abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_126193422
Euhm. Jeetje. Weekje Moskou. Het leek in theorie best een goed idee. |:(
Invitatie heb ik geregeld via CIBT. Migratiekaart invullen moet ook lukken maar waar moet ik me dan registreren?
Daar stond dus niks over in de aanmeldingsprocedure. :')

Ik zal nog wel even gaan googlen. Wat een gedoe...
pi_126195973
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 mei 2013 22:11 schreef g0dz0r het volgende:
Euhm. Jeetje. Weekje Moskou. Het leek in theorie best een goed idee. |:(
Invitatie heb ik geregeld via CIBT. Migratiekaart invullen moet ook lukken maar waar moet ik me dan registreren?
Daar stond dus niks over in de aanmeldingsprocedure. :')

Ik zal nog wel even gaan googlen. Wat een gedoe...
Voor jou is de registratieprocedure niet zo'n gedoe. Jij kunt er niet veel aan doen. Bij het volgende contact met de 2 dames gewoon ff vragen of zij je kunnen registreren bij de OVIR.
pi_126197213
quote:
0s.gif Op dinsdag 7 mei 2013 22:50 schreef ultra_ivo het volgende:

[..]

Voor jou is de registratieprocedure niet zo'n gedoe. Jij kunt er niet veel aan doen. Bij het volgende contact met de 2 dames gewoon ff vragen of zij je kunnen registreren bij de OVIR.
Ik heb het een dame gevraagd en geen idee maar ik druk ze de kaart wel in handen. Komt vast goed. ^O^

Edit: andere dame gevraagd en registratie zou alleen nodig zijn voor een verblijf langer dan 7 werkdagen.

[ Bericht 6% gewijzigd door g0dz0r op 08-05-2013 12:24:26 ]
pi_131691052
Even een enorme kick! Ik ga samen met mijn vriend Moskou en St. Petersburg bezoeken, in maart 2014. Ik ben me al een beetje aan het orienteren wat we willen gaan zien en doen en natuurlijk horen daar ook de belangrijkste trekpleisters, zoals het Kremlin en de Hermitage bij. Nu vraag ik me af of het handig is om een excursie hiervoor van te voren te boeken? Of is dit heel gemakkelijk ter plaatse te regelen? Ik zou wel graag met een gids willen gaan omdat je dan simpelweg meer te weten komt van deze plaatsen dan wanneer je er alleen rond gaat struinen.
Ik kwam bijvoorbeeld deze website tegen, waarbij een excursie naar het Kremlin & Rode Plein ¤ 110,- per persoon kost. Is dat veel? Of juist niet? En hoe betrouwbaar is zoiets?
En ook kwam ik deze website tegen. Dit lijkt me wel erg tof omdat alle aangeboden excursies door locals worden aangeboden.

In het kort: wie heeft er tips voor leuke excursies in Moskou en St. Petersburg en/of wie heeft er goede ervaringen met bepaalde bedrijfjes of gidsen?

Alvast bedankt voor de reacties!
pi_131837201
quote:
0s.gif Op woensdag 23 mei 2012 16:08 schreef Miendientje het volgende:
Wij waren ook met eigen auto in Rusland en ik vond het verkeer nogal mee vallen. Ik heb zelfs in landen als Slowakije en Polen erger mee gemaakt. Alleen in Moskou was het een beetje eng, vooral die lui met geblindeerde ramen en een zwaailicht (geen hulpdiensten ovirgens) reden nogal hard.

[..]

Volgens mij moet je die altijd zelf opvragen. Een telefoontje naar je zorgverzekering en het is geregeld
Ik heb meegemaakt dat de chauffeur van onze auto de afslag voorbij reed, vervolgens zet ie m in de achteruit en rijdt hij, op de snelweg, een stuk achteruit om alsnog de afslag in te rijden :')

had daar toch niet graag willen rijden :')
  dinsdag 8 oktober 2013 @ 10:20:21 #256
121348 Erasmo
f/8 and be there.
pi_131963070
Ik zit binnenkort een korte tijd in Sint Petersburg en ik wou graag een lokale sim in de telefoon stoppen voor voornamelijk internet.
Weet iemand toevallig welk prepaid kaartje je het beste kan halen? Heb ongeveer een gig nodig...
pi_131971340
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 oktober 2013 10:20 schreef Erasmo het volgende:
Ik zit binnenkort een korte tijd in Sint Petersburg en ik wou graag een lokale sim in de telefoon stoppen voor voornamelijk internet.
Weet iemand toevallig welk prepaid kaartje je het beste kan halen? Heb ongeveer een gig nodig...
Gewoon de plaatselijke Eurosvet binnenlopen. Daar is meestal een verkoper die redelijk engels spreekt. Wel je paspoort of identiteitskaart meenemen, die moet je laten zien als je een SIM kaart koopt. MTS en Beeline zijn twee betrouwbare mobiele operators daar.
  zaterdag 19 oktober 2013 @ 21:02:45 #258
121348 Erasmo
f/8 and be there.
pi_132337170
quote:
0s.gif Op dinsdag 8 oktober 2013 15:30 schreef ultra_ivo het volgende:

[..]

Gewoon de plaatselijke Eurosvet binnenlopen. Daar is meestal een verkoper die redelijk engels spreekt. Wel je paspoort of identiteitskaart meenemen, die moet je laten zien als je een SIM kaart koopt. MTS en Beeline zijn twee betrouwbare mobiele operators daar.
Bedankt maar ik heb het kunnen redden met wifi leechen bij de eurasia tenten die door de hele stad zaten :P
pi_137160107
Hai! Ik ga in april een week voor studiereis naar Moskou, en wij wilden graag ook een dag naar St Petersburg, en dan het liefst met de nachttrein. Heeft iemand daar (goede/slechte) ervaringen mee?
Have less, travel more
pi_137164565
Geen problemen mee gehad. Heb twee x het traject met nachttrein in beide richtingen gedaan. Wel lijkt me een dagje erg kort. Het zijn beide interessante steden.
pi_137167604
Tussen St. Petersburg en Moskou zijn veel nachttreinen. De meesten daarvan zitten ieder nacht vol. Zorg ervoor dat je op tijd boekt. Je kunt in principe vanaf hier al boeken via www.poezd.ru.
Russische nachttreinen kennen 3 klasses, alles met bedden
1e klasse, lux, 2 personen per coupé, luxe spul. Behoorlijk aan de prijs.
2e klasse, kupe, 4 personen per coupé. prima te doen, duidelijk ruimer en luxer da West-Europese nachttreinen.
3e klasse, platzkart. Geen aparte coupé's, wel tussen schotten. Nog altijd meer ruimte dan in West-Europese nachttreinen Het is mijn favoriet, veel plek voor bagage en veel contact met andere reizigers.
In alle nachttreinen zijn er 2 conducteurs (eigenlijk eerder gastvrouwen/gastheren) per wagon. Zij verkopen kleine versnaperingen, houden de zaak schoon en houden lastige pasagiers in toom. En vooral, ze beheren de Samovar. Vergeet vooral niet je kop, je thee en je instantsoep. Warm water is gewoon gratis.
pi_137230987
D
quote:
0s.gif Op woensdag 26 februari 2014 18:10 schreef ultra_ivo het volgende:
Tussen St. Petersburg en Moskou zijn veel nachttreinen. De meesten daarvan zitten ieder nacht vol. Zorg ervoor dat je op tijd boekt. Je kunt in principe vanaf hier al boeken via www.poezd.ru.
Russische nachttreinen kennen 3 klasses, alles met bedden
1e klasse, lux, 2 personen per coupé, luxe spul. Behoorlijk aan de prijs.
2e klasse, kupe, 4 personen per coupé. prima te doen, duidelijk ruimer en luxer da West-Europese nachttreinen.
3e klasse, platzkart. Geen aparte coupé's, wel tussen schotten. Nog altijd meer ruimte dan in West-Europese nachttreinen Het is mijn favoriet, veel plek voor bagage en veel contact met andere reizigers.
In alle nachttreinen zijn er 2 conducteurs (eigenlijk eerder gastvrouwen/gastheren) per wagon. Zij verkopen kleine versnaperingen, houden de zaak schoon en houden lastige pasagiers in toom. En vooral, ze beheren de Samovar. Vergeet vooral niet je kop, je thee en je instantsoep. Warm water is gewoon gratis.
Belangrijkste tip idd: boek oprijd. en boek platzkart. veel leuker dan eerste en tweede klasse )
пусть всегда будет солнце
pi_137240911
quote:
0s.gif Op vrijdag 28 februari 2014 10:25 schreef MoChe het volgende:
D

[..]

Belangrijkste tip idd: boek oprijd. en boek platzkart. veel leuker dan eerste en tweede klasse )
Zeker als je platzkart naar St. Petersburg gaat zul je allerhande tips voor je tijd daar krijgen onderweg.
pi_137589235
Hoe veilig is het om via Rusland richting Georgie te gaan per auto?

Iemand enig idee?
pi_137589286
quote:
99s.gif Op maandag 10 maart 2014 18:53 schreef Baran09 het volgende:
Hoe veilig is het om via Rusland richting Georgie te gaan per auto?

Iemand enig idee?
Moet je wel een grensovergang vinden waar je overheen mag. En je komt door wat behoorlijk linke gebieden. Niet doen. Niet verder naar het zuiden dan Pjatigorsk.
pi_137590071
quote:
0s.gif Op maandag 10 maart 2014 18:54 schreef ultra_ivo het volgende:

[..]

Moet je wel een grensovergang vinden waar je overheen mag. En je komt door wat behoorlijk linke gebieden. Niet doen. Niet verder naar het zuiden dan Pjatigorsk.
Dankje! Ook niet de snelweg volgen naar Azerbijan? Als je daar de grens over kan. Of toch gewoon via Turkije?
pi_137601422
quote:
99s.gif Op maandag 10 maart 2014 19:13 schreef Baran09 het volgende:

[..]

Dankje! Ook niet de snelweg volgen naar Azerbijan? Als je daar de grens over kan. Of toch gewoon via Turkije?
Dwars door Dagestan? Dat is een stuk gevaarlijker dan Tsjetsjenië. Snelweg is trouwens een mooi woord, zie het eerder als een krakkemikkige tweebaansweg met veel vrachtverkeer.
  donderdag 13 maart 2014 @ 10:32:51 #268
153506 Captain_Fabulous
Nog steeds CyclingGirl fan
pi_137686372
Er kunnen gigantische gaten in dat soort wegen zitten trouwens, de lokale chaufeurs slalommen daar moeiteloos omheen, maar als je erin rijdt, is je as waarschijnlijk gelijk gebroken.
18 feb Avenged Sevenfold (Ziggo Dome); 26 maart Gojira (Utrecht) ;16-17-18 juni Graspop Metal Meeting (Dessel).
ESF fan, solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
  zaterdag 15 maart 2014 @ 14:21:53 #269
100164 MoChe
Uncle Joe
pi_137765671
De grens met georgie over land sowieso overslaan! Daar wil je liever niet zijn :)
пусть всегда будет солнце
pi_137769493
Zijn er mensen die in Vladivostok zijn geweest? Ik vroeg me af of bijvoorbeeld een treinreis Vladivostok-Khabarovsk de moeite waard is? Of een week Sakhalin?
pi_140431782
quote:
0s.gif Op zaterdag 28 november 2009 11:21 schreef superheist het volgende:
omdat je voor een visum een uitnodiging vanuit rusland nodig hebt, sneller dan 2 weken zit er echt niet in.
Moet kunnen toch? Via visum organisatie kun je sneller visa aanvragen..
de dirigent
pi_140431823
quote:
0s.gif Op dinsdag 27 mei 2014 16:36 schreef zuidje het volgende:

[..]

