' meer van. Tot je kort daarop weer ergens tegenaan loopt waardoor je weer volop verdriet op je pad tegenkomt.

Beide zijn gecremeerd en beide staan ze nu hier in de vitrinekast in hun urn met hun foto's erbij. Het is niet dat ik iedere dag naar de urn kijk of wat dan ook maar ik voel me wel gerust dát ze hier zijn. Verder heb ik een herinneringshangertje aan mijn ketting waarin van beide een beetje as zit. Zo heb ik ze altijd bij me en dat geeft me een rustig gevoel.

Ik kan niet zeggen wat nou erger was. Mijn vader zo onverwachts of mijn moeder na zo'n strijd. Ze waren beide 65 op het moment van overlijden en dat vind ik zo oneerlijk.
Jack.
Verdwaalde Belg 		zaterdag 14 november 2009 @ 17:55 (#138) 

quote:
Op zaterdag 14 november 2009 17:07 schreef Swingding het volgende:
Ik heb 5 jaar geleden heel plots mijn vader verloren aan een hartstilstand. Zo van het een op het andere moment. Wij moesten 1,5 uur rijden vanaf het eerste telefoontje van mijn moeder. Onderweg kregen we het telefoontje dat we ons niet meer moesten haasten, het was al te laat. Mijn moeder heeft vanaf de eerste nacht gezegd dat ze alleen wilde blijven. Mijn broer en ik hoefde niet te blijven. Vol onrust ben ik toen ook naar huis gegaan. Daarna hebben we wel wat nachten doorgebracht met mijn moeder maar na de crematie was ze heel duidelijk; ze wilde niet dat wij ons zorgen gingen maken en moesten dus gewoon naar huis gaan om zoveel mogelijk ons eigen leven op te pakken.

Ik was al onder behandeling van een psychiater omdat ik een bipolaire stoornis heb en waarvoor ik ingeregeld moest worden op medicatie dus bij hem heb ik het een en ander kunnen uitbrullen en praten. Hij waarschuwde me al dat het rouwproces gemiddeld 3 jaar zou duren. En inderdaad kwam ik na 3 jaar rouw in een stadium waarin ik rust kreeg.

Net toen ik mijn vader een plekje heb gegeven kreeg mijn moeder een zware herseninfarct. (ze had al 9 jaar de ziekte van Kahler). Na 2,5 maand alles geregeld te hebben voor mijn moeder, in de buurt in onze caravan geleefd te hebben en alle gevechten aangegaan te zijn met ziekenhuizen en verpleegtehuizen is ze op 5 december 2007 in een coma geraakt en hebben mijn broer en ik besloten om de behandeling stop te zetten. Ze is op 9 december 's middags rustig overleden. En toen begon het proces weer opnieuw. Rouwen, opkrabbelen, nog meer rouwen en je ondertussen soms reuze sterk voelen want je hebt er geen 'last' meer van. Tot je kort daarop weer ergens tegenaan loopt waardoor je weer volop verdriet op je pad tegenkomt.

Beide zijn gecremeerd en beide staan ze nu hier in de vitrinekast in hun urn met hun foto's erbij. Het is niet dat ik iedere dag naar de urn kijk of wat dan ook maar ik voel me wel gerust dát ze hier zijn. Verder heb ik een herinneringshangertje aan mijn ketting waarin van beide een beetje as zit. Zo heb ik ze altijd bij me en dat geeft me een rustig gevoel.

Ik kan niet zeggen wat nou erger was. Mijn vader zo onverwachts of mijn moeder na zo'n strijd. Ze waren beide 65 op het moment van overlijden en dat vind ik zo oneerlijk.
Dat lijkt me erg moeilijk om je beide ouders op zo'n korte tijd te verliezen.
Zelf kan ik me er moeilijk in inleven omdat ik in onvrede leef met m'n moeder. M'n vader is ook 5 jaar geleden onverwachts overleden op 53 jarige leeftijd, maar ik heb er nooit echt een hechte band mee gehad.

Dat gevoel van oneerlijkheid herken ik erg goed. Bij mij manifesteert het zich vooral als ik ergens iets opvang van een overlijden en dan zeggen ze van hij was 70 of weet ik veel . En dan kan ik enkel maar denken hij/zij heeft iig wel zoveel jaar langer mogen leven... Klinkt een beetje ruw, en onbeschoft, en het is niet dat ik het niet erg vind voor die mensen maar het is een soort automatische gedachte dat ik ga uitrekenen hoeveel jaar verschil erin zit...


Hoe komt je psyciater erbij dat het rouwproces 3 jaar zou duren ? Is dat op jouw persoonlijke situatie geschat, of is dat een algemene regel ? Je kan zoiets toch niet op voorhand bepalen? Bij de ene gaat het vlotter dan bij de andere afhankelijk van wat er allemaal meespeelt.

Jack Nicholson Online
_Vanilla_ 		zaterdag 14 november 2009 @ 18:28 (#139) 
quote:
Op zaterdag 14 november 2009 17:55 schreef Jack. het volgende:

[..]


Dat gevoel van oneerlijkheid herken ik erg goed. Bij mij manifesteert het zich vooral als ik ergens iets opvang van een overlijden en dan zeggen ze van hij was 70 of weet ik veel . En dan kan ik enkel maar denken hij/zij heeft iig wel zoveel jaar langer mogen leven... Klinkt een beetje ruw, en onbeschoft, en het is niet dat ik het niet erg vind voor die mensen maar het is een soort automatische gedachte dat ik ga uitrekenen hoeveel jaar verschil erin zit...



Dat vergelijken heb ik ook wel. Ik werk bij de gemeente waarbij ik indicaties moet stellen of mensen voor bepaalde voorzieningen in aanmerking komen. (hulp bij het huishouden, woningaanpassingen, rolstoelen, vervoersvoorzieningen). Dan is het soms moeilijk om de verhalen van de mensen te horen. Ik heb in het begin bewust wat afstand gehouden en werk gedaan zonder het klantcontact. Mensen die zeggen dat wat hun is overkomen, het ergste is wat er kan gebeuren. Dan hebben ze het over een dwarslaesie ofzo. Dan denk ik, dat valt nog wel mee, er zijn nog mogelijkheden, je leeft nog! Het is wel aanpassen en moeilijk, maar je had er ook niet meer kunnen zijn. Alles is in heel ander perspectief komen te staan.
Ik vergelijk dan inderdaad ook met pap. Die was zo jong en heeft totaal geen kans gehad. Dan denk ik af en toe stiekem "niet zeuren!!". Maarja, ik moet objectief blijven in mijn werk.
Sowieso zeuren mensen vaak over dingen die ik nu ineens niet meer snap. Dingen die er nu niet meer toe doen.
Een collega die zich ineens druk maakt over glutenallergie (wat waarschijnlijk alleen maar aanstelleritis is) kan ik echt niet meer snappen. Dat soort dingen....

xx Miss Vanilla
Swingding 		zaterdag 14 november 2009 @ 18:34 (#140) 
quote:
Op zaterdag 14 november 2009 17:55 schreef Jack. het volgende:

[..]

Hoe komt je psyciater erbij dat het rouwproces 3 jaar zou duren ? Is dat op jouw persoonlijke situatie geschat, of is dat een algemene regel ? Je kan zoiets toch niet op voorhand bepalen? Bij de ene gaat het vlotter dan bij de andere afhankelijk van wat er allemaal meespeelt.
Er staat ook gemiddeld Dat is ook de periode die in verschillende onderzoeken betrokken wordt. Net zoals al de stadia van kwaadheid en berusting en nog wat van die stadia die ik nu even niet uit mijn hoofd weet. En voor iedereen is het inderdaad anders. Mijn broer heeft na het overlijden van mijn moeder al snel weer zijn eigen leven opgepakt. Ik doe daar iets langer over. Bij mijn vader overigens hetzelfde. Hij had wel verdriet maar heeft eerder de knop omgezet om weer verder te gaan. Daaruit blijkt wel hoe verschillend mijn broer en ik zijn.

ik was 35 toen mijn vader overleed en had het gevoel dat ik ineens de volwassenheid in geslingerd werd. Ik denk ook mede doordat hij ook een bipolaire stoornis had en ik hem heel erg nodig had om mezelf te leren kennen. Na het overlijden van mijn moeder stond ik alleen maar heel verbaasd dat ik het allemaal volbracht heb zonder dat die bipolaire stoornis er zich mee ging bemoeien. Eigenlijk is toen heel veel op de automatische piloot gegaan en pas na 1 jaar kwam het verdriet er echt uit.

