quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:49 schreef mandatory het volgende:
Veel gelul maar weinig oplossingen.

je vraagt om een oplossing...

of je hebt niet gelezen, of het kwartje is nog niet gevallen..

Zit best wat in Niki. Er aan denken (met welke bedoeling dan ook) kan het probleem verergeren. Immers, gedachten zijn krachten.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:49 schreef mandatory het volgende:
Veel gelul maar weinig oplossingen.

Jammer, deze reactie

quote:

Op zaterdag 19 september 2009 19:09 schreef static het volgende:
Jaren geleden had ik last van paniakaanvallen en agorafobie. Heb ik toen medicijnen voor gekregen, ging prima.

De laatste weken komt het weer terug, paniekaanvallen op straat, trillende knieen en onbewust of bewust bepaalde straten e.d. vermijden. Hoe komt dat? Het ging altijd prima?

dat is wel weinig info static

sta je onder druk moet je targets halen is er iemand dood geldproblemen relatieproblemen heb je een fout gemaakt verdring je iets reis je te veel

?


_{ps ademhalingsoefening (yoga en traumatechniek) snuif drie keer snel achter elkaar een flinke teug lucht in door je neus, zo weinig mogelijk uitademen, adem daarna door je mond alle lucht verspreid over 8 seconden uit}

Stress, veel drinken, te weinig (natuurlijke) slaap.
Dat is waarschijnlijk de aanleiding (niet de oorzaak).

Een sabbatical zal wel geen optie zijn, maar ik raad je aan om vooral weg te blijven bij die alternatieve shit.
Lijkt mij niets voor jou, hoewel ik je alleen online ken.

Vraag gewoon aan de huisarts iets dat eindigt op 'pam' en ga er verstandig mee om, waarmee ik bedoel dat je een half pilletje neemt als het nodig is (en altijd eentje bij je hebt, just in case) en trots bent als je een maand niks geslikt hebt.

Succes, komt wel goed.

gewoon rust nemen, voldoende bewegen, gezond eten (geen cafeïne, chocola, verzadigd vet e.d) en leven (niet roken en zuipen) en vooral afleiding zoeken, en accepteren van fysieke gesteldheid.

ik ben zelf ook maar een stresskipje. op mijn opleiding had ik er soms ook last van in de vorm van kortademigheid. al die vervelende deadlines. dan lig je in bed en dan probeer je heel diep adem te halen wat dan niet lukt, en soms is het dan na een dag weg en komt het een week later terug. dat heeft denk ik niet met je longen te maken maar gewoon met spanning.

mensen krijgen tegenwoordig gewoon véél te veel prikkels. alles moet snel, en wat te denken van alle nare gevoelens die mensen krijgen door het lezen van nieuwsberichten. neem een mobiele telefoon, als je het mij vraagt is dat gewoon een digitale leiband. mensen zouden beter af zijn als ze zo'n ding meer thuis laten liggen. er zijn nog meer milieufactoren mogelijk. electrosmog. op dit moment gaan er meer dan 1000 radio signalen door je kamer heen (gsm,wifi, c2000, p2000, digitale radio en tv, umts) , dat doet ook wel wat met je lichaam lijkt me.

[ Bericht 38% gewijzigd door Synthesist op 27-09-2009 17:14 ]

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 18:49 schreef mandatory het volgende:
Veel gelul maar weinig oplossingen.

Veelal ligt de oplossing binnen handbereik : bij jezelf.

Dus dan kunnen 100 mensen jou gaan vertellen wat je moet doen, maar als je geen rust kunt vinden in jezelf als persoon en hoe je in het leven staat etc. Dan gaan je aanvallen ook niet over.
daarnaast is iedereen een individu, dus ik vind het logisch dat niet elke methode werkzaam is bij elke patiënt. ( zeker als er dingen als trauma's meespelen)

Sorry als het al gezegd is, niet alles gelezen.
Heb zelf veel ervaring met angsten, paniekaanvallen, depersonalisatie, derealisatie, psychoses etc.
Ik heb niet echte geweldige tips voor je ofzo, maar wel een verklaring voor het terugkeren van je paniekaanvallen.
Ik dacht namelijk zelf ook dat ik er vanaf was, totdat ik helemaal de stress in schoot en lichamelijk niet meer functioneerde.
Mn psych zei dat ik last van lichamelijke herbeleving, maar wat dat precies is?

btw er is 1 remedie die bij mij overal tegen helpt en dat is hardlopen

Ik kegel wel regelmatig een Zopiclon naar binnen om te slapen, kan dat er iets mee te maken hebben?