Moet kunnen toch? Via visum organisatie kun je sneller visa aanvragen..
Bijvoorbeeld via yourvisa..
de dirigent
pi_140587608
Heb een paar vraagjes over St Petersburg. Ik ga er waarschijnlijk in september of oktober met 2 vrienden heen...

1: Is St Petersburg een beetje multicultureer, of totaal niet? Ik verwacht van niet...
Ik ben zelf namelijk donker getint om het zo maar te zeggen. Alleen zou ik er nooit naar toe (durven) gaan, maar met een paar anderen wel. Is het dus te vertrouwen om er naar toe te gaan?

2: In welke tijd van het jaar kan je er het beste naar toe gaan?

3: Duurt het lang voordat je visa is geregeld?
  zondag 1 juni 2014 @ 08:03:23 #274
69066 cohen
immer 2.
pi_140590533
Op vraag 1 kan ik deels antwoord geven. Ik ben een paar jaar terug eerst in Moskou geweest en daarna in St. Petersburg. Het viel mij op dat St. Petersburg veel en veel westerser is dan Moskou. Of ik daarmee kan concluderen dat ze ook meer "open minded" zijn weet ik niet, maar het feit dat ze daar ook veel meer Engels praten en dus open staan voor andere culturen lijkt erop dat ze ook meer multicultureel zijn ingesteld
wie zaait zal oogsten.....
pi_140591613
quote:
0s.gif Op zondag 1 juni 2014 08:03 schreef cohen het volgende:
Op vraag 1 kan ik deels antwoord geven. Ik ben een paar jaar terug eerst in Moskou geweest en daarna in St. Petersburg. Het viel mij op dat St. Petersburg veel en veel westerser is dan Moskou. Of ik daarmee kan concluderen dat ze ook meer "open minded" zijn weet ik niet, maar het feit dat ze daar ook veel meer Engels praten en dus open staan voor andere culturen lijkt erop dat ze ook meer multicultureel zijn ingesteld
Dat klinkt best positief gelukkig :-)
Zag je er ook wel veel culturen door elkaar lopen?
pi_140593292
Toen ik 4 jaar terug in St. Petersburg studeerde was er een studiegenoot van Afrikaanse afkomst, tijdens een avond stappen kwamen er opeens een paar Russen langs die geld aan een andere (Russische) klasgenoot aanboden om weg te gaan zodat zij die studiegenoot uit Afrika in elkaar mochten trappen..

Gelukkig was onze Rus een beer van een gast en trok zich er niets van aan, allemaal snel een taxi in gestapt en dat was het.

Verder is er niks gebeurd geloof ik in de vijf maanden dat hij er was, Af en toe zie je mensen uit Afrika; soms mensen uit de Kaukas, verder voornamelijk blank. In St Petersburg hebben ze het verder meer tegen homoseksuelen dan buitenlanders geloof ik.

Het is een normale stad waar je meestal, vooral met z'n drieen, gewoon veilig bent op straat.
pi_140597586
quote:
0s.gif Op zondag 1 juni 2014 11:59 schreef superheist het volgende:
Toen ik 4 jaar terug in St. Petersburg studeerde was er een studiegenoot van Afrikaanse afkomst, tijdens een avond stappen kwamen er opeens een paar Russen langs die geld aan een andere (Russische) klasgenoot aanboden om weg te gaan zodat zij die studiegenoot uit Afrika in elkaar mochten trappen..

Gelukkig was onze Rus een beer van een gast en trok zich er niets van aan, allemaal snel een taxi in gestapt en dat was het.

Verder is er niks gebeurd geloof ik in de vijf maanden dat hij er was, Af en toe zie je mensen uit Afrika; soms mensen uit de Kaukas, verder voornamelijk blank. In St Petersburg hebben ze het verder meer tegen homoseksuelen dan buitenlanders geloof ik.

Het is een normale stad waar je meestal, vooral met z'n drieen, gewoon veilig bent op straat.
Ok, dat eerste is natuurljk niet leuk. Maar als dat 1-malig was in 5 maanden dan is het nog te overzien. Al was het misschien anders afgelopen als er geen (brede) Russische gast bij jullie groep was.
Ik denk dat het wel mee gaat vallen :) Bedankt voor de reactie!
pi_149051464
Iemand die recent in Rusland is geweest en weet wat de kosten zijn van geld afhalen?

Kun je er maestro gebruiken of is dat enkel bij 'die ene bank' in centrum Moskou?
pi_149052204
Je kan met een Maestropas geld opnemen bij oneindig veel geldautomaten in heel Rusland. De kosten daarvan kan je bij je eigen bank navragen. Meestal zo'n 2 Euro + 1%.
pi_149052515
quote:
0s.gif Op zondag 25 januari 2015 20:09 schreef rosstek het volgende:
Je kan met een Maestropas geld opnemen bij oneindig veel geldautomaten in heel Rusland. De kosten daarvan kan je bij je eigen bank navragen. Meestal zo'n 2 Euro + 1%.
Oke bedankt. Kosten van nederlandse banken weet ik, maar het ging meer om andersom. sommige buitenlandse banken willen nog al eens 'extra kosten' aanrekenen. Dat is daar dus niet?
pi_149052760
Dat heb ik nog nooit meegemaakt.
  zondag 25 januari 2015 @ 21:54:40 #282
82546 Apekoek
terrorhenk
pi_149056678
Ik hou wel van reizen, maar serieus hoeveel mensen houden van reizen door Rusland? Wat maakt dat land nou leuk of mooi?
pi_149056965
Ik heb ook nog nooit rare extra kosten gezien bij pinnen in Rusland.
pi_149057861
Goed. Ik heb wel al banken geweten die zomaar even 5-10 euro heffen en ik ben wel zo bevooroordeeld dat ik Russische banken daar ook voor aanzag :@
  maandag 26 januari 2015 @ 14:28:51 #285
153506 Captain_Fabulous
Nog steeds CyclingGirl fan
pi_149073043
quote:
1s.gif Op zondag 1 juni 2014 10:29 schreef Cracker26 het volgende:

[..]

Dat klinkt best positief gelukkig :-)
Zag je er ook wel veel culturen door elkaar lopen?
Meer ervaring met Moskou dan st P, maar over het algemeen is Rusland NIET multi-cultureel. Blanken lopen met blanken over straat, en 'zwarten' (en dat is dus iedereen die niet blank is) lopen samen...ook voor de veiligheid. Er is in sommige wijken veel geweld tegen niet blanken die niet goed opletten waar ze lopen, en op welke tijden. Ik wil niet zeggen dat je je dus per definitie onveilig moet voelen, maar als je getint bent, moet je toch een beetje oppassen. Een paar jaar geleden was ik op vakantie aan de Zwarte zee, in Gelenzjik, en ik was daar praktisch de enige westerling, en de enige negers die daar waren, stonden op de boulevard, in grasrokjes, en met speren. Kon je mee op de foto voor geld. Niemand die dat raar vond.
18 feb Avenged Sevenfold (Ziggo Dome); 26 maart Gojira (Utrecht) ;16-17-18 juni Graspop Metal Meeting (Dessel).
ESF fan, solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
  maandag 26 januari 2015 @ 15:09:55 #286
100164 MoChe
Uncle Joe
pi_149074356
quote:
0s.gif Op zondag 25 januari 2015 20:18 schreef Speculant. het volgende:

[..]

Oke bedankt. Kosten van nederlandse banken weet ik, maar het ging meer om andersom. sommige buitenlandse banken willen nog al eens 'extra kosten' aanrekenen. Dat is daar dus niet?
Kijk wel even of jouw bank Rusland als deel van 'europa' ziet of niet. Je bankpasje is als het goed is automatisch geblokkeerd voor pinnen buiten 'Europa'. Indien nodig zou je je pinpas daarvoor dus aan moeten zetten. Banken volgen daarin niet altijd een logische lijn in :)
пусть всегда будет солнце
pi_151957452
Wij gaan in September 3 weken naar Rusland. Wij gaan iemand een weekend bezoeken in de regio van Novosibirsk, en daardoor is het idee geboren om een dag of 6 naar de Altai te gaan. Ik snap dat de afstanden groot zijn, en dat daardoor de meeste tours minimaal 11-12 dagen zijn.

Iemand kennis/ervaring met een betrouwbaar reisagentschap dat kortere tripjes kan aanbieden? Twee volle dagen en een paar uur per dag reizen is echt geen probleem (in dat soort gebieden is de reis zelf vaak toch het doel).

Als dat lastig is: in hoeverre zijn er 'ter plaatse' goede dagtrips te regelen? De nachttrein gaat tot Biysk (bus naar Gorno-Altaysk->Teletskoye zo genomen?) en er gaat ook een rechtstreekse bus naar Chemal vanaf Novosibirsk. Spreken alleen geen Russisch; kan het alfabet wel lezen mocht dat wat uitmaken ;)

Tips? :) Dank!
pi_151958923
quote:
0s.gif Op donderdag 23 april 2015 14:45 schreef Knakker het volgende:
Wij gaan in September 3 weken naar Rusland. Wij gaan iemand een weekend bezoeken in de regio van Novosibirsk, en daardoor is het idee geboren om een dag of 6 naar de Altai te gaan. Ik snap dat de afstanden groot zijn, en dat daardoor de meeste tours minimaal 11-12 dagen zijn.

Iemand kennis/ervaring met een betrouwbaar reisagentschap dat kortere tripjes kan aanbieden? Twee volle dagen en een paar uur per dag reizen is echt geen probleem (in dat soort gebieden is de reis zelf vaak toch het doel).

Als dat lastig is: in hoeverre zijn er 'ter plaatse' goede dagtrips te regelen? De nachttrein gaat tot Biysk (bus naar Gorno-Altaysk->Teletskoye zo genomen?) en er gaat ook een rechtstreekse bus naar Chemal vanaf Novosibirsk. Spreken alleen geen Russisch; kan het alfabet wel lezen mocht dat wat uitmaken ;)

Tips? :) Dank!
Reken er op dat alle tours volledig in het Russisch zijn. Als je al een tour in een andere taal kunt vinden weet je zeker dat je de hoofdprijs betaalt.
pi_151961469
Mja, dat je 'teveel' betaald bij een tour is bijna standaard :) Hoe zit het met reisbureaus in de grotere steden? Hebben die wel wat aanbod/flexibiliteit?
pi_151970727
Ik ben in 2004 in de Altaj geweest. Wij regelden het samen met een ploegje van 3 (1 Rus, 1 Oekraïner en ik). We waren er een week of 3 op de fiets.
Ga je maar een dag of 6 dan kom je niet ver de Altaj in. Dan wordt 't Gorno-Altajsk en dan door naar een van de meren en eventueel een rafting excursie. Wil je diep de binnenland kom je al op 10 dagen uit. Het enige toeristisch ontsloten gebied in de binnenlanden is een bergbeklimmersdorp. Hou je niet van buitensporten dan heb je in de Altaj niks te zoeken ;).
Toen ik er was moest je je als buitenlander apart registreren in de Altaj, dat is een verhaal op zich. Spreek je geen Russisch of heb je geen Russisch-spreker in de groep dan is dat gewoonweg onmogelijk.

Voor wat verdere illustratie m'n verhaal dat ik schreef over die trip (helaas is het niet helemaal afgemaakt):

quote:
Veel overuren maken heeft als voordeel dat je veel op vakantie kunt. Dit
jaar had ik genoeg verzameld om de hele zomer in Rusland door te brengen. Ik
begon de reis in St. Petersburg met een 800km randonneursbrevet. Dan een
aantal esperantobijeenkomsten in diverse Russische steden. Maar de hoofdmoot
van de vakantie was een fietstocht van dik 3 weken door het Altaj-gebergte,
aan de Russisch-Mongoolse grens.