Wat jij zegt van die gedachten als iemand van 70 overlijd heb ik ook hoor. Ik denk dan altijd dat diegene niet in de wieg gesmoord is. Mijn vader en moeder waren duidelijk nog niet uitgeleefd toen ze overleden. Maar dat heb je nu eenmaal niet in de hand.

@cocktailprikker: Doe waar jij je nu prettig bij voelt. Wij zijn ook niet bij mijn moeder gebleven in die laatste dagen omdat we merkte dat ze in haar coma op ons reageerde en we gewoon 100% wisten dat ze dan niet 'los' zou laten. Heel veel sterkte deze dagen.
krakkemieke 		zaterdag 14 november 2009 @ 18:53 (#141) 
Veel sterkte iedereen!

Toen mijn zus overleed heb ik me voorgenomen om er op mijn manier mee om te gaan. En ik heb dus wel eens verbaasde reacties gehad, zoals toen ik lachte op de crematie. Maar ik was gewoon heel blij dat het druk was, dat zoveel mensen om haar gaven. En het was heel dubbel: ik was enorm verdrietig dat ze overleden was, maar ik was ook intens blij dat ik zoveel plezier met haar had. Ik wilde dat allebei toelaten en juist die goede herinneringen hebben me erg geholpen.

Swingding, ik herken de verbazing dat je niet geweldig instort. Mijn zus reed motor en ik heb altijd met de mogelijkheid geleefd dat er iets zou gebeuren. Het ging met mij ook niet goed en ik dacht dat dat ik dan gillend gek zou worden. En toch vind je ergens kracht. Uiteindelijk heeft het me geholpen om verder te komen.

Ik ga ook niet naar de begraafplaats en na 6 jaar weet ik waarom.
Ik heb daar niks meegemaakt met mijn zus en vader. Ik kan veel beter aan ze denken op plekken waar herinneringen zijn.
Ik ben er niet bang voor, maar ik heb er gewoon niks aan.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
MissBliss
Godin van SHO 		[ Moderator / FOK!Fotograaf ] dinsdag 17 november 2009 @ 12:51 (#142) 

quote:
Op zondag 18 oktober 2009 @ 22:09 schreef Vivi het volgende:
*Meeleest

Fotoleonie.nl is vernieuwd!
Ziggy en Spider
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
gebakken-koekje
Soms best schattig 		woensdag 18 november 2009 @ 12:10 (#143) 

quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:02 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
De begraafplaats is voor mij juist een plek waar ik naartoe ga als ik bang/boos/verdrietig ben, het is voor mij een plek om tot rust te komen maar ik ga er ook wel zomaar naartoe, gewoon even om hoi te zeggen. Soms ga ik weken niet en soms een paar keer per week, het zit op loop afstand dus dat is wel makkelijk. Wat anderen ook al vragen, waar ben je bang voor? Bang om emoties te laten zien daar hoeft niet en bijzondere dingen op een begraafplaats zie je niet, gewoon de grafstenen en soms wat mensen die er ook lopen, dat is alles.

''Als je ooit vervelende mensen tegenkomt in je leven, bedenk dan dat ze schuurpapier zijn. Ze schuren je en schaven je. Maar uiteindelijk ben jij degene die er mooi en glad van wordt, en zijn zij het die versleten en lelijk achterblijven''
Celyn
_Vanilla_ 		donderdag 19 november 2009 @ 18:19 (#144) 
Je hoeft er ook niet naartoe te gaan. Je moet doen waar jij je goed bij voelt en wanneer jij er klaar voor bent...
Blijkbaar ben je er nu nog niet klaar voor.
Alleen hoe langer je wacht, hoe groter de drempel waarschijnlijk wordt.....
xx Miss Vanilla
nadiaschoonheid
the dream..help me to remember 		donderdag 19 november 2009 @ 20:48 (#145) 

ik ben bang dat wanneer ik hun graf zie..mijn hart het begeeft.
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 19 november 2009 @ 20:49 (#146) 

Dat heeft op zich niets met er klaar voor zijn te maken.
Als je er niets mee hebt, dan ga je gewoon niet. Je hebt er meer aan om in een omgeving te zijn waarin je de persoon ook gekend hebt dan op zo'n kil kerkhof te gaan staan.

Je moet er alleen niet bang voor zijn, maar ik denk dat het dan eerder de confrontatie is om te de naam van die persoon op het graf te zien staan en tot het besef te komen dat hij echt weg is.
Als je daar echt vanaf wil, dan kan je misschien iemand meenemen die dicht bij je staat en je kan opvangen als het moeilijk wordt eenmaal je daar bent.

Jack Nicholson Online
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 19 november 2009 @ 20:54 (#147) 

Nadia: het is moeilijk in te schatten of je dan alle moed bij elkaar moet rapen voor het te laat is of dat je je dan gewoon meer tijd moet geven om die stap te maken.
Ik ben geneigd om het laatste te denken, je zit momenteel nog met te veel dingen die je nog geen plaats hebt kunnen geven, en het kerkhof is dan een stap te ver, en vooral een stap die je momenteel ook perfect kan laten. Als je er echt bang voor bent, laat het dan gewoon, daar valt geen schande over te spreken ofzo.
Al duurt het 10 jaar voor je het allemaal verwerkt hebt en wel naar het kerkhof kan gaan.

Ik ben zelf na de begrafenis naar het kerkhof geweest, en heb dat een paar maanden dagelijks gedaan. Voor mij was dat een plek waar ik dichtbij kon zijn, en ook omdat in mijn geval ik thuis geen gedeeld thuisgevoel met de persoon in kwestie had. Dus voor mij is het meer een vorm van "op bezoek gaan" zoals ik dat vroeger deed. Nu ga ik er nog wekelijks heen, en soms tussenin als ik een moeilijk moment heb.

Jack Nicholson Online
krakkemieke 		donderdag 19 november 2009 @ 21:00 (#148) 
quote:
Op donderdag 19 november 2009 20:48 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik ben bang dat wanneer ik hun graf zie..mijn hart het begeeft.
Dat begrijp ik.
Wat Jack zegt, neem de tijd.
Aan de andere kant denk ik......Je denkt altijd aan ze. Onder de douche of op de fiets.
Ik vind die onverwachte momenten het moeilijkst. Die komen voor mij harder aan dan wanneer ik naar de begraafplaats ga. Dan weet je dat er wat bovenkomt.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Jack.
Verdwaalde Belg 		donderdag 19 november 2009 @ 21:03 (#149) 

quote:
Op donderdag 19 november 2009 21:00 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Dat begrijp ik.
Wat Jack zegt, neem de tijd.
Aan de andere kant denk ik......Je denkt altijd aan ze. Onder de douche of op de fiets.
Ik vind die onverwachte momenten het moeilijkst. Die komen voor mij harder aan dan wanneer ik naar de begraafplaats ga. Dan weet je dat er wat bovenkomt.
Dat heb ik ook.
De momenten dat je vrolijk (nu ja...) bezig bent met iets en plots overvallen wordt door een herinnering aan iemand dierbaar die er niet meer is, vind ik veel moeilijker. Op zo'n moment zou ik liefst van al gewoon gelijk de auto instappen en naar het kerkhof rijden.

Jack Nicholson Online
Pyttpytt 		donderdag 19 november 2009 @ 22:06 (#150) 

Ik plaats hier even een tvp voor een andere keer. Als ik nu begin te schrijven dan slaap ik echt kut vannacht.
Miracle_Drug 		donderdag 19 november 2009 @ 22:07 (#151) 

quote:
Op donderdag 19 november 2009 22:06 schreef Pyttpytt het volgende:
Ik plaats hier even een tvp voor een andere keer. Als ik nu begin te schrijven dan slaap ik echt kut vannacht.
Dat dus..

Life is Precocious in a most peculiar way
I Live The Glitter, Not You
krakkemieke 		donderdag 19 november 2009 @ 22:26 (#152) 
Trusten iedereen!

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Faithfulness
Righty. 		donderdag 19 november 2009 @ 23:24 (#153) 

Hai allemaal

Ik kom me hier ook melden, echter niet om een ouder, broer of zus, maar zeker wel een dierbare.