Onder bijwerkingen staat dat je 'zelden' last kunt hebben van depressieve gevoelens. Ik weet niet of je jouw klacht daarmee kunt vergelijken, dat kun je zelf het beste beoordelen. In dat geval is het verstandig om een huisarts te bezoeken.

Bron: www.efarma.nl

Depressie? Ik ben de vleesgeworden vrolijkheid irl.

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 18:00 schreef static het volgende:

Ik kegel wel regelmatig een Zopiclon naar binnen om te slapen, kan dat er iets mee te maken hebben?

Waarschijnlijk wel als je zo'n ding naar binnen gooit om een uur of 03.00 als je 4 uur later weer helder en scherp moet presteren. (Geen idee of je dat doet overigens.)

Hong Kong is ook wel overweldigend in vergelijking met Nederland, bij sommige mensen zou dat overstimulatie tot gevolg kunnen hebben, maar daar zou je in principe inmiddels wel aan gewend moeten zijn met zoveel ervaring in het buitenland. (En met die pillen.)

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 18:59 schreef static het volgende:
Depressie? Ik ben de vleesgeworden vrolijkheid irl.

Waarom zien we daar hier zo weinig van terug

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 22:54 schreef Neemmijnietserieus het volgende:

[..]

Waarom zien we daar hier zo weinig van terug

In R&P?

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 23:04 schreef APK het volgende:

[..]

In R&P?

Je hebt gelijk, treurnis troef. Dat zou wel eens de reden van minder welbevinden kunnen zijn

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 18:00 schreef static het volgende:
Ik kegel wel regelmatig een Zopiclon naar binnen om te slapen, kan dat er iets mee te maken hebben?

Bron: Farmacotherapeutisch Kompas; Zopiclon, achtergrondinformatie.

Afhankelijkheid, abstinentie- en rebound-verschijnselen
Toepassing van benzodiazepine-agonisten kan leiden tot afhankelijkheid van deze middelen. Dit risico neemt toe bij hogere doseringen, een langere gebruiksduur, de aanwezigheid van een persoonlijkheidsstoornis en indien sprake is van alcohol- of drugmisbruik in de anamnese. Als afhankelijkheid is ontstaan, gaat staken gepaard met abstinentieverschijnselen met een eigen symptomatologie. De symptomen kunnen bestaan uit angst, hoofd- en spierpijn, slapeloosheid, rusteloosheid en geïrriteerdheid. In ernstige gevallen kunnen optreden: de-realisatie, verwardheid, hallucinaties, insulten en overgevoeligheid voor licht, geluid en aanraking. Verraderlijk is dat deze symptomen sterk kunnen lijken op die van een angststoornis (angstklachten, tremoren, hartkloppingen, transpireren en dyspneu). Bij benzodiazepinen met een korte halfwaardetijd treden abstinentieverschijnselen heftiger op dan bij middelen met een langere halfwaardetijd. Belangrijk is daarom dat afbouw van een langdurige benzodiazepinebehandeling in overleg met en onder controle van de (huis)arts gebeurt. Daarnaast kan bij staken van de behandeling rebound-slapeloosheid optreden. Dit is een voorbijgaand syndroom waarbij de oorspronkelijke slaapklachten, waarvoor met het slaapmiddel is begonnen, in versterkte vorm terugkeren. Deze rebound-slapeloosheid kan vergezeld gaan van stemmingsveranderingen, angst en rusteloosheid. Hoe langduriger het gebruik, hoe meer kans er is op deze verschijnselen. Verder wordt deze kans mede bepaald door de dosering, de snelheid waarmee de toediening wordt gestaakt en de eliminatiehalfwaardetijd van het gebruikte middel. De termijn waarop deze onttrekkingsverschijnselen optreden en ernst, kan individueel sterk verschillen. Er zijn aanwijzingen dat bij benzodiazepine-agonisten met een korte werkingsduur onthoudingsverschijnselen zich reeds binnen het doseringsinterval kunnen voordoen, vooral bij hoge doseringen. Ook is er meer kans op rebound-effecten bij kortwerkende slaapmiddelen. Plotseling staken van ultrakortwerkende benzodiazepinen kan zelfs na een relatief korte behandeling van één week al gepaard gaan met rebound-slapeloosheid.