Na een korte treinreis komen we rond de middag in Barnaul aan. Dima staat
ons al op te wachten samen met enkele lokale esperantisten. We zetten snel
onze fietsen weer in elkaar en laden de bagage op. Vooral Dima popelt van
ongeduld om te vertrekken. We nemen afscheid van de Barnaulse esperantisten
en maken de officiële beginfoto.
Dima kent Barnaul goed. Zijn vrouw komt er vandaan. Hij ziet zijn
schoonfamilie niet vaak, hij woont in Charkov, in het oostelijk gedeelte van
de Oekraïne, toch al snel 3 dagen met de trein van Barnaul. Hij gidst ons de
stad uit. Via de brug over de Ob rijden we het platteland op. Nu ben ik
gewend dat in Rusland een plaatsnaambord ruim uitgevoerd wordt, Barnaul doet
er nog een schepje bovenop. Metershoge letters staan er aan de oever van de
Ob, naast de brug. Je moet stekeblind zijn om niet te zien dat je Barnaul in
rijdt.
Al snel bereiken we de Chutski Trakt, de grote weg van Novosibirsk naar
Mongolië. Deze weg is een leidraad tijdens onze reis, het grootste gedeelte
van deze weg zullen we volgen. Voor een grote weg is ie relatief rustig.
Veel personenauto's rijden er niet, wel veel vrachtverkeer.
Het rijden gaat erg vlot. Zonder dat we er erg in hebben vliegen de
kilometers onder de wielen door. Ondanks de late start rijden we zo'n 75km.
Vooral Dima is verbaast. Hij heeft nog nooit met een kilometerteller
gereden. Ik ben tevreden over de groep. Ik hoef geen groepsgevoel te kweken,
dat is er vanaf het begin. Tegen de avond vullen we onze waterflessen bij
een klein dorpje. Een groepje ganzen scharrelt wat rond in de buurt van een
roestige tractor.
Een kampeerplek vinden we 's avonds zonder probleem. Langs de weg wonen
weinig mensen. Gewoon een kwestie van een zijweggetje inrijden, dan het bos
in en ergens op een aangename plek de tent neerzetten.
Over het weer hebben we niets te klagen. Het is lekker warm, maar niet te
warm. De noordenwind helpt ons een handje. Eigenlijk een te groot handje. We
gaan wel erg snel naar het zuiden. Op zaterdagochtend zijn we nog geen 150km
van Gorno-Altajsk af. Dat is wel erg dichtbij, we hebben geen zin de hele
zondag door de stad te banjeren. We besluiten om na Biisk een ommetje te
maken via diverse kleinere wegen. Onderweg naar Biisk willen we wat honing
kopen bij een verkoper langs de kant van de weg. Hij is zo onder de indruk
van onze plannen dat hij mijn honingfles gratis bijvult.
Biisk is een tegenvallende stad. Eigenlijk is Biisk alleen interesant voor
treinreizigers, het is het laatste station voordat je de Republiek Altaj
ingaat. De Loenly Planet beschrijft Biisk echter goed, twee uurtjes zijn
genoeg voor ons om alle bezienswaardigheden te zien.
De stad is zeker niet klein (236.000 inwoners), maar een internetcafé zoeken
we tevergeefs. We moeten ook lang zoeken naar de twee brug over de Bija. De
brug waar de Chutski Trakt over voert is makkelijk te vinden. Maar wij
willen een kleine hebben. Na lang zoeken vinden we de brug. Het is een
pontonbrug die alleen via achterafstraatjes te bereiken is. Gewoon
neergeplempt zonder logische aansluiting.
We hebben maar een paar kilometer om een goede kampeerplek te zoeken.
Verderop, langs de Katun zijn er moerassen. Eerst proberen we links van de
weg. We rijden een paar honderd meter het bos in en stoppen om een plekje te
zoeken. Direct worden we aangevallen door hele zwermen muggen. Ik pak direkt
mijn muggenspray en begin mijn benen en armen in te sprayen. Het helpt niet
veel. Tientallen muggen zitten al op m'n benen en armen. Ook Aleksej en Dima
worden aangevallen. We houden het maar een paar minuten vol en vluchten dan
terug naar de weg. Dit is wel erg bar. Bij een tankstation buigen we een
klein weggetje in. De eerste kilometer rijden we langs Datsja's, we zien de
weg door een eindeloze vlakte verdergaan. Een kilometer of wat verder zien
we een bossage langs de weg. Direkt erachter is een vlak gebied, voordat een
akker begint. Niet ideaal als kampeerplek, maar het moet maar. Gelukkig zijn
hier maar weinig muggen.
's Ochtends is Dima weer als eerste wakker. Hij wil zo min mogelijk in een
tent slapen, wordt dus snel wakker van de zon. Terwijl we geen haast hebben
zijn we toch vroeg op. Dat moet wel, de boeren beginnen het land te
beperken. Een traktor op een tankonderstel komt vervaarlijk dicht in de
buurt van onze tenten.
We breken snel op en rijden terug naar de weg. Als we vandaag weer zo snel
rijden als gisteren zijn we een dag te vroeg in Gorno-Altajsk. Maar dat is
niet nodig. Na een paar kilometer zien we een aangenaam meertje liggen. Hier
hadden we moeten kamperen. Ik kijk de anderen aan en we besluiten direkt
hier de ochtend door te brengen. We wassen onze kleren, Aleksej en Dima
scheren zich, het weer nodigt uit om het ervan te nemen.
In de loop van de middag gaan we weer op pad. Iets moeten we toch nog doen
vandaag. We steken de Katun over en verlaten de grote weg. Even het
materiaal testen op een onverharde weg is wel handig voordat we de laatste
stad van betekenis ingaan. Het onverhard rijden gaat redelijk. Aleksej en ik
hebben er niet zo'n probleem mee. Dima meer. Hij rijdt op een oude Turist
fiets van Oekraïense makelei. Een fiets die al heel wat kilometers gereden
heeft. De versnellingen doen het niet goed.
We rijden door een ruim opgezet dorp. Na het dorp zien we hoe een groepje
herders het vee binnendrijft. Met grote zwepen wordt het vee opgejaagd. Na
een tijdje merken we dat het weinige autoverkeer op het zandpad naast de weg
rijdt. We proberen dit zandpad uit, dit rijdt inderdaad een stuk beter. Ook
nu weer kamperen we direkt naast een akker. In de ochtend besluiten we om
over het zandpad verder te rijden. Dit is welliswaar twee kategoriën
slechter dan het keienpad, tenminste als we de kaart moeten geloven, maar
het rijdt een stuk beter. Beter rijden doet het tot het begint te regenen.
Direkt plakken onze banden vol modder, de wielen draaien mooizaam door de
enorme hoeveelheden modder onder de spatborden. Gelukkig is het nog maar een
paar kilometer tot de verharde weg. Via een klein dorpje rijden we naar de
brug over de Katun. Het is erg link hier, de brug is helemaal van ijzer, erg
glibberig in de regen. Aan de overkant mogen we van de brugwachter schuilen
in zijn huisje.
Ver is het niet meer naar Gorno-Altajsk. Tussen de regenbuien door rijden we
erheen. Ook op zondag zijn er nog veel winkels open in Gorno-Altajsk. Maar
het winkelen stellen we even uit. Het museum van Gorno-Altajsk sluit
redelijk vroeg. Echt groot is het niet, maar een goed overzicht van de
geschiedenis van het Altaj gebergte geeft het wel. Ik merk dat Aleksej een
echte ingenieursopleiding heeft gehad. Van geschiedenis weet hij niet veel.
Ik praat hem wat bij over de Mongoolse Hordes en andere basiskennis. Hij
vertaalt voor mij de verschillende opschriften van de vitrines. Dima had
geen zin in het museum, hij wacht buiten en kletst wat met voorbijgangers.
Tegen de avond zoeken we een overnachtingsplek. in Gorno-Altajsk is er een
turbaza. Het overnachten hier is spotgoedkoop, 30 roebel (36 roebel = 1
euro). Helaas is de turbaza vol. Maar er is een bijgebouw waar we op de
vloer kunnen slapen. Diverse andere reizigers komen die avond ook nog aan,
ook zij slapen in het bijgebouw.
Naar Gorno-Altajsk zijn we echter niet gekomen om musea te bezoeken.
Bureaucraten bezoeken, dat is onze reden. Zowel Dima als ik moeten ons als
buitenlanders nog eens extra laten registreren in de Republiek Altaj. Op
maandagmorgen staan we dan ook stipt om 9 uur bij het kantoor van OVIR, de
vreemdelingenregistratiedienst. Gelukkig zijn er weinig mensen, we zijn snel
aan de beurt. Dima heeft geen enkel probleem. Zijn Oekraïense paspoort wordt
snel geregistreerd. Wel moeten we nog even naar een bank om een klein bedrag
(20 roebel) te gireren aan de OVIR. Bij mij zijn er wel wat problemen. Als
de bureaucrate mijn visum bekijkt ziet ze dat ik een visum heb dat
uitgegeven is op basis van een uitnodiging uit de Republiek Chuvasjië. "Dat
gaat zo maar niet" antwoord ze, "ik heb een schriftelijk verzoek van de OVIR
van de Republiek Chuvasjië nodig om u te registreren". Wat we ook doen, ze
is niet te vermurwen. Aleksej gaat nog eens een keer naar binnen om haar te
proberen te overtuigen. Ook dat lukt niet. Wel zegt ze dat we ons in elk
rajoncentrum kunnen laten registreren en is ze zo vriendelijk om ons het
faxnummer van de OVIR in Ust-Kan te geven, het volgende rajoncentrum waar we
doorheenkomen.
Direkt gaan we naar het internetcentrum in het postkantoor van
Gorno-Altajsk. De Esperantojongeren uit Cheboksari (hoofdstad van Chuvasjië)
hebben mijn uitnodiging verzorgd. Aleksej kent alle Russische bureacratische
begrippen en stuurt een urgent mailtje naar Sasja uit Cheboksari. We
proberen haar ook te bellen maar ze is nog niet op kantoor. Dan Lena maar
gebeld, van haar heb ik een mobiel nummer. Zij belooft om Sasja te bellen en
te vragen dringend haar e-mail te bekijken.
De hele ochtend hebben we verloren met dit nutteloze gejaag op stempeltjes.
We doen snel boodschappen en koken ons eten in het overwinningspark. Zoals
overal in Rusland staat er een groot monument ter nagedachtenis aan de 2e
Wereldoorlog.
Op de kaart dacht ik een afkorting gevonden te hebben vanuit Gorno-Altajsk
naar de vallei van de Katun. Dacht ik, de afkoritng loopt ergens dood. Via
een wandelpaadje dalen we weer af naar de grote weg. Fietsen lukt er niet
altijd. Een korte tijd volgen we de Chutski Trakt weer opnieuw. Nu is er
veel toeristenverkeer. Bij de brug over de Katun is het zelfs een echte
toeristenkermis. Overal stalletjes waar ze van alles verkopen, vanaf de brug
bekijken veel mensen voorbijkomende rafters. De brug zelf heeft geen echte
toeristenkwaliteit.
Langs de Katun fietsen we verder naar Aja. Links en rechts van de weg zijn
er veel aanbiedinen voor overnachtingsadressen. Neit dat dat voor ons
relevant is, we willen nog een eindje verder fietsen, onze eerste bergpas
staat op het programma. Onderweg naar boven horen we plotseling van
achteruit wat gefluit. Het is Dima. Hij heeft een lekke band. Ik bekijk de
schade. Zijn achterband is finaal versleten, hier valt niets meer aan te
repareren. Gelukkig heeft hij dezelfde wielmaat als ik, 2 reserve
buitenbanden heb ik nog bij me. Ik geef een aan hem. Welliswaar is deze al
fors gebruikt, maar hij kan in ieder geval verder. We praten wat over
fietsbanden. Aleksej heeft het liefst autoventielen op zijn fietsbanden,
"dan kan ik altijd van een automobilist zijn pomp lenen" geeft hij als
argument. Hij is verbaasd als ik hem zeg dat er in Nederland maar een merk
auto verkocht wordt met pomp, de Lada. "Zijn ze bij jullie dan zo
ongeciviliseerd dat ze zichzelf niet kunnen helpen" is zijn verbaasde antwoord.
Bijna op pashoogte worden we verrast door verdwijnend asfalt. Langzaam
ploegen we voort. Boven aan de pas zien we de oorzaak, wegwerkers zijn bezig
de weg te verbeteren. Dat ze voordien eerst de weg verslechteren is een
klein detail. Maar de afdaling is in ieder geval goed geasfalteerd. Ik laat
me als een baksteen naar beneden vallen. Beneden zie ik een lange rij mooie
meertjes. Bij een ervan zie ik kampeerders. Ik stop en wacht op de anderen.
Zij zijn het direkt met mijn voorstel eens om hier te kamperen.
We moeten langs een slagboom om bij de andere kant van het meer te komen. Ik
probeer mijn fiets onder de slagboom door te duwen, dat lukt bijna, alleen
mijn fietscomputertje zit in de weg. Het conflict met de slagboom is
dodelijk voor de computer, de draadjes zijn gebroken. Als we een goed plekje
aan het zoeken zijn horen we een geschreeuw en gevloek vanaf het water. Het
blijkt dat dit gesloten terrein is. De beheerder is niet erg vriendelijk
gestemd. We wachten niet tot hij weer aan land komt en rijden terug naar de
weg. Er zijn nog genoeg meertjes. Vlak voor Altajskoje zien we een ander
meertje. Direkt horen we een forse knal. Dima's band is weer gesprongen. "We
blijven dus hier" merkt Aleksej op. De plek is niet zo ideaal als de vorige,
maar nog altijd goed te doen. Terwijl Dima hout klaarmaakt en Aleksej het
vuur aansteekt bekijk ik het achterwiel van Dima. Ik zie dat de band flink
verschoven is. Hij heeft teveel geremd in de afdaling, door de hitte is zijn
band gaan verschuiven en de ventiel onder spanning komen te staan. Niets
meer aan te doen, de buitenband is kompleet kapot. Ik geef hem mijn laatste
reserve, morgenvroeg kijken we wel in Altajskoje of er een andere band te
vinden is.
In Altajskoje vragen we de volgende ochtend wat lokale fietsers waar we
banden kunnen kopen. In de automaterialenhandel is het antwoord. En
inderdaad, ze hebben de goede banden hier. Dima legt direkt een nieuwe band
om zijn wiel.
Ik ga met Aleksej op jacht naar een reparatiemogelijkheid voor de
fietscomputer. Met wat zoeken komen we uit bij een televisie en
radioreparateur. In mum van tijd heeft hij de draadjes weer aan elkaar
gesoldeerd. Voor zo'n klein werkje wil hij niet eens geld hebben.
het is goed heet geworden als we Altajskoje verlaten. Een uurtje of twee
later stoppen we in een dorpje. Helaas is de vriezer van de dorpswinkel
kapot, geen ijs om af te koelen. We gaan aan de overkant van de weg in de
schaduw zitten. Even later komt er een oude man aanlopen. Hij raakt direkt
in gesprek met Dima. Honderduit vertelt hij over de oorlog, toen hij als
soldaat deelnam aan de slag om Berlijn.
Op het eind van de dag kunnen we ons toch niet meer bedwingen, we verlaten
het asfalt om binnendoor naar een goede kampeerplek te fietsen. Natuurlijk
is het hier onverhard. Maar nog altijd goed te berijden. Een enkel riviertje
moeten we doorfietsen. Maar er wacht ons een mooie kampeerplek. Er is tijd
genoeg om eerst van de rivier te genieten. Wrakhout van de
lenteoverstromingen ligt er genoeg. Bij het kampvuur genieten we nog een
tijdje na.
Op de valreep voor het slapen gaan probeert Aleksej zijn GSM nog eens uit. Er
is een heel zwak signaal. Maar nog altijd sterk genoeg om zijn SMS'jes te
kunnen ontvangen. Er zit er eentje bij uit Cheboskari, Sasja meldt dat er een
fax is verstuurd naar de OVIR in Ust-Kan, de OVIR heeft zelfs een
ontvangstbevestiging gestuurd. Opgelucht ga ik slapen.
Asfalt zullen we de volgende dag niet meer veel zien. De eerste kilometers nog
wel, maar na Solonesjnoje houdt het asfalt voorlopig op. We vrezen zelfs dat
het voor de hele komende week op zal houden. In Solonesjnoje doen we
uitgebreid boodschappen. We gaan de Altasjkij Kraj verlaten. In het
grensgebied tussen de Kraj en de Republiek Altaj zijn amper dorpen te vinden.
Over slechte wegen zwoegen we voort. Vooral Dima heeft het zwaar. De
versnellingen van zijn fiets werken amper, bij slecht wegdek moet hij iedere
helling omhooglopen.
De weinige dorpjes zijn erg landelijk. Er is inderdaad bijna niets te koop. De
weg is ook navenant, van gewoon onverhard gaan we langzaam richting beroerd
onverhard. Dit is echt het eind van de wereld volgens de autoriteiten, niemand
wil erin investeren. Af en toe kruisen we een klein riviiertje. Houten
bruggetjes zijn er nog wel.
Maar net als we het tijd vinden om eens te kamperen zitten we in een langerekt
dorp. Echte lintbebouwing die zich kilometerslang voortzet. Dima is aan het
eind van zijn krachten. We stoppen bij een winkel. Hij gaat direkt zitten. Ik
haal wat cola en chocolade voor hem. Langzaam komt hij weer op krachten. Niet
ver na het dorp zoeken we een kampeerplek. We waden door een zijriviertje en
vinden een van de mooiste kampeerplekken van de hele tocht.
's avonds doe ik de was. Ik heb niet veel schone kleding meer over.
De volgende ochtend vertrekt Dima wat vroeger. De eerste echte bergpas staat
op het programma. Aleksej en ik zullen hem wel ergens in halen. De onverharde
weg slingert door een laag gebergte. Zo ver we kunnen zien ontbreekt het
asfalt. Al snel zien we DIma voortsjokken. Hij heeft weer een lekke band, zijn
voorraad reserve binnenbanden is helemaal op. Gelukkig heb ik nog en kan hij
weer vooruit.
Via diverse hobbelwegen rijden we de Republiek Altaj in. Niet ver na de grens
is er eindelijk een dorpje met enige voorzieningen. We stoppen om boodschappen
te doen en banden te plakken. Het dorpje is behoorlijk vervallen. Vee sjokt
door de straten, een mager paard snuffelt rond in een vervallen huis.
De beklimming van de Kelenskij-pas begint redelijk eenvoudig. De weg stijgt
maar langzaam, het mooie landschap zorgt voor een aangename afleiding. Maar de
weg blijft beroerd.
Het laatste stuk is veel erger. De laatste kilometers lopen stijl omhoog. Al
fietsend ga ik amper sneller dan Dima die zijn fiets weer voortduwt. Aleksej
is a l lang uit het zicht verdwenen. Hij heeft veel kleinere versnellingen dna
ik, kan dus makkelijk blijven trappen.
Ust Kan ligt op een hoogvlakte, minder dan 300m onder pashoogte. We wachten
dus tevergeefs op een mooie lange afdaling. In plaats daarvan rijden we een
mooie hoogvlachte op. In het laatste dorp voor Ust-Kan nemen we een afkorting
naar een meertje. Ust-Kan zullen we niet voor kantoorsluitingstijd bereiken.
Morgen moeten we maar proberen te registreren. Via wat veldweggetjes bereiken
we een mooi bergmeer. Hier kamperen we.
We hebben veel te doen in Ust Kan. Gelukkig is het een klein rajoncentrum,
alles is makkelijk te vinden. We rijden direkt naar het dorpsplein. Hier
zijn een paar winkels en een bushalte. Achter de huizen zijn de bergen te zien.
Na even zoeken vinden we een automaterialenhandel die ook fietsenbanden
verkoopt. We slaan aardig in, de plakkertjes en lijm zijn zowat op, een
nieuwe voorraad binnenbanden kan Dima wel gebruiken. Daarna is het tijd voor
de burokratie. We kijken rond en zien snel een hoge radioantenne. Daar zou
wel eens de militsija kunnen zitten. En inderdaad, het is het kantoor van de
militsija en de MVD. Samen met Aleksej ga ik ernaartoe, Dima blijft bij de
fietsen. De portier weet van me af. Hij heeft een paar dagen geleden de fax
uit Tsjeboksari gekregen. De fax doet zijn werk. De portier gaat direkt aan
de slag. Een klein probleempje, de verantwoordelijke voor de registratie van
buitenlanders is op dienstreis naar Gorno-Altajsk. Maar een oplossing is
snel gevonden. De portier belt naar de vervangster. Die heeft eigenlijk een
vrije dag maar belooft snel te komen. Een jonge agent wordt opgedragen ons
te begeleiden naar de plaatselijke bank om de registratiekosten te betalen.
Alles gaat heel flexibel en soepel, heel anders dan ik gewend ben van de
gebruikelijke registraties in Rusland. Als we terugkomen van de bank moeten
we nog even wachten. Een klein kwartiertje later komt de plaatsvervangster
binnen. Zij leest aandachtig de fax en bekijkt mijn papieren. Alles is
volgens haar in orde en ze geeft me de gevraagde stempels. Ik wordt
geregistreerd tot 15 augustus, dan hoef ik me niet opnieuw te registreren in
een andere stad.
het is al middag geweest als we weer bij de fietsen aankomen. Tijd om
boodschappen te doen en verder te rijden. In de verte kondigt zich al slecht
weer aan. Nog voor we Ust Kan verlaten hebben we de eerste regenbui al
overleefd. Helaas hebben we geen tijd meer om de grotten rond Ust Kan te
bezoeken. Vanaf de grote weg ziet het ernaar uit dat ze goed toegankelijk zijn.
Droog houden we het vandaag niet. Al snel volgt de ene regenbui de andere
op. Als het droog is waar wij fietsen kunnen we in de verte de volgende
regenbui al zien aankomen. Het blijkt dat alleen ik mij goed heb voorbereid
op regen. Aleksej heeft nog een redelijk waterdichte jas bij zich, Dima een
of ander plastic zeiltje. Koud wordt het ook nog, voor hem een groot
probleem. Tussen de regenbuien door rijden we verder. Voor Dima proberen we
tijdens de ergste buien te schuilen
Na Ust Kan gaat het weer flink omhoog. We moeten een bergpas van dik 1400
meter over. Boven zijn weer overal religieuze tekens te zien. Lintjes in
diverse kleuren hangen aan de bomen, steenmannetjes zijn door Altajanen
gebouwd. Gelukkig is er ook een schuilhutje.
Toch is het nog aardig vochtig als we naar beneden rijden. We rijden zo snel
als verantwoord is door de regen. In het eerste dorpje stop ik bij de
bushalte en ga schuilend de anderen opwachten. Aleksej en Dima komen even
later aan en vluchten ook de bushalte in. We zoeken naar droge kleren in
onze tassen, het is knap koud geworden. Echt veel zin om verder te rijden
hebben we niet. Tegenover de bushalte is een kleine winkel. Tussen de
regenbuien door kopen we wat te eten en te drinken.
Na een tijdje gaat Dima op verkenning. Achter de bushalte ligt een
werkplaats, het is de plaatselijke MTS, masjinaja i traktornaja stancia, een
soort algemeen reparatiebedrijf. Binnen een paar minuten komt DIma terug met
een prettige mededeling. We worden uitgenodigd om in de kantine van de MTS
thee te drinken.
Tijdens het theedrinken krijgen we het aanbod om in de werkplaats op de
grond te overnachten. Daar hoeven we ons niet over te bedenken. Zeker niet
als we ook nog eten aangeboden krijgen. De baas van de MTS blijft nog lang
bij ons om te kletsen. Zijn zoon en een andere stagiair proberen op een
droog moment onze fieten uit.
's Avonds wordt het toch nog droog. Maar de warmte van de MTS lokt en we
blijven er slapen.
In de ochtenduren ziet het er heel anders uit op de MTS. Het zonnetje
schijnt, maar in de verte hangen nog dikke wolken. Nikolaj is met zijn
mannen al bezig wat traktoren te repareren. Het werk wordt neergelegd als we
onze fietsen opladen, iedereen wil zien hoe dat gaat.
Niet ver buiten het dorp blijkt dat de dag van gisteren goed besteed was. We
stuiten op een wegversperring. Het blijkt een vliegende brigade van de
grenswacht te zijn. We moeten onze papieren laten zien. Aleksej moet met de
grenswacht het kantoortje in. Een kwartier later komt hij weer naar buiten.
Onze paspoorten zijn opnieuw geregistreerd en we hebben de toestemming om
door het grensgebied te fietsen. Zonder de stempels die we in Gorno-Altajsk
en Ust-Kan gekregen hebben was verder rijden onmogelijk geweest. Nu kunnen
we wel verder, zelfs onder een aangenaam zonnetje.
We rijden door het dal van de Koksa. Af en toe komen we een klein dorpje
tegen, maar voor de rest is het dal behoorlijk onbewond. Wel is de weg goed
en ook nog eens vals plat naar beneden. Op een grasveldje boven de Koksa
eten we. Het is hier prettig toeven totdat we in de verte gerommel horen. We
breken snel op en proberen Ust-Koksa te bereiken voordat het onweer
losbarst. Maar helaas, het onweer is sneller. In een klein dorpje proberen
we te schuilen. We worden uitgenodigd door een oude man. Hij blijkt van
Oekraíense afkomst te zijn en kan het direkt goed vinden met Dima. Nog lang
nadat het onweer voorbij is zitten we bij hem. Hij maakt speciale thee van
wortels die hij vindt in de bossen.
Toch moeten we weer verder. Even voor Ust-Koksa verdwijnt weer eens het
asfalt. De weg kruipt omhoog, hoog boven de Koksa rivier. Het uitzicht is
spectaculair, het fietsen vordert maar langzaam. Een enkele gammele bus
haalt ons in. Even later stort de weg zich in de diepte, vlak langs de Koksa
rivier.
Laat in de namiddag komen we in Ust-Koksa aan. Het is zaterdagmiddag, de
dagelijkse bussen zijn al aangekomen, de stad wordt gesloten voor het
weekend. Het lukt ons noch om genoeg voorraden voor de komende dagen te
kopen. Na Ust-Koksa zijn er alleen nog maar kleine dorpjes en wildernis. In
Ust-Koksa zijn ook de laatste bezienswaardige gebouwen. Het houten kerkje is
de moeite waard. We mogen niet naar binnen, de zaterdagmis is al bezig.
Eigenlijk wilden we proberen vanuit Ust-Koksa Verch-Ujmon te bezoeken. Hier
is een museum over de oud-gelovigen, een kleine secte die in weggestopte
dorpjes in Siberië zit. Maar het is zaterdag late namiddag. Verch-Ujmon zal
al dichtgetimmerd zijn, het lijkt ons niet dat het museum van de
oud-gelovigen op zondag open is.
We gaan dus maar richting bergen. Daarvoor moeten we eerst een lange steppe
van 60km oversteken. Het geluk is op onze hand. Het regent niet meer, wel
hebben we een forse wind in de rug. De weg is goed en we gaan snel vooruit.
Zelfs Dima kan nu hoge snelheden volhouden. De volgende 50km gaan snel voorbij.
Pas ver weg op de steppe gaat het langzamer. Het asfalt verdwijnt en Dima
komt ook niet meer vooruit. Maar Semerenko heeft ons wat spek meegegeven.
Bij Dima werkt dit als echte doping, hij kan er weer tegen.
Toch halen we Tjungur net niet. Vlak voor het donker vinden we een mooie
kampeerplek vlak aan de Katun-rivier, met 121km op de teller.