Begin 2007 is een jeugdvriend van mij omgebracht. Ondanks dat wij niet vaak meer contact hadden, hoorde ik indirect altijd wel over hem via zijn jongere broertje, wie toen (en nogsteeds) een goede vriend van mij is. Zijn dood heeft een ontzettende deuk in mijn "ziel" achtergelaten.


Ik heb kortgeleden een stukje geschreven aan hem, die ik kom delen. Herkenning? Steun?


Ik denk nog steeds aan je.
Al jouw vroegere vrienden gaan verder met hun leven, of zo lijkt het. De een drinkt 's avonds een borreltje om het te 'vergeten'. Anderen gaan sporten, storten zich op hun kinderen, of in videogames.
Toch dragen jouw vroegere vrienden jou met zich mee, omdat jij zo verweven bent in hun bestaan. Ik ben niet de enige die zo af en toe naar de foto's kijkt van ons in gelukkiger tijden... Brok in de keel...

Mijn vriend heeft nooit de kans gehad jou goed te leren kennen, jullie hebben elkaar maar eenmaal kortstondig gezien. Toch spreek ik met regelmaat over jou met hem. Over hoe leuk het was, en hoe verdrietig soms. Want oh, wat hadden we het zwaar, dachten we... Tieners in de bloei van hun leven met alle (on)gemakken van dien.
Vanavond denk ik aan jou, en besef dat het alweer bijna drie jaar geleden is dat jouw leven jou ontnomen is. Dat ik nu ouder ben dan jij geworden bent. En hoeveel verdriet dat doet... is nauwelijks te beschrijven.

Ik heb niemand om dit verdriet te delen. Mijn vriend kende jou niet. Je familie vallen we niet lastig, want mijn verdrietje is maar een fractie van het verdriet dat zij voelen. En wij als vrienden onder elkaar... Willen er niet zomaar over beginnen. Je wilt het niet oprakelen bij mensen. Geen overlast zijn. Dus zo nu en dan praat ik tegen jou. Hoop dat je het kunt horen, en dat je weet dat ik, nee, wij allemaal, je missen...
Muisjepluisje
I love it 		vrijdag 20 november 2009 @ 18:30 (#154) 
quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:02 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
Het gedenken doe ik vaak thuis, als ik tussen de bedrijven door even naar mijn vaders foto kijk, hij is er toch bij en kijkt mee. Soms praat ik tegen zijn foto, of praat ik in mijn hoofd tegen hem.
Maar dat kan ik dus niet bij een graf. Bij een graf, kan ik alleen denken aan de "realiteit". Dus ik zie een liggende steen, een opstaande steen, het is een mooi graf. Mooi glas-in-lood werkje erin. De letters, zijn naam. Tja, en daarna gaat het mis... dan is er niks anders meer te zien, en dan dwalen mijn gedachten af... ik begin te bedenken hoe het onder die steen is, hoe hij eruit zou zien als ze m nu op zouden graven, of de kist nog heel is enz enz. Ook als ik bij andere graven loop, denk ik "ik loop over iemand heen". Ik ben dan te nuchter om de "rust" te nemen, die je anderen ziet nemen. Vervolgens begin ik aan die mensen te denken, wat zij dan staan te denken? Wat moet je denken?
Soms denk ik dan terug aan de begrafenis, hoe het allemaal ging, waar we stonden, hoe een kennis bijna in het graf viel, en dan moet ik mn lach bedwingen, omdat ik dan het idee heb dat je (volgens anderen) niet mag lachen op het kerkhof. Zo zijn er wel meer dingen die mensen eigenlijk ongepast vinden, zoals hardop praten, andere grafstenen uitgebreid bekijken etc.
Kortom, ik weet eigenlijk niet hoe ik me moet gedragen bij een graf. Ik kan daar niks mee en ik heb het idee dat vanalles wat ik zou willen doen ongepast gevonden wordt door anderen.

Om die redenen ga ik dus eigenlijk vrij weinig naar het graf. Gemiddeld 2 keer per jaar ga ik snachts in een spontane actie, meestal met een paar bier achter de kiezen. Dan heb ik het idee dat het echt prive is, en dat ik geen rekening hoef te houden met andere bezoekers van het kerkhof, als ik wil huilen kan ik huilen, als ik op mijn vaders graf wil zitten, doe ik dat, als ik moet lachen bij een gedachte, lach ik, en als ik tegen hem wil praten, doe ik dat ook. Nou vinden de meeste mensen het misschien nog ongepaster om snachts naar een kerkhof te gaan, dan alle andere dingen die ik opnoemde, maar toch voelt het vrijer.

Ik ben dus eigenlijk bang voor wat andere mensen wel niet zullen denken. Terwijl me dat eigenlijk ook niet zoveel kan boeien, omdat ik mijn vader op mijn eigen manier mag en moet gedenken. Tja en dat moet ik dan nog eens toepassen overdag, dat is mijn issue. En zo heeft vast iedereen iets wat nog overwonnen moet worden...

Maar waar ben jij zo bang voor nadiaschoonheid?
Jack.
Verdwaalde Belg 		vrijdag 20 november 2009 @ 20:05 (#155) 

Als je aan zulke "nuchtere" dingen denkt, dan heb je gewoon niets met de symboliek van een kerkhof volgens mij. Daar is overigens ook niets mis mee. Dat is volgens mij ook de reden waarom sommige mensen ervoor kiezen om uitgestrooid te worden, hetzij op het kerkhof zelf, hetzij op een totaal andere plek. Die mensen kiezen ervoor om niets tastbaars achter te laten van zichzelf.

Verder denk je wat je wil op het kerkhof, anderen doen dat ook. Het is een openbare plaats dus iedereen is er welkom. Je moet niet dramatisch zijn op een kerkhof, als je leuke herinneringen hebt mag je best lachen, dat is zelfs fijner dan heel de tijd jezelf de afgrond in te denken omdat iemand er niet meer is. Anderen doen dat heus ook wel, ook al zie je het misschien niet (vaak). Er is niemand die stelt dat je niet mag lachen op een kerkhof. Hoe zou jij het vinden als je daar zelf ligt en je krijgt de hele dag depri mensen op bezoek...
Hardop praten... genoeg mensen die het doen op een kerkhof, maar je moet natuurlijk ook niet heel het kerkhof bij elkaar schreeuwen, gewoon normaal praten is geen enkel probleem en daar kijkt ook niemand van op. En andere grafstenen bekijken is ook helemaal niks mis mee, ik zie vaak genoeg mensen die van een bezoek aan het kerkhof een ware uitstap maken. Beschouw het als zijnde leuk voor de overledene dat er mensen naar zijn/haar graf komen kijken, ook al zijn het wildvreemden.

Dus kortom, ik denk dat er van alles wat je opsomt niets is wat ongepast zou zijn op een kerkhof

's nachts gaan vind ik ook niks mis mee. OOk al heb je op veel kerkhoven "openingsuren", daar kijkt niemand naar, en nergens doen ze een poort dicht om 18u ofzo. Ik ben zelf ook al wel een paar keer 's avonds laat of 's nachts een keer langsgegaan. Het is dan inderdaad lekker rustig, en het gebrek aan zicht boeit niet want je hebt het graf toch al vaak genoeg bij daglicht gezien om te weten hoe 't eruit ziet.

Zelf ga ik niet speciaal momenten zoals 's nachts opzoeken om langs te gaan, maar ik voel me ook wel minder op m'n gemak als er iemand 2 graven verder staat. Meestal hou ik op die momenten m'n bezoek erg kort, omdat ik me inderdaad ook vrijer voel als ik helemaal alleen daar ben. Waarom weet ik eigenlijk ook niet, heb dan een beetje het idee bekeken te worden. Dat is misschien wat jij ook bedoelt, muisjepluisje, maar ik heb zelf niet het gevoel dat wat ik doe ongepast zou zijn ofzo.

Jack Nicholson Online
childintime
*wait for the ricochet* 		zaterdag 21 november 2009 @ 02:26 (#156) 

quote:
Op vrijdag 13 november 2009 15:02 schreef nadiaschoonheid het volgende:
ik heb even een vraag aan jullie....gaan jullie wel naar de begraafplaats van degene die jullie verloren hebben?
want ik heb dat nooit gedaan..ik ben daar zo ongeloofelijk bang voor.
Nee, ik ben daar nooit meer geweest na mijn vaders dood. Ten eerste omdat de begrafenis op zich teveel emotie was en ten tweede omdat ik meer geloofde dat hij in mij zat in plaats van ergens alleen in een koud graf.... Als ik al iets wilde zeggen tegen hem, dan deed ik dat beter afgezonderd, alleen ergens op een plek in huis waar hij ook zolang had geleefd..... Waar zijn "geest" hing, waar ik me hem zo goed kon herinneren.
Maar dat is voor iedereen heel anders en een heel persoonlijk iets. Ik was niet bang voor begraafplaatsen maar ik geloofde niet in het idee dat mijn vader daar zijn geest ofzo had achtergelaten, op zo'n koud en verlaten oord.