Even my two cents:

Ik kreeg vandaag ook weer angstaanvallen, nadat het twee weken behoorlijk goed ging. Op het moment dat het gebeurt is het werkelijk verschrikkelijk, maar wat mij helpt (achteraf dan) is de gedachte dat ik heb geaccepteerd dat ik eenmaal angstaanvallen heb en er alles aan doe (binnen mijn macht) om het aan te pakken (therapie, medicatie). Meer kan ik niet doen.

Geen idee meer waar ik het vandaan heb, maar deze quote heeft mij ook geholpen:

Accept what you cannot change.

En voor mij persoonlijk is ook belangrijk dat ik besef dat ik niet de controle kan hebben over alles, ook al wil ik dat het liefst wel. Maar het is gewoon niet realistisch. En dat probeer ik te accepteren, hoe vervelend het ook is.

Het probleem is echter wel dat ik het lastig vind die gedachten vast te houden op het moment dat ik angstaanvallen heb. Uberhaubt nadenken is op die momenten vrijwel onmogelijk.

Ik heb er zelf ook last van en heel veel over gelezen. Zelf is het bij mij begonnen tijdens het autorijden voor mijn werk. Ik dacht toen echt non stop dat ik dood zou gaan. Een heel raar gevoel in mijn hoofd zorgde voor die gedachtes. Dat is nu 2 jaar geleden. Sindsdien heb ik een jaar in de ziektewet gelopen en ben nu helemaal met het werken voor die baas gestopt. Ik ben voor mezelf begonnen, maar helaas is het niet beter geworden. Een maand geleden een héle erge paniekaanval gehad (constant denken dat je dood gaat) die niet meer over ging en ik ben nu aan de medicijnen. De laatste keer dat ik die paniekaanval had waren de ergste dagen van mijn leven, zonder enige twijfel. Het valt ook niet te beschrijven voor mensen die geen idee hebben wat er aan de hand is. Ze kunnen zich er gewoon geen voorstelling van maken. 'Paniekers' denken gewoon veel te veel. Daar ligt het probleem. En logisch nadenken is tijdens zo'n PA blijkbaar onmogelijk, anders zou het bij mij ook al lang over zijn. Het gaat trouwens op een gegeven moment over in angst voor de paniekaanval. Dat op zich kan al een nieuwe paniekaanval veroorzaken. Die angst voor de angst is het ergste van ellemaal.

Oxazepam heeft mij gered trouwens. Helaas wordt dat opeens niet meer vergoed.

[ Bericht 3% gewijzigd door scanman1 op 09-10-2009 03:34 ]

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2009 03:27 schreef scanman1 het volgende:

Oxazepam heeft mij gered trouwens. Helaas wordt dat opeens niet meer vergoed.

Dat type medicijn red je niet, het onderdrukt enkel de symptomen en je functioneren wordt er afhankelijk van. De oorzaak ligt ergens anders en daar zou je eigenlijk een oplossing voor moeten vinden.

Wat ik mij afvraag, als je nu tientallen keren dacht dat je dood ging en je bent nog steeds in leven. Ben je dan niet zo rationeel dat je die koppeling met die voorgaande keren kunt leggen en denken "Ik denk dat ik dood ga, maar ik ga lekker toch niet!"

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2009 03:51 schreef Neemmijnietserieus het volgende:

[..]

Dat type medicijn red je niet, het onderdrukt enkel de symptomen en je functioneren wordt er afhankelijk van. De oorzaak ligt ergens anders en daar zou je eigenlijk een oplossing voor moeten vinden.

Wat ik mij afvraag, als je nu tientallen keren dacht dat je dood ging en je bent nog steeds in leven. Ben je dan niet zo rationeel dat je die koppeling met die voorgaande keren kunt leggen en denken "Ik denk dat ik dood ga, maar ik ga lekker toch niet!"

