@ Bootje: Ik loop zelf ook altijd met een fles op mijn rug, is veel prettiger

er zijn op Mahlwinkel nog veel meer mensen die dat doen trouwens.
En dan nu mijn Mahlwinkel verhalen, het zijn er drie:
1. Nutshot, met afstand het pijnlijkste moment in mijn leven......
Ik stond met drie teammates in een flat gebouw (Gold 5), we zaten op de 2e verdieping en hoewel het de appartementen rij waar wij in zaten van ons was werd er om de overige rijen nog ontzettend hard gestreden. Ik had guard dutie en hield de trap in de gaten terwijl de andere twee uit de ramen hingen om zoveel mogelijk kills te maken. Op een gegeven moment riep één van mijn teammates dat het ondertussen voornamelijk vijandelijk was dat er vanuit de ramen te zien was en dat het verstandig zou zijn om een verdieping naar beneden te gaan zodat we ons uit de voeten konden maken wanneer dat nodig zou blijken. Ik hoorde ondertussen steeds meer lawaai beneden en zette behoedzaam een stap de trap af.... op het moment dat ik nog een tree af wilden dalen en ik dus net mijn been uitstrekte, zag ik een masker om het hoekje omhoog gluren. Ik ademde in om WHITE!!!!! te schreeuwen, maar op dat moment kwam de klootzak razend snel in beweging en vuurde 2 keer met minder dan een meter afstand. Een halve tel later voelde ik een misselijk makende pijn in zowel mijn ballen als in mijn maag, de tranen sprongen in mijn ogen

en ik kwam niet verder dan WHaaaaauuuuuwwwww......... Terwijl ik dubbel sloeg van de pijn en met moeite mijn kots wist weg te slikken, zag ik dat het nota bene een teammate was die mijn kroonjuwelen had weten te raken.
Later, tijdens het douchen kwam ik tot de ontdekking dat er een flinke blauwe plek op mijn bovenbeen zat, zo'n 15 centimeter onder mijn zaakje. Dit betekend dat de mongool het voor elkaar heeft gekregen om met 1 balletje zowel mijn linker testikel, als mijn rechter testikel te raken. (even voor de duidelijkheid, de broek die ik op dat moment droeg was 1 maatje te groot en ik draag ruime boxers. De paintball werd dus niet geremd door wat dan ook)
Ik ben ondertussen nog wel even naar de dokter geweest en als het goed is kan ik nog steeds kinderen maken, maar de dokter heeft me wel flink uit lopen lachen
2. Het meest frustrerende van Mahlwinkel, teamkills (ik ben dus 2 keer geteamkilled)
Het front zat muur vast en wij dus ook, wij is mijn maten en ik, negen man totaal. We zaten in gold 7 derde appartement van de netting*, dat volledig in handen was van ons team. Gold zes daarentegen was volledig in vijandelijke handen. De ruimte tussen beide gebouwen was in tegenstelling tot voorgaande jaren volledig kaal gekapt, met hier en daar een aantal bandenmuurtjes die slechts voor minimale denken zouden kunnen zorgen. Na een minuut of tien observeren kwamen we tot de conclusie dat de meest rechter appartementen leeg waren (dus de appartementen direct naast de netting). Maar de enige manier om daar te komen was door die lege vlakte, die met al die rond suizende paintballs....

Er werd besloten dat we maar diagonaal over de vlakte moesten rennen en hopen dat er ondertussen niemand dat appartement in was gelopen. Ik bood volledig vrijwillig

aan om als eerst the run of death te doen (alleen omdat ik wist dat ik als langzaamste later geen schijn van kans zou hebben).
Ik nam een aanloopje en rende zo hard als ik kon de deur uit, verrassend genoeg gebeurde er vrij weinig.... ik bedacht met mijn stomme kop

dat het grappig zou zijn om me tijdens het rennen half om te draaien en ff naar mijn maten te zwaaien

. Op het moment dat ik dat wou doen brak de hel los, geschreeuw en het geplof van tientallen markers vanuit het gebouw waar ik op volle snelheid op af sprintte. In no time vlogen de paintballs me om mijn oren, de marshall die halverwege stond toe te kijken zocht in paniek dekking terwijl ik gillend langs hem rende. Ik was er bijna, tot ik plotseling de al te bekende steek in mijn bovenbeen voelde. Ik was geraakt, maar ik had geen zin om af te remmen en ik dook 5 seconden later tegen de muur van het gebouw. Ik lag hijgend op de grond toen de marshall aan kwam rennen om een paintcheck te doen..... en het bleek een bounce