Ik heb een bijzondere ervaring meegemaakt. Mijn vader is overleden toen ik 17 was. Op mijn 29e kreeg ik een kind, 12 jaar na de dood van mijn vader. Mijn vader zat toen natuurlijk allang niet meer dagelijks in mijn hoofd. Ik weet nog dat mijn net geboren baby in mijn armen lag en ik in haar oogjes keek en heel, heel even het gevoel had alsof ik mijn vader aan keek.....Alsof ik ik zijn ogen keek.... Het was heel bizar; mijn kind lijkt qua uiterlijk helemaal niet op hem; hij was heel donker en mijn kind heeft blauwe ogen en licht haar. Maar dat gevoel, wat ik toen ervaarde, kan ik nu na 17 jaar nog steeds terug halen.....
_Vanilla_ 		zondag 22 november 2009 @ 18:50 (#157) 
Mijn vader moet nog worden uitgestrooid. Daar worden we nog een keer voor benaderd. Een deel van zijn as krijgen we in hangertjes, zodat hij toch altijd bij ons is. Ik weet niet of ik daarna nog naar het strooiveldje zou gaan. Het is ook niet echt in de buurt ofzo.

Ik merk dat ik zo bezig ben met de gevolgen van het overlijden van pap, dat ik nog niet toe kom aan het rouwen zelf. De gevolgen zijn dat mam alleen is, dus ik ben zoveel mogelijk bij mam. De verbouwing van het huis van mijn broer loopt in de soep omdat pap daar de regie over had. Dus ik help hem zoveel mogelijk mee. Mijn andere broer had behoefte aan een nieuwe start en heeft het grootste gedeelte van zijn meubels in de woonkamer verkocht (nog geen 2 weken na paps dood) en moest nu halsoverkop nieuwe meubels hebben. Dus die heb ik mee in elkaar gezet. Ik doe dat allemaal graag. Maar ik kom niet meer aan mezelf toe. Als ik bij Mr. Vanilla ben, kom ik tot rust. Maar dan loop ik zo over van frustraties en vermoeidheid dat dat onze relatie ook niet echt ten goede komt. Ik wil hier graag met mn broers en moeder samen over praten. Maar waar mijn broer is, is zijn vriendinnetje. Misschien moet ik het ook met haar erbij hierover hebben. Ik merk dat ik het steeds minder kan allemaal. Ik raak mezelf nu behoorlijk kwijt. En dan ben ik nog niet eens zover dat ik kan rouwen. Ik weet dat pap er niet meer is. Maar dat ik m echt nooit meer zie?? Daar kan ik nog steeds niet bij. Na bijna 7 weken......
Het is allemaal wat. Er komt ook nog zoveel bij. Vannacht is een oom geopereerd, hij heeft een nieuwe nier gekregen. Dat geeft weer stress, het is de oudste broer van mijn moeder. Dus zij zat gisteravond behoorlijk in de stress, maar ik had een verjaardag van mijn schoonzusje dus heb ik haar alleen op de bank achtergelaten. Gelukkig is de operatie goed verlopen.
Mijn andere oom krijgt als het goed is maandag te horen hoe ze zijn slokdarmkanker kunnen behandelen.
De vader van de vriendin van mn broer heeft ook leukemie net als pap had, zijn bloedwaardes zijn nu ook achteruit gegaan, dus ook weer stress.
Mijn nichtje wordt in januari geopereerd aan een hersentumor.
En zo gaat het maar door......

Maarja, positief blijven. Niet zeuren, doorgaan (ik hoor het pap denken!).

xx Miss Vanilla
Jack.
Verdwaalde Belg 		maandag 23 november 2009 @ 09:21 (#158) 

quote:
Op zondag 22 november 2009 18:50 schreef _Vanilla_ het volgende:
...
Ik merk dat ik het steeds minder kan allemaal. Ik raak mezelf nu behoorlijk kwijt. En dan ben ik nog niet eens zover dat ik kan rouwen. Ik weet dat pap er niet meer is. Maar dat ik m echt nooit meer zie?? Daar kan ik nog steeds niet bij. Na bijna 7 weken......
...
Dat gevoel heb ik nog steeds, en hier is het al 10 maanden geleden...

Jack Nicholson Online
Some-Lady 		maandag 23 november 2009 @ 09:23 (#159) 

Mijn opa is dinsdagavond overleden
vrijdag begraven
en zaterdag belde mijn vader pas om te vertellen dat ie overleden was

hij was al heel oud (76) en had een enorm kankergezwel in zn keel, al jaren hartklachten, kon niet meer ademen en heeft euthanasie laten doen.
Hij was dus erg oud, erg ziek, heeft een zwaar leven gehad (oorlogstrauma, japans concentratiekamp in indonesie)
Ik kan dus accepteren dat ie er niet meer is, maar niet hoe mijn familie heeft gehandelt, heeft iemand hier ervaring mee, dat zijn/haar familie gewoon 'vergeet' om het even te melden?
Ik weet namelijk niet hoe ik hiermee overweg moet, vind het ook lastig om mn familie hier op aan te spreken
Mijn vader is van de week in Nederland geweest voor de begrafenis en alweer terug gevlogen naar waar hij woont (saudi arabie) ik zie hem bijna nooit en hij heeft me ook niet opgezocht.
Ik weet niet of dit hier moet maar ik wou het toch even kwijt.
_Restless 		donderdag 26 november 2009 @ 00:15 (#160) 
Ik heb vorig jaar 2 stages gelopen in de kraamzorg, en in m'n eerste stage is mijn tante overleden, en in de 2e stage is mijn opa overleden.
En daar zit je dan met een pasgeboren baby in je armen .. dan komt het begrip 'dood brengt nieuw leven' wel erg dichtbij.
Echt heel vreemd was dat.
Swingding 		donderdag 26 november 2009 @ 00:54 (#161) 
Mijn vader is 9 dagen na de geboorte van zijn enige kleinkind overleden. Zij zal haar opa, net als ik de mijne, nooit kennen maar we zullen haar wel alles over hem vertellen. Dood en nieuw leven ligt dan zo dicht bij elkaar dat het bijna niet te bevatten is. Het mooie is dat ze altijd een spelletje met me doet. Ik heb ook een hangertje waar de as in zit van mijn vader en moeder en iedere keer opnieuw vraagt ze wat het is, en dan moet ik zeggen opa en oma sterretje. Zo houden we haar opa en oma toch een beetje levend.
Harm133
Mwah? 		donderdag 26 november 2009 @ 01:31 (#162) 

Vorig jaar in de vakantie beide opa en oma in 2 weken tijd verloren, 2 x voor het zelfde graf in een maand.
MissBliss
Godin van SHO 		[ Moderator / FOK!Fotograaf ] donderdag 26 november 2009 @ 02:07 (#163) 

quote:
Op maandag 23 november 2009 09:21 schreef Jack. het volgende:

[..]

Dat gevoel heb ik nog steeds, en hier is het al 10 maanden geleden...
Ik heb het ook, na anderhalve maand.

Fotoleonie.nl is vernieuwd!
Ziggy en Spider
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
Pyttpytt 		vrijdag 27 november 2009 @ 17:57 (#164) 

Ik ben mijn beide ouders verloren in 14 maanden tijd. in 2005 bleken ze beiden ziek en in 2007 is mijn vader overleden en 14 maanden later in 2008 mijn moeder. En dan ineens is het leeg.
Ik worstel nu erg met extremen, rond de tijd dat mijn moeder overleed heb ik mijn vriend leren kennen, dus ik had extreem verdriet maar was ook enorm verliefd. Heel raar hoe dat samengaat, erg vermoeiend ook wel.
En nu, ruim 1,5 jaar na de dood van mijn moeder sta ik op het punt om te emigreren, naar mijn vriend toe. En ook dat heeft zoveel uitersten in gevoelens, das haast niet bij te houden, en ook erg vermoeiend.