Alles wat we tot nu toe gezien en beleefd hebben is kinderspel bij de
volgende twee dagen. We gaan nu echt de bush in. Over het stuk na Tjungur
spreken de kaarten elkaar tegen. Volgens de Dutise wegenatlas is er nog
gewoon een genummerde weg, de Russische kaarten zijn veel pessimistischer.
Bospad en veldweg is hun definitie van het volgende stuk. ALs ik de
berichten op internet mag geloven is deze definitie nog aan de hoge kant. We
zullen zien.
In de ochtend rijden we eerst naar Tjungur. Al tussen Katanda en Tjungur
zien we hoe mooi de regio is. De weg slingert langs de Katun rivier met
perfekte vergezichten.
Vlak voor Tjungur stopt er een auto. Het blijken fietsers uit Novosibirsk te
zijn die nu zonder fiets onderweg zijn in de Altaj. Zij geven ons
uitgebreide informatie over de route. Tjungur is een echt
bergbeklimmersdorp. Overal Turistbaza's, voor de rest bijna geen
voorzieningen. We rijden de brug over de Katun over om bij de belangrijkste
klimbasis meer informatie te vragen. Maar bij de tourbaza is er niemand die
iets weet. Alle gidsen zijn met groepen onderweg in de bergen. En al hun
kaarten zijn uitverkocht. We zullen het dus moeten doen met het
kaartenmateriaal dat ik in St. Petersburg en vorig jaar in Moskou kocht.
Niet dat dat slecht is, 1:200.000 topografische kaarten geven heel wat
informatie. Maar toch had ik liever een echte wandelkaart gehad. We vullen
onze watervoorraden aan en gaan maar weer de Katun over, het ongewisse tegemoet
De eerste kilometers buiten Tjungur zien we nog een herkenbare weg. Twee
wielsporen van auto's leiden ons over grasvelden en vlak langs de Katun. Af
en toe zien we wat vakantiehuisjes langs de rivier staan, af en toe komen we
mensen tegen. Maar na een kleine 10km verandert dit. We staan voor een
zijrivier. Geen brug te bekennen, aan de overkant gaat alleen een pad
verder. Dit is minder dan de slechtste berichten die ik tot nu toe gelezen
heb. Maar niet geaarzeld, we laden een deel van onze bagage af en waden naar
de overkant.
De eerste serieuze tegenslag had ik al voor de zijrivier. Mijn kamera wil
plotseling niks meer. Vorig jaar heb ik 'm nog laten repareren in Nizhnij
Novgorod, maar dat heeft dus niet gewerkt, film transporteren lukt niet
meer. M'n kleine camera had in Gorno-Altajsk al de geest gegeven. Gelukkig
heeft Aleksej nog een camera bij zich die hij aan mij wil uitlenen. Iets
moderns compacts, een tegenstelling met mijn klassieke Praktica. Volgende
keer neem ik maar een reserve body mee, die stond lang op mijn paklijst maar
heb ik op het laatst thuisgelaten.
Jammer is het vooral als ik merk dat het pad schitterende gezichten op de
Katun biedt. We genieten van iedere kilometer, het is helemaal niet erg dat
het langzaam gaat.
Het pad is inmiddels een echt wandelpad geworden. Af en toe vlak langs de
rivier, af en toe hoog boven de rivier. Omhoog gaat het zo stijl dat ik
ondanks een verzet van 28x32 vaak moet lopen. Ook Aleksej's mountainbike is
het af en toe nog te zwaar.
Met mijn zware bagage gaat het vaak mis. Een enkele keer moet Dima zelfs
helpen met duwen. Uiteraard halen we de overkant niet vandaag. Daar hadden
we ook niet op gerekend. Op de kaart kijken we waar een zijriviertje is. We
zitten zo'n 200m boven de rivier dus even afdalen om water te halen gaat
niet zo makkelijk. Rond het enige zijriviertje is er weinig plek om te
kamperen. We moeten onze tenten midden op het pad neerzetten.
Terwijl Dima en Aleksej het kampvuur maken loop ik naar het riviertje. In de
verte zie ik plotseling een blauw lampje. Ik doe direkt mijn Petzl uit en
luister goed. Ook het blauw lampje verdwijnt. Na een tijdje loop ik in de
schemering verder. Plotseling verschijnt het blauwe lampje weer. Ik doe mijn
zoeklicht aan en zie een wandleaar die met zijn hand water uit het riviertje
aan het scheppen is. Het blijkt een Moskoviet te zijn die samen met zijn
vriendin vanuit Inja is komen wandelen. Ik leen hem mijn mok uit om
makkelijker water te scheppen. Aleksej hoort onze stemmen en komt even
kijken. Hij krijgt van onze Moskoviet nog wat informatie over het volgende
stuk. Het zal nog beroerder worden dan we al gehad hebben.
De eerste kilometers zijn nog redelijk. We kunnen zowaar de helft van de
tijd fietsen. De weg slingert nog altijd hoog boven een kloof. Maar na een
tijde dalen we af naar een laaggelegen grasvlakte. Hier zien we ook een
huisje. Eigenlijk hadden we hier willen overnachten, maar de dag was een
paar uur te kort hiervoor.
Rondom het huisje zijn kralen voor vee. We hebben al eerder tekenen van
transhumance gezien. Herders die in het voorjaar met het vee naar de hoge
bergweiden trekken en in de herfst weer afdalen. Dit ziet uit als een
tussenstation. Over het zijriviertje liggen zelfs wat boomstammen als
geïmproviseerde brug. Weer kunnen we de fiets afladen om alles naar de
overkant te dragen.
We zijn weer afgedaald naar ruim onder de 800meter. Dat terwijl we op 1000
meter zaten. Direkt na de boomstammenbrug gaat het weer omhoog naar 1000
meter. Hier is weer geen fietsen mogelijk. Met vereende krachten duwen we de
fietsen omhoog. Uren later zijn we weer op een hoogvlakte. Hier loopt zelfs
een herkenbaar spoor over de grasvlakte. Plotseling zien we iets naast het
spoor staan. Het is een kameny baba, een religieus beeld uit de steentijd.
Niemand weet wat deze beelden werkelijk betekenden, behalve dan dat ze een
religieuze betekenis hadden. Alle toegankelijke kameny baba's staan in
musea. Deze niet, je hebt al een helicopter nodig om 'm weg te krijgen. Aan
de voet van de kameny baba liggen diverse muntstukken, zelfs oude
Sovjet-munten uit de 80-er jaren. We besluiten ook wat te offeren, dat kan
zeker geen kwaad. Ik leg er 10 eurocent bij, Dima enkele Oekraïense kopeken.
Aleksej houdt het bij Russische kopeken.
Na de grasvlakte met enige sporen van beschaving gaan we weer terug naar de
wildernis. De weg wordt weer beroerder. Maar ook hier nog altijd sporen van
mensen. We passeren een hek en zien een grote muurschildering. In 1967 is
hier een groep motards langsgekomen. Dat is pas echt zwaar, een fiets is een
onhandelbaar kreng op dit pad, met een motor moet het echt een ramp zijn.
De weg kruipt weer omhoog langs een rotswand. Fietsen is al lang onmogelijk.
Ik ben blij als ik mijn fiets alleen vooruit kan duwen. Aleksej heeft er op
zijn lichtbeladen mountainbike minder last van. Dima op zijn oude tourist is
helemaal niet vooruit te branden.
Langzaam bereiken we weer een grotere hoogte. Diep onder ons kolkt de Katun.
Het pad is uitgehakt in de rotswand. Aan de overkant van de Katun zien we
een basis voor rafters. Onbereikbaar voor ons. Wij kunnen hen prima zien,
voor hen zijn wij onzichtbaar. Langzaam is het tijd geworden om weer wat te
eten. En wat is nou mooier dan eten met een perfekt uitzicht?
In de middag wacht ons nog een zware hindernis. Vrijwel loodrecht gaat het
pad omhoog, slingerend tussen rotsblokken. Aan fietsen valt niet te denken.
Na een paar honderd meter worstelen besluiten we alles af te laden en in
etappe's naar boven te dragen. Zo'n twee uur lang sjouwen we onze spullen
naar boven. Echt warm is het ook niet meer, een enkele regendruppel is te
voelen. Gelukkig zet de regen niet door. De rotsen zien er glad uit in de
regen. Nu zijn we echt bezig met Siberische strafarbeid.
Maar ook hieraan komt een eind. Boven aangekomen zien we plotseling sporen
van beschaving. Diverse paden doorkruisen een grasvlakte. We moeten zelfs
goed kijken dat we het juiste pad nemen.
Even later rijden we rond een bossage. Terwijl we het riviertje doorfietsen
zien we plotseling een groep fietsers. Zij zijn nog verbaasder dan wij.
Natuurlijk stoppen we voor een uitgebreid gesprek. Ze komen uit Tomsk en
blijken onze vriend Sasjoek, degene die mij het idee voor deze tocht gaf, te
kennen. We geven hun uitgebreide informatie over de ontberingen die hen te
wachten staan. Zij vertellen ons over hun trip. Zij zijn al bij het
Teletskoje meer geweest. Vanaf de zuidoever zijn ze via een jeeptrack naar
de grote weg gereden, nu willen ze verder naar Tjungur. Ze hadden gerekend
op een makkelijke rit, veel makkelijker dan dat wat ze zijn tegengekomen. De
volgende twee dagen zijn voor hen veel moeilijker. WIj gaan weer verder. We
willen nog boodschappen doen in het eerstvolgende dorp voor de avond. Via
een droge rivierbedding dalen we af naar het dorp. We kunnen het natuurlijk
niet laten de mooiste route te nemen
Na het dorp wordt alles makkelijk. Er is weer weg. We moeten zelfs wennen
aan het stof dat de auto's opwerpen. Vlak voordat we de grote weg bereiken
stoppen we voor de nacht. Net op deze plek komen we een groep wandelaars uit
St. Petersburg tegen. Zij willen in het dorp paarden huren om zo naar
Tjungur te reizen. De oever van de Katun is meer dan groot genoeg voor onze
twee groepen.
Direkt na het ontbijt vraag Dima even onze aandacht. Hij zegt dat de
afgelopen dagen erg zwaar waren. Hij ziet het niet zitten om nog de omweg
naar Kosj Agasj te maken, hij wil meer tijd doorbrengen bij het Teletskoje
meer. Hij heeft vannacht de beslissing genomen alleen terug te rijden naar
Gorno-Altajsk. Veel zin heeft het niet hiertegenin te gaan, het is ons ook
erg duidelijk dat Dima deze reis onderschat heeft. We delen de uitrusting
op. Dima krijgt het merendeel van het eten mee. Ik geef hem nog wat banden
en plakspullen. Ik vraag hem of zijn remmen nog goed zijn. "Ik hoop het" is
zijn antwoord. "je moet niet hopen maar weten" zeg ik hem terwijl ik een
paar passende remblokjes geef. Dan pakt Dima zijn fiets en loopt naar de weg.
Samen met Aleksej blijf ik achter. We bespreken de situatie. Ook voor ons is
er niet genoeg tijd om heen en terug te fietsen naar Kosj Agasj. Echt handig
is dat ook niet, het is dezelfde weg heen en terug. We besluiten te liften
naar Kosj Agasj, eventueel tegen betaling. Via een oude hangbrug over de
Katun fietsen we naar de grote weg.
Na een kwartiertje liften is er nog geen auto voorbijgekomen. We besluiten
naar het eerstvolgende wegrestaurant te fietsen om daar te porberen een lift
te regelen. Onderweg naar het restaurant zien we onze kampeerplek onder ons
liggen.
Niet veel later bereiken we het wegrestaurant. Het is zo goed als
uitgestorven. We besluiten hier te eten. Zelfs voor Russische begrippen is
dit een goedkoop restaurant, met z'n 2-en kunnen we goed eten voor 100
roebel (=3 euro).
Volgens de reisgids zijn er achter het restaurant petroglifen te zien,
voorhistorische rotstekeningen. De serveerster weet van niets, maar een paar
kilometer verderop zijn er wel zegt ze. We besluiten ernaartoe te fietsen.
En inderdaad, een paar kilometer later staat er een bordje dat verwijst naar
de rotstekeningen. Diverse mensen bekijken ze al. Een man is bezig de
rotstekeningen te kopieren op doorzichtig plastic.
Kort nadat we wegrijden van de rotstekeningen van Jalbak Tasj vinden we
uiteindelijk onze lift. De vrachtwagens die we tot nu toe zagen waren
volgeladen met steenkool. Nu stopt er een bus die naar Ust-Ulagan rijdt. Dat
betekent dat de bus door Aktasj rijdt. We stappen in en verstouwen onze
bagage en fietsen.
Niet veel later zijn we in gesprek verwikkeld met de chauffeur, de pasagiere
en haar zoon. De bus heeft schoolkinderen uit Ust-Ulagan naar een kinderkamp
gebracht en rijdt nu vrijwel leeg terug. Als de vrouw hoort dat we
esperantisten zijn vertelt ze dat haar schoonmoeder esperanto geleerd heeft
als studente in Barnaul. "Dat betekent dat ze les heeft gehad an Anatolij
Gontsjarov" zeg ik. Ze weet het niet precies, maar het kan bijna niet
anders. Anatolij was de grote inspirator van de esperanto-groep in Barnaul
in de 60-er jaren.
Al snel komen we in Aktasj aan. We zijn al halverwege Kosj Agasj. We stappen
uit en bedanken de chauffeur. Aktasj is echt een dorp. We betwijfelen of we
hier een lift kunnen regelen. We kopen wat eten. Dan proberen we te
telefoneren. Maar de telefoons in het telefooncentrum van Aktasj zijn kapot.
We rijden maar weer terug naar de grote weg waar we even een poging wagen
weer te liften. Die is niet echt succesvol. We fietsen verder richting Kosj
Agasj. De eerste besneeuwde bergen zijn al te zien.
Regelmatig kijken we achterom of we een vrachtauto zien. Dat is maar
sporadisch. En de vrachtauto's zijn allemaal vol. Kilometers verderop hoor
ik weer een vrachtwagen aankomen. We kunnen niet zien of het een vrachtwagen
of een bus is. Toch geef ik het liftsignaal. De vrachtauto is inderdaad een
dorpsbus en stopt. Er is zowaar plaats.
Snel geeft Aleksej de tassen door het raam aan de pasagiers terwijl ik de
fietsen door de deur til. Het is geen echte bus, meer een vrachtwagen met
pasagiersopbouw. Een echt probleem is het niet. De vrachtwagen is met een
lading Kazachse studenten onderweg naar Kazachstan. Vanuit Kosj Agasj gaan
ze verder over een jeeptrack naar een kleine grensovergang. De sfeer is
prima in de vrachtwagen. Er wordt veel gekletst en de Kazachen beginnen na
een tijde te zingen.
Door de raampjes zien we een schitterend landschap met kamelen, jurten en
besneeuwde bergen. Dat belooft wat voor morgen. Bomen ontbreken volledig,
het landschap ziet er droog uit. Van een andere lifter horen we dat het
zelden regent in de buurt van Kosj Agasj. Het is er zo droog dat sommige
mensen hun huizen zonder echte daken bouwen. Rijk is het zeker niet hierboven.
Het schemert al als we uitstappen in Kosj Agasj. Koud is het ook, mijn
hoogtemeter wijst 1800m aan. Snel fietsen we het dorp uit op zoek naar een
kampeerplek. Dat is nog knap moeilijk, de grond is steenachtig en er zijn
geen bossen om ons in te verbergen. Uiteindelijk vinden we een lager gelegen
stukje grond achter wat struiken. Hier zetten we onze tenten neer. De hele
nacht horen we zware vrachtwagens die onderweg zijn naar Mongolië. De grens
is maar 70km verderop.