Ja, wel dus. Ik weet donders goed dat er niets aan de hand is en dat het allemaal psychisch is. Dat is het 'probleem'. Therapie gaat daarom niet helpen omdat die vooral gericht is op je te laten realiseren dat er niets aan de hand is en dat je het allemaal inbeeldt. Helaas kun je, als zo'n paniekaanval bijna begint, blijkbaar nog maar heel beperkt logisch nadenken. En zodra je midden in een paniekaanval zit is logisch nadenken helemaal van de baan. Ik heb al cognitieve therapie gedaan, maar daar hoorde ik alleen maar dingen die ik zelf ook wel wist. Het hielp dus allemaal niet. Oxazepam was een uitkomst. Ik heb nu al een maand geen paniekaanval meer gehad en heb nu in de gaten dat ik zo langzamerhand kan minderen met oxazepam en ben dat ook aan het doen. Wel zal ik vele jaren een doosje oxazepam achter de hand willen hebben voor het geval dat.

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 15:53 schreef Manono het volgende:
btw er is 1 remedie die bij mij overal tegen helpt en dat is hardlopen

Ja, dat dacht ik ook altijd als ik er weer 1 had gehad. Snel weg hier!

Maar ik snap wel wat je bedoelt. Lichaamsbeweging is idd 1 van die dingen die je kan helpen bij het herstellen van deze irrationele stoornis die op den duur een behoorlijke impact op je leven kan hebben. Stress zal het idd bij veel mensen wel mee beginnen. En voor de 1 is dat al het geval bij het overlijden van de hamster en bij een ander zal het pas beginnen wanneer de shit echt de fan raakt in je leven. Depressiviteit al dan niet in milde vorm speelt vaak ook wel een bepaalde rol. Of een introverte houding waardoor je net iets te vaak op je tong moet bijten of simpelweg je verhaal nergens kwijt kan. Geen zinvolle besteding van je dag of ergens mee bezig zijn waar je zwaar ongelukkig mee bent maar toch maar mee blijft doorgaan. Zo kun je nog wel even doorgaan met de lijst van oorzaken. En een ieder heeft weer een specifiek iets waarvoor ze bang zijn tijdens een aanval. De 1 is bang voor flauwvallen, de ander denkt dat hij het loodje legt en weer een ander is bang dat hij gaat kotsen.

Het probleem wat je op een gegeven moment krijgt is dat je brein al die paniekaanvallen opslaat en de hippocampus dus situaties als gevaarlijk heeft opgeslagen terwijl het rationeel gezien totaal niet het geval is en zo triggert de amygdala weer paniek. Want zegt nou zelf wat kan er je nou gebeuren in de supermarkt tijdens het doen van je dagelijkse boodschappen, of het zitten in een bioscoop? Het hangt er allemaal een beetje vanaf hoe snel je erbij bent, maar mensen die hier al maanden mee rondlopen komen hier toch vaak niet 1-2-3 weer vanaf. Je zult toch de exposure aan moeten gaan met die situaties die in je eerdere leven nooit een probleem waren (en die dat in de toekomst ook weer gaan worden, daar moet je wel in geloven! ). Uiteindelijk zal de intensiteit van de aanvallen afnemen en na verloop van tijd zul je je laatste echte paniekaanval niet eens meer voor de geest kunnen halen.