Waar ik nu veel tegenaan loop is dat ik het eng vind de toekomst in te gaan. Want als ik straks trouw, zijn ze er niet bij, mijn kinderen zullen ze nooit leren kennen en ze hadden het super leuk gevonden om langs te komen in mijn nieuwe thuisland, maar ook dat zit er niet in. En dan is het best eng om je over te geven aan dat nieuwe, zeg maar. Nou is dat altijd wel het geval natuurlijk, maar ik ben bijvoorbeeld bang om tijdens mijn bruiloft niet blij te kunnen zijn, om het gemis te veel te voelen...

Wat ik erg moeilijk vind, is de situatie uitleggen aan anderen. Vele mensen die mij wat oppervlakkiger kennen og leren kennen, vragen wat mijn oduers vinden van mijn emigratie. Ik kan niet zeggen 'nou, leuk', dus zeg ik maar 'ik heb helaas geen ouders meer'. De reacties varieren dan van enorm schuldgevoel bij de ander (wat ik dan probeer weg te wuiven door wat luchtig te doen), tot vandaag iemand die zei: oh, nou, das dan makkelijk. Tja... Die laatste kon ik niet echt waarderen, maar ja, wat zeg je op zo'n moment he... Hebben jullie tips misschien over hoe je zo'n toch wel harde boodschap zo kan brengn dat een ander zich niet in verlegenheid gebracht voelt? Want ja, weet die ander veel!
Jack.
Verdwaalde Belg 		vrijdag 27 november 2009 @ 19:00 (#165) 

Je zal altijd zo'n mensen tegenkomen. Ik zou zelf nooit zo'n reactie geven (hoop ik), maar dat komt wellicht omdat ik weet wat het is om met het gemis van een dierbare te moeten verderleven. Misschien dat die persoon nog nooit in zo'n situatie heeft gezeten, en dat hij dus ook niet beseft hoe kwetsend zo'n reactie overkomt.
Je kan dan wel kwaad worden, of in tranen uitbarsten, maar het helpt je niet vooruit. Ik denk dat je er rekening mee moet houden dat je zulke botte reacties nog wel zal tegenkomen. Ik heb geen idee hoe je erop moet reageren. M'n eigen moeder heeft ook zo'n botte reactie tegenover mij gemaakt destijds, en sindsdien spreek ik niet meer tegen haar... Maar of het de beste manier om terug te reageren is?

En veel meer dan zeggen dat ze er niet meer zijn, kan je ook niet doen denk ik. Misschien dat het voor die ene persoon overkwam alsof je er erg luchtig over deed (misschien zijn ze al jaren dood of heb je ze amper gekend, dat kan hij ook niet weten). Misschien dat je in zo'n situatie beter zegt dat ze er niet meer zijn en dat je het jammer vind dat ze het niet meer meemaken en dat je nog graag had geweten hoe zij er tegenover zouden staan. Dan geef je toch wel vrij duidelijk mee dat je het er moeilijk mee hebt dat ze het niet meer meemaken zonder heel dramatisch te worden.

Jack Nicholson Online
krakkemieke 		vrijdag 27 november 2009 @ 19:36 (#166) 
quote:
Op vrijdag 27 november 2009 19:00 schreef Jack. het volgende:
dat je in zo'n situatie beter zegt dat ze er niet meer zijn en dat je het jammer vind dat ze het niet meer meemaken en dat je nog graag had geweten hoe zij er tegenover zouden staan. Dan geef je toch wel vrij duidelijk mee dat je het er moeilijk mee hebt dat ze het niet meer meemaken zonder heel dramatisch te worden.
Dat dus.
En als iemand reageert van: da's makkelijk dus! Gewoon zeggen: Nee, dat is niet makkelijk daar zit ik mee.

Ik begrijp dat niet iedereen dat 'gewoon' maar zegt. Maar ik moest het verliezen van mijn zus op mijn manier verwerken. Dus ik zei wel zulke dingen. Voor mij werkte het goed om dingen te zeggen, al vonden anderen dat misschien ongepast of te bot.


En ik denk dat je zo'n boodschap nooit kan brengen zonder dat mensen zich ongemakkelijk voelen. Maar de manier waarop mensen reageren verschilt.

[ Bericht 15% gewijzigd door krakkemieke op 27-11-2009 19:45 ]

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
automatic_
muppetinnetje. 		vrijdag 27 november 2009 @ 21:02 (#167) 

Mijn vader is elf jaar geleden verongelukt (geschept door een trein). Ik heb het, voor mijn gevoel, goed verwerkt en ik weet ook wel dat het beter zo is. Wat ik hiermee bedoel; als mijn vader nog zou leven en bijvoorbeeld totaal verlamd in een rolstoel zou zitten, dan had hij zichzelf ook iets aan gedaan.
Op het moment zelf was ik elf, dus ik heb er wel het nodige van meegekregen (ik heb toen in 1,5 jaar tijd vier mensen verloren). In het begin het ik vooral moeite met het feit als mensen te laat kwamen; ik dacht dan meteen het ergste. De laatste tijd is dit wel afgenomen, maar het zit er nog wel. Verder mis ik hem echt op de "belangrijke" momenten in mijn leven (rijbewijs, diploma halen, bladiebla), maar het lukt ook wel om dat een plaatsje te geven. Het scheelt ook wel dat ik er altijd open over heb gepraat en het mij ook niet uit maakt om er over te praten.
Toen mijn moeder in 2007 borstkanker kreeg, toen zakte de vloer wel even weg. Ik had echt een beeld voor mij van: "Straks ben ik 21 en ben ik helemaal wees" & dat zette mij allemaal aan het denken.

Over de begraafplaats-vraag: Ik kom er nooit. Mijn vader is ook gecremeerd, maar ik ga eigenlijk nooit naar die plek toe & het hoeft ook niet zo van mij.

"It's good to be open-minded, but not so open that your brains fall out."
_Vanilla_ 		zaterdag 28 november 2009 @ 12:49 (#168) 
Mensen kunnen vaak erg bot zijn zonder dat zelf in de gaten te hebben.
Deze week vroeg iemand me "en gaat het nu allemaal weer een beetje?". Waarop ik zei "natuurlijk niet!" en ben doorgelopen. Dan denk ik echt als hun zo bot zijn, ben ik dat ook. Ik ben er dan helemaal klaar mee.
Mensen die oprecht geďnteresseerd zijn, krijgen een oprecht antwoord.
Ik merk dat mijn moeder het vervelend vind om steeds bekenden tegen te komen als ze er even uit is. Dan probeer ik haar te beschermen door haar zo snel mogelijk mee te nemen, weg van die mensen. Maarja dat kan voor mensen ook vervelend overkomen.

Ik heb nu hulp gezocht via het werk om met dit rouwproces te leren omgaan. Dus ik ben benieuwd wat ik daar kan leren. Het is in een praktijk in Eindhoven waar de psycholoog keurig achter een bureautje zit. Een afstandelijke indruk. Heb de intake al gehad en dat was niet echt wat... Ik had het idee dat ik net zo goed mijn belastingcijfers kon gaan overleggen. Maarja, bij gebrek aan beter... VOlgens mijn werkgever zijn ze de beste...daar lopen ze dan ook erg mee te koop. In een folder staan de cijfers, hoeveel mensen ze hebben "genezen" etc.... We zien wel. Baat het niet dan zal het ook wel niet schaden....