De Marshall riep nog: You are one lucky bastard! voordat hij zich weer uit de voeten maakte.
In de volgende minuten dat ik daar in de schaduw van gold 6 lag, zag ik 2 van mijn maten te vergeefs proberen de overkant te halen. Ik kon alleen maar hopen dat iemand het zou halen, zeker omdat in mijn eentje het gold 6 binnen gaan geen aantrekkelijk vooruitzicht was. Gelukkig haalde nummer 3 de overkant en samen wisten we heelhuids gold 6 binnen te komen en ons appartementenblok aan een inspectie te onderwerpen. Aan angstaanjagende momenten geen gebrek toen me met zijn tweeën van kamer naar kamer gingen, god zij dank kwamen we niemand tegen en na een minuut of 10 kwam nog iemand ons vergezellen. Slechts 3 van de 9 hadden het naar de overkant gehaald, ik dank god nog iedere avond op mijn blote knietjes dat ik als eerste ben gegaan. Overigens respect dat de andere 8 het na mijn bijna dood ervaring stug ook probeerden.
Na we kwamen al snel tot de conclusie dat in Gold 6 blijven zitten geen optie was, voornamelijk omdat vanuit deze positie kills maken bijna onmogelijk was door de bomen en struiken tussen Gold 6 en Red 5 & 6. 1 van ons verschool zich op de 2e verdieping terwijl ik en de ander het gebouw weer uit sneakten, nu waren we echt behind enemy lines. Op ons buik tijgerden we door de struiken op zoek naar een goede positie. Die vonden we in dichte struiken langs het pad dat regelrecht naar de vijandelijke safetyzone leide, hier konden we dus grote groepen vijandelijk gespuis verwachten. Het duurde niet lang voordat we door onze maat in de flat, die als spotter fungeerde, op de hoogte werden gebracht over een groep van 30 man die onze kant op slenterde. Niet lang daarna konden we ze horen praten, bijna ruiken zelfs.... ze liepen op een meter of vijf voor mij langs en hadden helemaal niets in de gaten. Op het moment dat ze ter hoogte van mijn maat waren, die iets verder terug een plekje had gevonden, hoorde ik GO GO GO, MAAK ZE AF over de porto. gelijktijdig opende we beiden het vuur op de groep. Het was een slachting, het duurde seconden voordat er ook maar iemand in de gaten had waar et ongeveer vandaan kwam. Toen dat eindelijk wel het geval was opende mijn maat in de flat volledig buiten bereik toch ook het vuur om ons een enigzins gedekte, maar volledig kansloze aftocht bieden. Hoewel de groep flink uit gedunt was konden we ze met zijn tweeën lang niet aan en het duurde dan ook niet lang totdat mijn maat door een marshall uit de struiken werd geplukt, volledig onder gesprayed met een bonte mix van paint, zand en bladeren.
Ik stopte met schieten in de hoop dat ik door de vijand in de paniek over het hoofd gezien zou worden, iets dat verbazingwekkend genoeg ook nog zo bleek te zijn. Ik kroop langzaam terug richting Gold 6, af en toe op aanwijzing van mijn spotter een eenling uitschakelend. Ondertussen was de frontlinie iets opgeschoven en er was een hevig gevecht losgebarsten om de controle over Gold 6. Ik kwam steeds dichterbij gold 6, het zou zo geweldig zijn als ik hier levend uit kon komen

mijn lucht en paint waren bijna op en ik moest pissen als een dolle stier.
Ik werd door mijn spotter gewezen op een drietal vijanden die op hun dooie gemak de gevechten stonden gade te slaan en heel langzaam mijn kant op bewogen. Ik probeerde me zo goed mogelijk verborgen te houden zonder ze uit het oog te verliezen, mijn spotter vroeg of ik nog paint had, waarop ik antwoordde dat het niet over hield. Hij bood aan me te komen versterken.
Zomaar ineens vlogen er blaadjes en takjes door de lucht, het bekende gevoel van paint die inslaat op je lichaam. Het bleef maar komen en met grote verbazing en licht paniek probeerde ik zo snel mogelijk op te staan, waarop het vijandelijke drietal ook het vuur op mij opende. Ik denk dat ik rond de 20 keer geraakt ben, maar het meeste pijn deed het achteraf. Wat bleek, toen mijn spotter naar beneden kwam heeft hij een duitser geprobeerd duidelijk te maken dat mij moest dekken. Waarop die malle mof mij er doodleuk uitschoot, om vervolgens hard entschuldigung, ich hab es nicht gewusst te roepen en zich uit de voeten te maken.
Al met al ondanks het slechte eind, toch erg leuk
*afbakening speelveld
Verhaal drie is positiever, maar ik heb geen zin meer in typen. Die komt een andere keer nog wel