We zijn 's ochtends snel klaar met het bekijken van Kosj Agasj. Er is
eigenlijk maar een bezienswaardigheid, de moskee. En die is zo klein dat je
'm snel gezien hebt. We merken wel direct het voordeel van een islamitisch
dorp, er wordt maar weinig gezopen hier. Zelfs de oude mannen die je geld
voor wodka proberen af te troggelen doen dat niet meer als er anderen aankomen.
Wel werkt hier de telefoon. Aleksej belt met zijn vrouw. Die is ook terug
van vakantie. Ik kan nog niet bellen, er is een tijdsverschil van 5 uur met
Nederland.
Ondanks de hoogte stelt het fietsen niet veel voor hier. We hebben een lange
afdaling van een paar dagen te goed. Het wegdek op de hele Tsjutskij Trakt
is goed, vergeleken met de afgelopen dagen is dit luxe fietsen. Al snel
verlaten we Kosj Agasj. De steppe is inderdaad erg droog. Toch zien we
verschillende riviertjes, gletsjerwater. Langs de kant zien we wat de
werkelijke situatie is, gebleekte geraamtes doen ons denken aan de Sahara.
Veel mensen wonen hier niet. De natuur kan hier maar een heel beperkt aantal
mensen voeden. In de kleine dorpjes leven veel mensen in armoede. Veeteelt
is hun enige inkomstenbron. Voor de kinderen zijn wij een enorme attractie.
We hoeven maar even te stoppen en een hele drom staat om ons heen.
Naarmate we verder afdalen komen we onze eerste bomen tegen. Het
hogergelegen gedeelte van de Altaj bestaat uit steppedalen verbonden door
nauwe kloven. Langs de weg staan af en toe verkopers. Een jurt is zelfs
omgebouwd tot (duur) sjaslikrestaurant. Wij rijden door, het is nog geen
tijd om te eten. De rotsformaties zijn heel mooi om te zien hier.
Maar het afdalen heeft ook als nadeel dat het weer vochtiger wordt. Ergens
in de namiddag stoppen we in het dorpje Kuraj. We hebben eten nodig. Vlakbij
de winkel zien we plotseling mensen die niet in het straatbeeld passen. Een
groep Letse bergbeklimmers wacht hier op vervoer naar Barnaul. We blijven
een tijdje met hen kletsen. Dan merken we dat er onweer in aantocht is. We
staan goed hier, in de ingang van het cultuurhuis van Kuraj. Hier kunnen we
de bui wel uitzitten.
Het blijft merkwaardig om in deze uithoek mensen te ontmoeten die weer
mensen kennen die jij kent, maar ook bij hen is dat het geval. De meesten
van hen werken op het milieuministerie. En laat ik nu een aantal jaar
geleden veel contact met mensen uit de milieuhoek in Letland gehad te
hebben. Hun oude baas heb ik ooit nog eens ontmoet.
Nadat de bui voorbij is gaan we verder. Aktasj zullen we wel niet halen
vandaag, maar echt erg is dit ook niet.
In Aktasj zien we 's ochtends een erg stoffige motorfiets staan bij een
reparateur. Met een nummerbord uit St. Petersburg. We voelen ons gelijk wat
minder extreem. Een naderend onweer doet ons direkt het dorp uitvluchten, we
willen zover mogelijk komen voordat het losbarst. Echt ver komen we niet,
maar we vinden een goede schuilmogelijkheid. Gelukkig duurt deze bui kort en
is het de enige bui van de dag. We rijden verder over steppen en door
kloven. Halverwege de dag komen we langs een wegrestaurant. We besluiten
hier weer te eten, het was ons goed bevallen de vorige keer. We zitten net
als de motorrijder aankomt. Hij stopt en we maken een praatje. Hij is niet
alleen op de motor van St. Petersburg naar de Altaj gekomen, hij reed zelfs
via Archangelsk. En terug wil hij via Jalta rijden. Een enorme tocht. En dat
met een erg brakke kaart op de motor. Toppunt is dat hij ons gewoon vertelt
dat hij ook via het Tjungur-Inja pad is gekomen. Alleen op de motor. Hij
werd gejaagd door de angst bekende hij aan ons. Nu doet een van z'n remmen
het niet meer, kapot gegaan ergens tussen Tjungur en Inja.
Terwijl wij eten gaan halen in het restaurant rijdt hij verder richting
Barnaul en dan naar de Krim. De rotstekeningen slaan we dit keer over. We
hebben ze al gezien. Het uitgestorven wegrestaurant van de heenweg is
inmiddels aardig druk geworden. We eten er dit keer alleen maar een ijsje.
We willen nog een flink stuk komen. Even voor Inja stoppen we om wat Kameny
Baba's te zien. Volgens de Lonely Planet zien ze er niet al te best uit.
Vergeleken met de Kameny Baba die we tussen Tjungur en Inja zagen is dit
drie keer niks. Snel rijden we door. We willen proberen op een camping te
overnachten daar waar we het dal van de Katun moeten verlaten. Maar dat
halen we niet. We moeten een zijdal eerder stoppen. Terwijl we een
kampeerplek zoeken stuiten we op een camping. Een welkome verrassing. Zeker
las we horen dat de camping een banja heeft. De halve avond brengen we
hierin door voordat we helemaal schoon onze tenten opzoeken.
Malajo Jaloman heeft een heel speciaal micorklimaat. We merken het wel, het
is lekker warm die nacht. De volgende dag fietsen we door een nauwe kloof
het dorpje uit.
Een tiental kilometer verderop verlaten we het dal van de Katun. Dat wordt
echt te wild. Via twee bergpassen rijden we over de grote weg. Daar waar de
weg de Katun verlaat moeten volgens de Lonely Planet mooie
stroomversnellingen zijn. Direct ernaast ligt de camping die we hadden
willen bereiken. We gaan even kijken. De stroomversnellingen vallen erg
tegen. We hebben al veel mooiere gezien. Op de camping raken we in gesprek
met een familie uit Novosibirsk. Zij hebben hun fietsen op de auto staan.
Het dal van de Ilgjumen is een van de mooiere dalen van de Altaj. We
genieten van vrijwel iedere kilometer. Naarmate we hoger komen wordt het
mooier en mooier. Het is wel zwaar klimmen.
Vlak voor pashoogte komen we Franse toestanden tegen. Een familie uit
Novosibirsk begint ons wild aan te moedigen. Tussen de aanmoedigingen door
krijgen we een uitnodiging om mee te eten. Dat laten we ons geen twee keer
zeggen.
We pauzeren lang. Het belangrijkste van de dag zit er toch al op. De
Novosibirske familie vertrekt zelfs eerder dan wij, met achterlating van nog
wat mondvoorraad voor de hongerige fietsers.
Wij dalen af naar Onguday. DIt is de eerste grotere plaats die we tegenkomen
sinds weken. Vanuit het telefooncentrum kan ik eindelijk eens naar huis
bellen. Maar ik moet wel de code van Nederland geven, die hebben ze niet.
Niet ver van Onguday houden we het voor gezien. Het begint een beetje te
regenen, de tenten slaan we op in een bossage naast een hooiveld.
Aan het ontbijt worden we onaangenaam verrast. De eigenaar van het hooiveld
komt aan om te hooien. Hij heeft er een probleem mee dat we op zijn land
kamperen. Dit is de eerste keer dat ik zoiets in Rusland meemaak. Normaal
kan het nietmand wat schelen dat we ergens kamperen.
We breken dan maar snel op en duwen onze fietsen naar de weg.
De lucht voorspelt niet veel goeds. De halve nacht heeft het geregend. Ook
nu weer zien we dreigende wolken. En inderdaad, hoe hoger we komen, hoe
natter en kouder het wordt. En vandaag moeten we juist een hoge pas over, de
Siminskij Pereval van 1728m. Boven aangekomen is het nat en koud. We
vluchten onder een afdakje en zoeken naar allerhande warme kleren. Gelukkig
is dit al de bewoonde wereld, er staat een stalletje met koffie en thee
boven op de pas. We blijven niet te lang boven, juist genoeg om een bak thee
te drinken en een foto van ons te laten maken.
Het wordt echt een dag van het wegvluchten in restaurantjes. Een paar
honderd meter na de top zien we het eerste. We stoppen direkt en eten hier
warm. Een tijdje na de afdaling komen we nog een ander restaurantje tegen.
Ook hier stoppen we om op te warmen.
Tegen de avond komen we aan in Tsjerga. Het is niet meer ver tot het dal van
de Katun. Morgen zullen we weer in Gorno-Altajsk aankomen. Maar eerst hebben
we onderdak nodig. Echt veel zin om te kamperen hebben we niet. In de
dorpswinkel vraagt Aleksej of er overnachtingsgelegenheid is. Die is er, de
Zoöbasis heeft gastenkamers. Een kilometer buiten het dorp komen we deze
basis tegen. Het blijkt een klein natuurparkje te zijn. We kunnen voor 150
roebel slapen in een kamertje naast de Banja. Het ziet er echt luxe uit.
Meer bedoeld voor de wat rijkere Russen. Maar 150 roebel is voor Aleksej nog
te doen. Er zijn nog ander gasten op de basis. Van een van hen krijgen we
nog wat meloen aangeboden.
het wordt een dag van terugkeer in de beschaving. Tsjerga is nog wat dorps,
een tiental kilometer verderop komen we terug in het dal van de Katun. En
direct zitten we in een toeristenkermis. De doodlopende weg langs de Katun
is de standaard bestemming voor veel Siberische vakantiegangers.Het stikt
hier van de hotels, turistbaza's en toeristenondernemingen. Raften is immens
populair hier. Om de haverklap komt een groepje rafters voorbij. Bij de brug
over de Katun krijgen ze veiligheidsinstructie. Allemaal uit de boot en er
weer in terugklimmen. We bekijken een tijdje hun pogingen om snel weer in de
boot te komen.
Over smaak valt niet te twisten. Dat merken we heel goed even verderop. Een
nijvere zakenman heeft een kozakkenfort laten nabouwen om er een
toeristenrestaurant in te vestigen. Het is stervensdruk hier. En voor de
zoveelste keer worden de gebruikelijke vragen op ons afgevuurd. Waar komen
jullie vandaan, hoe ver hebben jullie gefietst, waar gaan jullie naartoe.
Vooral Aleksej is er doodmoe van geworden. Bij het 'kozakkenfort' spreekt
een familie me aan waarvan een van de dochters engels spreekt. Aleksej houdt
zijn mond en doet net of hij geen Rus is. Dan kan ik tenminste een keer het
woord voeren en hoeft hij niet de gebruikelijke antwoorden te geven.
Overal langs de weg naar Gorno-Altajsk kommen we mensen tegen die leven van
het toerisme. De een laat mensen op een kameel rijden, de ander verzorgt
raftingtochten, weer een derde verkoopt fruit aan voorbijgangers. We moeten
toch wennen aan deze situatie. Op de kaart zien we een meertje op een
perfecte afstand om te eten. Maar als we bij het meertje aankomen blijkt dat
we moeten betalen om bij het meer te komen. Daar trappen we niet in, er zijn
genoeg mooie plekken hier. Als we omdraaien wordt er snel gezegd dat we er
toch in mogen, zonder te betalen.
In Gorno-Altajsk overnachten we weer op onze bekende plek, aan de overkant
van de rivier. Eindelijk rust hier. Voor we ernaartoe gaan doen we eerst
boodschappen. Vanuit de winkel zie ik dat vier rugzakkers belangstellend
naar onze fietsen kijken. Ik ga naar buiten om poolshoogte te nemen. Het is
een gemeleerd gezelschap. Twee Poolse bergbeklimmers, een Hongaar met zijn
Tataarse vriendin. We raken direct in gesprek. Even later komt Aleksej naar
buiten met de boodschappen. De vier rugzakkers gaan naar een restaurantje.
Later op de avond komen we ze tegen bij de tursitbaza. Het wordt een
gezellige avond. We zitten nog lang buiten en drinken thee.
De maandagochtend hebben we ingepland voor allerhande klusjes. Allereerst
wil ik proberen mijn camera gerepareerd te krijgen. Ik gebruik nog altijd
Aleksej's compactje. Gisteravond hebben we al een reclamebord van een
fotograaf gezien. Direct als hij open gaat staan we al bij hem binnen. Hij
kent het probleem, bij een van de twee mogelijkheden weet hij een oplossing.
Hij probeert wat, maar hem lukt het niet. Hij geeft ons een adres van een
andere reparateur. Die is in een achterafstraatje. Na wat heen en
weergepraat wil hij het wel direct proberen. Anderhalf uur later mogen we
terugkomen. Die anderhalf uur kunnen we goed besteden in het internetcafé.
Het eerste wat we tegenkomen sinds we Gorno-Altajsk twee weken geleden
verlieten. We geven de reparateur ruim de tijd. Een kleine twee uur later
zijn we weer bij hem. En jawel, hij heeft mijn camera weer in aan de praat
gekregen. Er was een palletje verbogen. Over de kosten kan ik helemaal
tevreden zijn, 250 roebel.
Wel is het inmiddels midden op de dag geworden. Aleksej wil zijn treinreis
naar huis reserveren. Gorno-Altajsk heeft welliswaar geen station, maar wel
een loket van de Russische spoorwegen. Het duurt een tijdje voorat het hem
gelukt is. In de tussentijd trek ik de aandacht van een plaatselijke agent.
Ik moet mijn papieren laten zien. Hier heeft hij niets op aan te merken, een
probleem vormt het niet. In het busstation heeft Aleksej inmiddels gekeken
naar vervoer naar het Teleckoje meer. Er gaat nog een bus vandaag. Hij stelt
voor niet te fietsen maar die te nemen. Veel probleem heb ik er niet mee.
Met wat overreden mogen de fietsen mee in de bus. De bus is stampvol. Het
Teleckoje meer is een populaire toeristenbestemming. Via een bochtige en
slechte weg rijdt de bus erheen. Helemaal door elkaar geschud stappen we
uren later uit. Fietsen is toch een stuk aangenamer. Maar eenmaal bij het
meer aangekomen vergeten we alle moeilijkheden.
Het Teleckoje meer is inderdaad de moeite waard. Langzaam rijden we langs de
oever. Soms hebben we vrij uitzicht, soms belemmeren toeristenvoorzieningen
ons uitzicht. We informeren naar boottochten op het meer. Er zijn
particuliere aanbieders die onststellend veel geld vragen en er is een
grotere toeristenboot. We besluiten morgenvroeg de grote boot te nemen. Niet
ver van de steiger moet een camping zijn. We gaan ernaar op zoek. Als we
langs de camping rijden zien we plotseling twee mensen wild zwaaien. Het
zijn Mark en Lena, het Hongaars-Tataarse koppel. We zetten onze tenten naast
hun tent op. Dat moeten we snel doen, een regenbui nadert. Direct na de
regenbui is het fantastisch mooi, een regenboog met een heel mooi zicht over
het Teleckoje meer.
De avond is weer heel gezellig. Mark en Lena zijn heel prettig gezelschap.
pi_151991571
quote:
0s.gif Op donderdag 23 april 2015 17:26 schreef Knakker het volgende:
Mja, dat je 'teveel' betaald bij een tour is bijna standaard :) Hoe zit het met reisbureaus in de grotere steden? Hebben die wel wat aanbod/flexibiliteit?
"Probleem" is dat je in september buiten de Russische vakanties zit. Aanbod en flexibiliteit zal daardoor minder groot zijn. Gaan geen massa's buitenlandse toeristen naar toe wat ik begrijp.