xx Miss Vanilla
Jack.
Verdwaalde Belg 		zaterdag 28 november 2009 @ 12:57 (#169) 

quote:
Op zaterdag 28 november 2009 12:49 schreef _Vanilla_ het volgende:
Mensen kunnen vaak erg bot zijn zonder dat zelf in de gaten te hebben.
Deze week vroeg iemand me "en gaat het nu allemaal weer een beetje?". Waarop ik zei "natuurlijk niet!" en ben doorgelopen. Dan denk ik echt als hun zo bot zijn, ben ik dat ook. Ik ben er dan helemaal klaar mee.
Mensen die oprecht geďnteresseerd zijn, krijgen een oprecht antwoord.
Niet negatief bedoeld ofzo, maar hoe je het hier neerzet vind ik jouw reactie eigenlijk botter dan de vraag die je kreeg. Ik weet natuurlijk niet de manier waarop ze die stelden, maar ze komt wel geďnteresseerd over en uitnodigend om erover te praten als je dat wil ?
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 12:49 schreef _Vanilla_ het volgende:
Ik heb nu hulp gezocht via het werk om met dit rouwproces te leren omgaan. Dus ik ben benieuwd wat ik daar kan leren. Het is in een praktijk in Eindhoven waar de psycholoog keurig achter een bureautje zit. Een afstandelijke indruk. Heb de intake al gehad en dat was niet echt wat... Ik had het idee dat ik net zo goed mijn belastingcijfers kon gaan overleggen. Maarja, bij gebrek aan beter... VOlgens mijn werkgever zijn ze de beste...daar lopen ze dan ook erg mee te koop. In een folder staan de cijfers, hoeveel mensen ze hebben "genezen" etc.... We zien wel. Baat het niet dan zal het ook wel niet schaden....
Is dat standaard in NL dat je via je werk hulp kan krijgen bij zo'n dingen ? Dat is wel een erg mooi systeem!
Al komt het inderdaad nogal afstandelijk over. Trouwens, bij gebrek aan beter... je kan altijd zelf nog ergens anders gaan aankloppen ? Je hebt niet verplicht om bij de partner van je bedrijf in therapie te gaan zou ik denken. Dus als het niet goed aanvoelt of het geeft geen resultaat, gewoon een andere psycholoog zoeken die voor jouw gevoel wel socialer is.

Jack Nicholson Online
Jack.
Verdwaalde Belg 		zaterdag 28 november 2009 @ 13:18 (#170) 

Overigens een vraag voor jullie:

Worden jullie ook op de meest onverwachte momenten overvallen door een soort van dwangmatige herinneringen. Voorbeeld: gisteren zat ik bij een vriend in de zetel gezellig wat te drinken, en de tv stond op. Er was een heruitzending van een tvreeks die ik destijds erg goed vond, dus leuk om nog een keer te zien zou je denken. Wel, nog geen 5 minuten later moest ik ineens denken dat ten tijde dat de reeks werd uitgezonden de persoon in kwestie er nog was, helemaal niet bewust van de korte tijd die er nog restte en wat we allemaal deden hoe fijn die tijd wel was enzo. En ik heb die gedachte niet meer kunnen loslaten, kreeg ook last van m'n longen (astma) dus ben uiteindelijk maar naar huis gegaan omdat m'n avond eigenlijk niet meer leuk was (is misschien bot om te zetten, maar het is niet zo bedoeld).

Ik heb dat erg vaak, dingen waar ik altijd zo van kon genieten die nu helemaal overschaduwd worden door een nostalgisch gevoel naar tijden die ooit waren, maar nu niet meer zijn, waardoor ik er een heel pak minder (of zelfs helemaal niet meer in geval van gisteren) van kan genieten...

Jack Nicholson Online
Weltschmerz 		zaterdag 28 november 2009 @ 14:05 (#171) 
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 12:49 schreef _Vanilla_ het volgende:
Mensen kunnen vaak erg bot zijn zonder dat zelf in de gaten te hebben.
Deze week vroeg iemand me "en gaat het nu allemaal weer een beetje?". Waarop ik zei "natuurlijk niet!" en ben doorgelopen. Dan denk ik echt als hun zo bot zijn, ben ik dat ook. Ik ben er dan helemaal klaar mee.
Mensen die oprecht geďnteresseerd zijn, krijgen een oprecht antwoord.
Ik denk dat je er best vanuit mag gaan dat mensen oprecht zijn in hun interesse. Ze weten alleen niet goed hoe ze er mee om moeten gaan, zie ook mijn posts op de vorige pagina's. Ik weet niet of je het andersom wel eens hebt meegemaakt, maar dan zeg je ook maar wat, gewoon om wat te zeggen. Je kunt van mensen niet meer verwachten dan goedbedoelde aandacht, goedgetimede of goed geformuleerde aandacht is al te veel gevraagd. Daar is het te moeilijk voor. Verder vraag ik me ook wel eens af wat iemand nou zou moeten zeggen wat mij pijn zou kunnen doen, dat is zo futiel. Misschien als iemand het structureel zou negeren, doen alsof er niks gebeurd is, keer op keer.
quote:
Ik heb nu hulp gezocht via het werk om met dit rouwproces te leren omgaan. Dus ik ben benieuwd wat ik daar kan leren. Het is in een praktijk in Eindhoven waar de psycholoog keurig achter een bureautje zit. Een afstandelijke indruk. Heb de intake al gehad en dat was niet echt wat... Ik had het idee dat ik net zo goed mijn belastingcijfers kon gaan overleggen. Maarja, bij gebrek aan beter... VOlgens mijn werkgever zijn ze de beste...daar lopen ze dan ook erg mee te koop. In een folder staan de cijfers, hoeveel mensen ze hebben "genezen" etc.... We zien wel. Baat het niet dan zal het ook wel niet schaden....
Volgens mij is het belangrijkste gewoon praten, hoe of wat maakt niet zoveel uit. Wanneer je iets hardop zegt tegen iemand dan gebeurt er wat in je hoofd wat wezenlijk anders is dan denken (of typen). Het is alsof je een diepte aanboort waar je anders niet bij kunt.
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 13:18 schreef Jack. het volgende:
Overigens een vraag voor jullie:

Worden jullie ook op de meest onverwachte momenten overvallen door een soort van dwangmatige herinneringen.
Nee. Niet dat ze niet komen of kwamen, maar ik kan als ik ze voel komen ze wel wegzetten onder het motto 'nu even niet'. Maar 'nu even niet' betekent dus 'een andere keer wel'. De herinneringen komen toch naar boven, die moeten eruit. Daar kun je proberen grip op te krijgen, of je kunt wachten tot je het op onverwachte momenten overvalt. Wat je verwacht en gecontroleerd naar boven trekt wanneer het jou schikt, hoeft er al niet meer uit op onverwachte momenten dat het niet uitkomt.
Pyttpytt 		zaterdag 28 november 2009 @ 14:53 (#172) 

quote:
Op zaterdag 28 november 2009 14:05 schreef Weltschmerz het volgende:

Nee. Niet dat ze niet komen of kwamen, maar ik kan als ik ze voel komen ze wel wegzetten onder het motto 'nu even niet'. Maar 'nu even niet' betekent dus 'een andere keer wel'. De herinneringen komen toch naar boven, die moeten eruit. Daar kun je proberen grip op te krijgen, of je kunt wachten tot je het op onverwachte momenten overvalt. Wat je verwacht en gecontroleerd naar boven trekt wanneer het jou schikt, hoeft er al niet meer uit op onverwachte momenten dat het niet uitkomt.
Die grip he, hoe krijg je die. Dat vind ik zó moeilijk. Ik heb van alles weggestopt, bewust en onbewust en weet niet hoe ik het toe moet laten. Door er bewust aan te denken? Dan voel ik het verdriet opkomen, en denk ik vlug weer aan iets anders. Weet niet of ik al klaar ben voor verwerken. Voor mijn gevoel ben ik daar nog niet aan begonnen. Heb ook geen hulp gezocht, ben zo'n eigenwijzerd die denkt 'dat doe ik zelf wel'. Weet nu niet of het zon goede keus is geweest, dus ik denk dat ik, eenmaal geëmigreerd, maar eens hulp moet gaan zoeken. En dan daar niet mezelf groothouden, zoals ik voor de rest van de wereld doe. Heel irritant is dat namelijk.

Enover die botte reactie waar ik eerder over schreef: ik heb best begrip voor mensen die niet zo handig uit de hoek komen. Maar de toon waarop ze het zei deed het 'm. Zó laconiek, daar zat geen medeleven achter. En uiteraard, zij wist niet hoe de situatie exact is, maar juist dan... Iets als 'oh, vervelend,' moet toch wel uit je strot kunnen komen? Maargoed, ik ben dan ook gelijk klaar met dit soort mensen.

Waar ik ook erg tegenaan loop is het gedrag van kennissen/iets verdere vrienden. In de supermarkt loop de overbuuf geregeld een blokje om als ik haar tegenkom (en ja ik weet zéker dat ze me zag), anderen kijken weg en staan ineens heeeeel lang aan hun telefoon te pielen. Zulk raar gedrag! Allemaal goed volwassenen tegenover een 24 jarige. Je kan toch gewoon 'dag' zeggen? Ik hoef heus geen geleuter in de supermarkt, maar is dag ineens teveel? Zo triest! En als ik het hier met mensen over heb, zeggen ze vaak: jaahaa maar das voor die mensen ook lastig. Dan denk ik, verdomd, mijn ouders zijn dood, voor wie is het nou moeilijk?! Als 50 jarige een 24 jarige ontlopen, hoe weinig ruggegraat heb je dan? Moet ik dan rekening gaan houden met dat zíj het moeilijk vinden? Omgekeerde wereld als je het mij vraagt.