Medicatie zie ik zelf wel als zinvol voor een bepaalde groep. Met name de SSRI's kunnen er voor zorgen dat de intensiteit van je aanvallen afnemen en daarnaast wordt je stemming stabieler en kun je dus je problemen daadwerkelijk aan gaan pakken. Benzodiazepinen ben ik geen voorstander van, misschien hooguit om je door de eerste stappen van exposure heen te helpen al ligt het gevaar van afhankelijkheid dan heel snel om de hoek. Omdat ze in principe alleen werken als je ze preventief gaat nemen de hele dag door. Immers hoe lang duurt een paniekaanval vaak? Een kwartier, hooguit een half uur. Als je ze dus pas inneemt bij het begin van de aanval beginnen ze pas te werken als je piek van paniek al lang en breed voorbij is. Maar ieder moet daar zijn keuzes in maken als mensen gelukkiger worden door de rest van hun leven benzodiazepinen in hun mik te gooien dan is dat ook een keuze. Maar denk niet dat je hier mentaal en fysiek sterker van gaat worden na verloop van tijd. Benzodiazepinen zijn geen snoepjes, maar gewoon drugs en als je ze elke dag neemt gaat dat zijn tol eisen net als elke andere drugs. Dat Oxazepam in bepaalde jaren het meest voorgeschreven medicijn in Nederland was is eigenlijk best ziek.....
Aan de andere kant er moet toch geld binnenkomen en niemand wil zijn baan kwijtraken en als zo'n pilletje dat op de korte termijn kan voorkomen, dan is het eigenlijk nog wel begrijpelijk ook.

PS: Om degene gerust te stellen die bang is dat die flauwvalt tijdens een paniekaanval. Je gaf al aan dat je geen last van hyperventilatie hebt. Wat er gebeurd bij een aanval is dat je bloeddruk stijgt en bij flauwvallen gebeurd juist het omgekeerde. Dus het is geen rationele gedachte om een paniekaanval te koppelen aan flauwvallen.

Mijn favoriete boekje hieromtrent: http://www.amazon.com/Anxiety-Phobia-Workbook-Fourth/dp/1572244135/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1255073710&sr=8-1

[ Bericht 0% gewijzigd door TheVotary op 09-10-2009 09:35 ]

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2009 09:03 schreef TheVotary het volgende:

Omdat ze in principe alleen werken als je ze preventief gaat nemen de hele dag door. Immers hoe lang duurt een paniekaanval vaak? Een kwartier, hooguit een half uur. Als je ze dus pas inneemt bij het begin van de aanval beginnen ze pas te werken als je piek van paniek al lang en breed voorbij is.

Dan heb ik dus vreemde PA's want bij mij gaat het vele uren door. De laatste keer dus zelfs dagen. In golven welliswaar, maar het ging maar door. En dat is voor mij enorm zwaar om te moeten doorstaan. Je krijgt de meeste vreemde ideeën. Dan helpt oxazepam bij mij dus perfect. Een wondermiddel. Net als een goede pijnstiller als je heel veel pijn hebt.

quote:

Op vrijdag 2 oktober 2009 18:59 schreef static het volgende:
Depressie? Ik ben de vleesgeworden vrolijkheid irl.

Binnen is het bij iedereen donker.

Heb het zo'n dertien jaar geleden gehad, een angstgolf die me ineens overspoelde. Daarvóór nergens last van gehad, behalve ernstige koortsijldromen in mijn jeugd (ook geen pretje). Maar toentertijd in 1996 leefde ik op rozen, en toch: alsof ik van een flatgebouw werd gedonderd, totale angst, angst om het Niets. Die aanval bleef lang nasudderen en werd de weken en maanden daarna (met steeds langere intervallen) door nieuwe aanvallen gevolgd.
Heb er geloof ik wel eens iets over geschreven hier op Fok, het was geen pleinvrees o.i.d., het was een gevoel van totale vervreemding van de werkelijkheid. Alsof ik in een glazen cocon leefde en met niets, niemand meer contact kon maken. Heel eng.

Maar goed, dat is dus al een poosje geleden. Nooit medicijnen tegen geslikt. Het lijkt misschien niet op wat jij hebt, maar ik weet wel dat zulke aanvallen kunnen verdwijnen als sneeuw voor de zon en ook weer net zo snel kunnen opduiken. Ik hoop dat ik zulke aanvallen nooit meer hoef mee te maken maar je kan niet altijd de baas over je geest zijn. Denk ik dan.

O ja, en stress is nooit een constante factor, imho. Die stapelt zich onvermijdelijk op in je hoofd.

Het was vanavond wel heel erg raak, was onderweg naar een feestje buiten HK (NT), we gingen met de taxi door een aantal tunnels & over bruggen, ging redelijk tot zeer goed, tot we op een wel heel hoge brug reden en de paniek toesloeg. Vreemd, geen stress, zin in het feestje, maar paniek alom.

Heb de chauffeur gevraagd om terug te keren naar huis.