Ik ga deze zomer zelf naar het Baikalmeer.
pi_152073940
OK, dank voor alle feedback. Heb nu met twee reisbureau's contact... laat wel weten wat eruit komt!
pi_154909968
Onze visa zijn goedgekeurd dus het is tijd om een planning te maken!

Samengevat:
• Aanleiding van onze trip is het bezoeken van een kennis in Kurgan, in west Siberië.
• We hebben drie weken, waarin we de voornaamste hoogtepunten maar vooral ook diversiteit van Rusland willen zien.
• We zijn niet echt van de hip en happening in grote steden. Ter illustratie: 3-4 dagen in Tokyo en New York was meer dan voldoende. Echter geen (eerste) bezoek aan Rusland is natuurlijk compleet zonder een bezoek aan Moskou & St Petersburg.
• Ik wou dolgraag naar de Altai, maar daar hebben we geen tijd voor. Lijkt ook bar weinig aanbod van reisbureau's te zijn - het is al buiten seizoen. Zal 'm onthouden voor de volgende keer, als ik ooit nog weer eens een lange reis ga maken.
• Mijn vriendin wil dolgraag naar het Baikal meer. Ik wil graag naar Ulan Ude i.v.m. verwantschap met de Mongolen, kneuterige tempels bekijken enzo. De terugvlucht is vanaf St Petersburg. Dat bepaalt het wel zo'n beetje, niet? :P