Zo veel mensen stellen teleur als er zoiets gebeurt, van erg dichtbij tot ver weg. Op verjaardagen wordt er met haast geen woord meer over ze gerept. Of je krijgt 3 maanden na je moeders verjaardag te horen dat ze wel aan haar en mij hebben gedacht. Had dan even gebeld of een kaartje gestuurd, want juist op zo'n dag had ik dat wel kunnen gebruiken! Nee, achteraf zeggen, das veel makkelijker. Misschien verwacht ik teveel door íets van medeleven of steun te verwachten, maar zoals ik al zei, de meesten stellen diep teleur.
Weltschmerz 		zaterdag 28 november 2009 @ 15:34 (#173) 
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 14:53 schreef Pyttpytt het volgende:
Die grip he, hoe krijg je die.
Die krijg je niet, die moet je gaan halen.
quote:
Dat vind ik zó moeilijk. Ik heb van alles weggestopt, bewust en onbewust en weet niet hoe ik het toe moet laten. Door er bewust aan te denken? Dan voel ik het verdriet opkomen, en denk ik vlug weer aan iets anders. Weet niet of ik al klaar ben voor verwerken. Voor mijn gevoel ben ik daar nog niet aan begonnen. Heb ook geen hulp gezocht, ben zo'n eigenwijzerd die denkt 'dat doe ik zelf wel'. Weet nu niet of het zon goede keus is geweest, dus ik denk dat ik, eenmaal geëmigreerd, maar eens hulp moet gaan zoeken. En dan daar niet mezelf groothouden, zoals ik voor de rest van de wereld doe. Heel irritant is dat namelijk.
Ik dacht ook 'dat doe ik zelf wel', het is eigenlijk nooit in me opgekomen dat er een alternatief zou zijn. Niet alleen omdat ik niet zo'n hoge dunk heb van de psychologie, maar gewoon omdat het mijn leven is, mijn verdriet, en ik dus toch degene ben die het moet doen. Of je daar nou hulp bijzoekt of niet, het is hoe dan ook een kwestie van zelf doen lijkt me. Verschil met veel reacties hier is denk ik wel dat ik doen ook als doen zie en niet als wachten of het je laten overkomen. Het was voor mij een logisch vervolg van het regelen van de begrafenis waar je dan ook een heel actieve rol in hebt en waarbij je ook alles stuurt en waarmee je al meteen een enorme slag maakt in de verwerking.

Misschien omdat ik een beetje eigenaardig met taal om ga, maar als ik het woord 'verwerken' tot mij neem, dan denk ik 'aan het werk dan'. Wat ga je doen, en hoe ga je het doen. Ik heb het vrij letterlijk genomen. Misschien niet zo'n gepaste vergelijking, maar iemand die afval verwerkt gaat ook met dat afval aan de slag, dat maakt hem afvalverwerker. Die gaat ook niet zitten wachten tot het zich opstapelt en hem boven het hoofd groeit. Dat is geen verwerken. "Je moet het een plekje geven", wijs dan ook een plek aan, ipv dat je het een plek laat innemen. Ik zat meteen in een situatie dat ik een hele actieve sturende rol had, en heb die als prettig ervaren en aangehouden. Doen ipv laten overkomen, kiezen ipv overvallen worden.
quote:
Enover die botte reactie waar ik eerder over schreef: ik heb best begrip voor mensen die niet zo handig uit de hoek komen. Maar de toon waarop ze het zei deed het 'm. Zó laconiek, daar zat geen medeleven achter. En uiteraard, zij wist niet hoe de situatie exact is, maar juist dan... Iets als 'oh, vervelend,' moet toch wel uit je strot kunnen komen? Maargoed, ik ben dan ook gelijk klaar met dit soort mensen.
Tja, ik weet niet. Ik was er niet bij, maar het is in ieder geval iemand die het niet negeert. Misschien wilde diegene je ook de gelegenheid geven om het er niet echt over te hebben als je daar geen zin in zou hebben.
quote:
Waar ik ook erg tegenaan loop is het gedrag van kennissen/iets verdere vrienden. In de supermarkt loop de overbuuf geregeld een blokje om als ik haar tegenkom (en ja ik weet zéker dat ze me zag), anderen kijken weg en staan ineens heeeeel lang aan hun telefoon te pielen. Zulk raar gedrag! Allemaal goed volwassenen tegenover een 24 jarige. Je kan toch gewoon 'dag' zeggen? Ik hoef heus geen geleuter in de supermarkt, maar is dag ineens teveel? Zo triest! En als ik het hier met mensen over heb, zeggen ze vaak: jaahaa maar das voor die mensen ook lastig. Dan denk ik, verdomd, mijn ouders zijn dood, voor wie is het nou moeilijk?! Als 50 jarige een 24 jarige ontlopen, hoe weinig ruggegraat heb je dan? Moet ik dan rekening gaan houden met dat zíj het moeilijk vinden? Omgekeerde wereld als je het mij vraagt.
Op zich niet natuurlijk. Maar ja, het is natuurlijk wel jouw leven en de wereld is niet eerlijk, noch perfect. Als je wilt dat mensen normaal tegen je doen, dan kun je natuurlijk ook kijken hoe je daar zelf aan kunt bijdragen. Niet omdat dat terecht is, maar wel omdat het beter voor jezelf is.

Ik ben er zelf vrij makkelijk in. Ik heb wat kroegkennissen van een jaar of 25, die zie ik ook altijd in de kramp schieten als het zijdelings ter sprake komt. Die denken dan dat ze er iets heel erg dieps en gevoeligs over moeten zeggen, en dat kunnen ze natuurlijk niet, dus ontwijken ze het maar. Dan heb ik een houding van 'weten zij veel', ze hebben niks meegemaakt, zij hebben er ook niet om gevraagd, en ze hebben niet door dat ze niks hoeven. Dat heb ik zelf ook gehad. Nu heb ik een 'wijsheid' die zij niet kunnen hebben, dat ga ik hen niet kwalijk nemen. Ik kan er nu wat betreft anderen ook veel beter mee omgaan dan daarvoor.
quote:
Zo veel mensen stellen teleur als er zoiets gebeurt, van erg dichtbij tot ver weg. Op verjaardagen wordt er met haast geen woord meer over ze gerept.
Ik vind zelf verjaardagen ook niet zo'n geschikte gelegenheid. Dat is voor iedereen lastig.
quote:
Of je krijgt 3 maanden na je moeders verjaardag te horen dat ze wel aan haar en mij hebben gedacht. Had dan even gebeld of een kaartje gestuurd, want juist op zo'n dag had ik dat wel kunnen gebruiken! Nee, achteraf zeggen, das veel makkelijker. Misschien verwacht ik teveel door íets van medeleven of steun te verwachten, maar zoals ik al zei, de meesten stellen diep teleur.
Als mensen niet goed weten wat ze moeten doen, dan doen ze maar niks. Ik denk niet dat je daar te snel onverschilligheid achter moet zoeken.
krakkemieke 		zaterdag 28 november 2009 @ 19:34 (#174) 
Pyttpytt, wat Weltschmerz ook schrijft, verwerken is een werkwoord. Ik vind het geen diep, donker gebeuren, het is voor mij werk.
Als je er aan denkt en je voelt verdriet opkomen, dan hoort dat zo. Waarom wil je het verdringen? Dat verdriet accepteren, dat is werk.
Als je niet weet hoe je moet werken, ga je naar school, zo gaat dat. Waarom zou je geen hulp zoeken om te leren werken aan je verdriet? Je moet het zelf doen, maar ze kunnen je wel manieren voorstellen, hoe je het aan kan pakken.

Zoals ik je begrijp zijn het vaak oudere mensen die je ontwijken?
Ik ben 46 en zelfs veel mensen van mijn generatie zijn onhandig in zo'n situatie. Veel oudere mensen zijn niet gewend om over verdriet te praten. (Veel jongere mensen ook niet idd Weltschmerz....)
Ik zeg de mensen die me ontwijken gewoon vriendelijk gedag, telefoon of niet.

@Jack: Ik herken het wel een beetje. Mijn vader en zus zijn overleden.
Als ik met mijn moeder op restaurant ben, of op vakantie, denken we allebei aan hen en we missen ze. Dat gemis is er wel. Maar dan praten we over onze herinneringen en grappige dingen die ze deden en dan is het goed.
Kan jij er op dat moment niet over praten met je vriend? Het zou je misschien kunnen 'opluchten'. Ik zeg dat expres zo, omdat je vertelt dat je last van je astma kreeg op dat moment.
Als ik zo iets heb, krijg ik een brok in mijn keel. Of keelpijn.

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Jack.
Verdwaalde Belg 		zaterdag 28 november 2009 @ 20:28 (#175) 

quote:
Op zaterdag 28 november 2009 19:34 schreef krakkemieke het volgende:
@Jack: Ik herken het wel een beetje. Mijn vader en zus zijn overleden.
Als ik met mijn moeder op restaurant ben, of op vakantie, denken we allebei aan hen en we missen ze. Dat gemis is er wel. Maar dan praten we over onze herinneringen en grappige dingen die ze deden en dan is het goed.
Kan jij er op dat moment niet over praten met je vriend? Het zou je misschien kunnen 'opluchten'. Ik zeg dat expres zo, omdat je vertelt dat je last van je astma kreeg op dat moment.
Als ik zo iets heb, krijg ik een brok in mijn keel. Of keelpijn.
Ik kan er met hem wel over praten, heb dat al zo vaak gedaan in het begin. Maar hij heeft de persoon nooit gekend, dus hij kan zich moeilijk inleven en meer dan luisteren en beamen dat het moeilijk is kan hij ook niet doen, wat ik hem ook niet kwalijk neem verder.
Ik wil ook vermijden dat mensen me straks gaan mijden met het idee "straks begint hij er weer voor de triljoenste keer over, dus liever niet", dus ik probeer het ook dikwijls gewoon voor mezelf te houden. Uiteindelijk ben ik het die ermee moet om zien te gaan. Op momenten dat het echt onhoudbaar is, zal ik het wel op tafel gooien, en dan weet ik ook wel bij welke mensen ik daarvoor terecht kan. Maar zolang het houdbaar is, probeer ik anderen er niet mee lastig te vallen.

Overigens heb ik nu ook keelpijn, maar of het daardoor komt weet ik niet

Jack Nicholson Online
krakkemieke 		zaterdag 28 november 2009 @ 21:35 (#176) 
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 20:28 schreef Jack. het volgende:

[..]

Ik kan er met hem wel over praten, heb dat al zo vaak gedaan in het begin. Maar hij heeft de persoon nooit gekend, dus hij kan zich moeilijk inleven en meer dan luisteren en beamen dat het moeilijk is kan hij ook niet doen, wat ik hem ook niet kwalijk neem verder.
Ik wil ook vermijden dat mensen me straks gaan mijden met het idee "straks begint hij er weer voor de triljoenste keer over, dus liever niet", dus ik probeer het ook dikwijls gewoon voor mezelf te houden. Uiteindelijk ben ik het die ermee moet om zien te gaan. Op momenten dat het echt onhoudbaar is, zal ik het wel op tafel gooien, en dan weet ik ook wel bij welke mensen ik daarvoor terecht kan. Maar zolang het houdbaar is, probeer ik anderen er niet mee lastig te vallen.

Overigens heb ik nu ook keelpijn, maar of het daardoor komt weet ik niet
Het helpt mij al vaak als ik kan zeggen: Snotver! ik heb het effe moeilijk met herinneringen. Je maat hoeft dan niks te zeggen, maar je hebt het wel even gezegd. Dat scheelt vaak al, dat je het zegt.
En. Als jij het zo brengt, hebben mensen de keus of ze er wel of niet over willen praten.
Vaak zijn mensen het niet gewend om over doodgaan en wat dat met zich meebrengt te praten. Als jij erover begint, is het vaak minder moeilijk.
Jij weet niet hoe mensen erover denken als je erover begint, want dat vermijd je. Je kan ook zeggen: joh, vind je het vervelend als vertel......
Je moet niet gaan invullen wat mensen denken, want dat weet je niet.


Tenslotte: Als je het kwijt moet, moet je het kwijt. Praat dan tegen je huisdier, je geranium of desnoods de telefoon zonder dat je iemand belt.
Oh ja,of hier he.....

Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
Elkafila
I spy with my little eye.. 		zaterdag 28 november 2009 @ 23:31 (#177) 

Tja...

Tijd heelt alle wonden.

Uiteindelijk gaat iedereen dood.

De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
nadiaschoonheid
the dream..help me to remember 		zondag 29 november 2009 @ 00:06 (#178) 

quote:
Op zaterdag 28 november 2009 23:31 schreef Elkafila het volgende:
Tja...

Tijd heelt alle wonden.

Uiteindelijk gaat iedereen dood.

De dood is inherent aan (het) leven. Wat dat betreft moet je blij zijn als je, of iemand anders dood gaat. Het is immers een teken dat je leeft. Als je niet doodgaat heb je niet geleefd.
ja joh..ik ben dolgelukkig!



_Vanilla_ 		zondag 29 november 2009 @ 13:43 (#179) 
even een rectificatie, ben van mezelf echt niet zo bot. Maar het was inderdaad de toon waarop dat meisje (is van zichzelf al een lomp dom wijf) dat zei. Als ik dan doodmoe voor de "ontspanning" door een tuincentrum loop is dat gewoon even teveel.

Wat eerder is aangedragen dat mensen ontwijken, maak ik andersom mee. Mensen willen juist aanspreken. Mijn moeder loopt daar erg tegenaan (letterlijk). Als ze een krop sla wil gaan halen, duurt dat ineens een half uur omdat ze iedereen tegenkomt waar ze eigenlijk geen zin in heeft. Maar mensen willen toch hun medeleven betonen. Dat is natuurlijk goed bedoelt van iedereen, maar soms zit je daar gewoon niet op te wachten. Vooral in het begin.... Staat ze daar te huilen in de supermarkt, terwijl ze alleen een krop sla wil halen. Dat soort dingen. Gewoon alleen "hoi" is soms al voldoende. Of even sterkte wensen. Maar die hele gesprekken... Vooral omdat pap super plotseling is overleden vroegen mensen "zag je dan echt niks?", dan kreeg ze weer een schuldgevoel terwijl ze hier helemaal niks aan kon doen. Maar dat kunnen we nu achteraf benaderen als de angst van mensen om dood te gaan. Pap is haast in 1 dag dood gegaan (het bleek later al een week mis te zijn, maar dat is achteraf..), mensen zijn bang dat dat bij hun ook kan gebeuren. Het kan iedereen gebeuren.

Die opmerking dat we blij moeten zijn dat iemand dood is gegaan, omdat wij nog leven heb ik ook niet echt door.... Beetje lullige opmerking.

Laatst zei iemand ( toen pap 2 weken was overleden) iets wat erop neer kwam dat mam over een paar jaar vast weer gelukkig kon worden met een andere man. Ook zo'n opmerking waar je dan niet op zit te wachten. Ze hadden een kei gelukkig huwelijk!

Och soms is het ook lekker om effe flink kwaad te worden op iemand. Dan ben ik het effe kwijt. Er zit een hoop frustratie te borrelen wat ik niet kwijt kan. Dus effe lekker pissig worden op iemand kan dan helpen. En als ik diegene toch niet echt mag, verlies ik er niks aan.

Ik snap ook wel dat mensen vaak pogingen doen om ons te helpen met praten. Maarja, wij moeten ook aan kunnen geven wanneer we daar geen zin in hebben. Of wanneer wel.....

Heb vannacht heel veel dromen gehad over pap. Hij was er steeds bij, maar ik wist dat hij was overleden. Dus bij de groepsfoto moest pap achter degene staan die de foto nam, omdat hij niet op de foto mocht, want hij was dood. Dat soort dingen. Heb in mijn dromen heel veel gehuild. Iets wat ik zo nog niet kan. Best raar, maar ook wel fijn.
Mam had laatst ook een fijne droom over pap. Dan is het net of hij er weer even is.

xx Miss Vanilla
Weltschmerz 		zondag 29 november 2009 @ 16:04 (#180) 
quote:
Op zaterdag 28 november 2009 19:34 schreef krakkemieke het volgende:
Pyttpytt, wat Weltschmer