Het plan (september):
• 0: Middagvlucht naar Moskou, aankomst 's avonds.
• 1: Moskou.
• 2: Moskou. Waarschijnlijk een dagtrip naar Suzdal o.i.d.
• 3: Moskou. Nachttrein naar Kazan (12 uur)
• 4: Kazan.
• 5: Kazan. Nachttrein naar Yekaterinburg (14.5 uur)
• 6: Yekaterinburg.
• 7: Yekaterinburg. Trein in de avond naar Kurgan (5 uur)
• 8: Kurgan. Waarschijnlijk trip in omgeving.
• 9: Kurgan. Waarschijnlijk trip in omgeving.
• 10: Kurgan. Trein in de middag naar Novosibirsk. (18 uur)
• 11: Novosibirsk.
• 12: Novosibirsk. Late vlucht naar Irkutsk. (2.5 uur) Overnacht in Irkutsk.
• 13: Reizen naar Khuzir, Olkhon.
• 14: Olkhon.
• 15: Olkhon.
• 16: Reizen naar Irkutsk. Paar uur stad bekijken en dan nachttrein naar Ulan Ude (8 uur).
• 17: Ulan Ude.
• 18: Ulan Ude.
• 19: Ochtendvlucht naar St Petersburg (9 uur). Door tijdsverschil aankomst half 2 's middags.
• 20: St Petersburg.
• 21: St Petersburg.
• 22: Uitslapen en midagvlucht naar huis.

Schiet maar raak! Wat wel, wat niet, wat anders?

Dank :)

[ Bericht 3% gewijzigd door Knakker op 04-08-2015 22:34:45 ]
pi_154944720
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 augustus 2015 22:21 schreef Knakker het volgende:
Onze visa zijn goedgekeurd dus het is tijd om een planning te maken!

Schiet maar raak! Wat wel, wat niet, wat anders?

Dank :)
Mooie trip. Qua diversiteit zit er niet veel verschil in de grote regionale steden (Yekaterinburg / Novosibirsk / Irkutsk), allemaal groot en Soviet. Dus ik zou een van die twee skippen, bv. direct naar je kennis in Kurgan gaan vanaf Kazan, heb je daar wat meer tijd. Vind het zelf altijd leuker met de locals.

Goed plan om naar Olkhon te gaan in plaats van Irkutsk, m'n vrouw komt uit Irkutsk en er is niet echt veel speciaals in de stad, het centrum is wel leuk + het recent herbouwd oude gedeelte van de stad met veel restaurants en een nieuwe winkel centrum maar binnen een paar uur heb je het wel gezien. Locale specialiteit is gerookte Omul vis met een halve liter koud bier :)

Oh en praat gewoon niet met een onbekende over Amerika/Obama/Putin de Russen worden steeds patriottischer en de propoganda daar is dat het hele westen tegen Rusland is, geleid door Amerika (serieus.. lees maar RIA Novosti ofzo). De meeste mensen zijn een soort zombies geworden, ik sprak daar met de zus van m'n vrouw d'r opa die vroeg "Обама или Путин?" ik zei "Obama natuurlijk", zij vertrok boos het huis..
pi_155089491
quote:
0s.gif Op woensdag 5 augustus 2015 23:52 schreef superheist het volgende:

[..]

Mooie trip. Qua diversiteit zit er niet veel verschil in de grote regionale steden (Yekaterinburg / Novosibirsk / Irkutsk), allemaal groot en Soviet. Dus ik zou een van die twee skippen, bv. direct naar je kennis in Kurgan gaan vanaf Kazan, heb je daar wat meer tijd. Vind het zelf altijd leuker met de locals.
Dank voor de feedback! Probleem met Yekaterinburg of Novosibirsk overslaan is dat de treinreis dan meteen zo lang wordt - nu stappen we 's avonds in en zijn rond het middaguur op plaats van bestemming. Het valt me tegen hoe weinig 'directe' binnenlandse vluchten er zijn, dus zie weinig alternatieven als we niet 20+ uur in een trein willen zitten.

quote:
De meeste mensen zijn een soort zombies geworden, ik sprak daar met de zus van m'n vrouw d'r opa die vroeg "Обама или Путин?" ik zei "Obama natuurlijk", zij vertrok boos het huis..
Dank voor de tip ;) al helpt het denk ik te beseffen dat onze media ook niet bepaald onbevooroordeeld is.
pi_155107047
quote:
0s.gif Op dinsdag 4 augustus 2015 22:21 schreef Knakker het volgende:
Onze visa zijn goedgekeurd dus het is tijd om een planning te maken!

Samengevat:
• Aanleiding van onze trip is het bezoeken van een kennis in Kurgan, in west Siberië.
• We hebben drie weken, waarin we de voornaamste hoogtepunten maar vooral ook diversiteit van Rusland willen zien.
• We zijn niet echt van de hip en happening in grote steden. Ter illustratie: 3-4 dagen in Tokyo en New York was meer dan voldoende. Echter geen (eerste) bezoek aan Rusland is natuurlijk compleet zonder een bezoek aan Moskou & St Petersburg.
• Ik wou dolgraag naar de Altai, maar daar hebben we geen tijd voor. Lijkt ook bar weinig aanbod van reisbureau's te zijn - het is al buiten seizoen. Zal 'm onthouden voor de volgende keer, als ik ooit nog weer eens een lange reis ga maken.
• Mijn vriendin wil dolgraag naar het Baikal meer. Ik wil graag naar Ulan Ude i.v.m. verwantschap met de Mongolen, kneuterige tempels bekijken enzo. De terugvlucht is vanaf St Petersburg. Dat bepaalt het wel zo'n beetje, niet? :P

Het plan (september):
• 0: Middagvlucht naar Moskou, aankomst 's avonds.
• 1: Moskou.
• 2: Moskou. Waarschijnlijk een dagtrip naar Suzdal o.i.d.
• 3: Moskou. Nachttrein naar Kazan (12 uur)
• 4: Kazan.
• 5: Kazan. Nachttrein naar Yekaterinburg (14.5 uur)
• 6: Yekaterinburg.
• 7: Yekaterinburg. Trein in de avond naar Kurgan (5 uur)
• 8: Kurgan. Waarschijnlijk trip in omgeving.
• 9: Kurgan. Waarschijnlijk trip in omgeving.
• 10: Kurgan. Trein in de middag naar Novosibirsk. (18 uur)
• 11: Novosibirsk.
• 12: Novosibirsk. Late vlucht naar Irkutsk. (2.5 uur) Overnacht in Irkutsk.
• 13: Reizen naar Khuzir, Olkhon.
• 14: Olkhon.
• 15: Olkhon.
• 16: Reizen naar Irkutsk. Paar uur stad bekijken en dan nachttrein naar Ulan Ude (8 uur).
• 17: Ulan Ude.
• 18: Ulan Ude.
• 19: Ochtendvlucht naar St Petersburg (9 uur). Door tijdsverschil aankomst half 2 's middags.
• 20: St Petersburg.
• 21: St Petersburg.
• 22: Uitslapen en midagvlucht naar huis.

Schiet maar raak! Wat wel, wat niet, wat anders?

Dank :)
Ik was een paar weken geleden op Olkhon. Prachtig mooi eiland met sjamanencultuur. Regel je transfer van Irkutsk naar Olkhon echt ruim van te voren. Er gaan maar een paar busjes per dag en per busje kunnen er 12 mee. Als je niet in zo'n busje zit, maar een prive transfer regelt heb je een probleem. De ferry naar Olkhon kan per keer maar een auto of 5 meenemen en gaat ieder half uur. De rij voor prive auto's loopt soms op tot 12/13 uur. Op Olkhon zijn 3 standaardexcursies, 2 dag excursies met bus (naar noorden en zuiden) en 1 met boot. Probeer die boot op de aankomstdag te doen. Heb je al een accommodatie? Omul is top ja, maar vergeet de pozi (dumplings) ook niet.

Irkutsk vond ik boven verwachting leuk. Zijn er alles bij elkaar 1 dag geweest. Vanaf het vliegveld van Irkutsk gaat er heel veel OV naar het centrum en centrum ligt dichtbij (als je met een taxi gaat betaal dan dus niet te veel).

Twee dagen Moskou is betrekkelijk weinig. Zijn zeker 5 musea de moeite waard. Beide Tretjakov Gallery's, Pushkin museum, de musea bij het Kremlin en het Ruimtevaartmuseum bij VDNH (VDNH is sowieso een aanrader!). Trip naar Suzdal kan, maar je zou ook Sergej Posad overwegen, is kleiner, dichterbij maar wel heel bijzonder. Is het centrum van de Russisch Ortodoxe kerk.
  dinsdag 11 augustus 2015 @ 10:12:10 #297
153506 Captain_Fabulous
Nog steeds CyclingGirl fan
pi_155107773
quote:
1s.gif Op maandag 10 augustus 2015 19:57 schreef Knakker het volgende:
al helpt het denk ik te beseffen dat onze media ook niet bepaald onbevooroordeeld is.
Nee,mijn vrouw en zoon zitten soms bijna te schreeuwen tegen het journaal als ze weer eens een Russische quote volkomen verdraaien of zelf fout vertalen bij de NOS, en ze woont hier sinds 1999, en mijn zoon is hier geboren dus ze zijn niet bepaald gehersenspoeld door de Russische propaganda :+
Dus als het even kan, gewoon geen politiek bespreken, de gemiddelde Rus is op dit moment idioot patriotisch, en vindt dat de hele wereld tegen hun is terwijl ze alleen maar doen en nemen waar ze recht op hebben.
18 feb Avenged Sevenfold (Ziggo Dome); 26 maart Gojira (Utrecht) ;16-17-18 juni Graspop Metal Meeting (Dessel).
ESF fan, solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
pi_155129247
quote:
Regel je transfer van Irkutsk naar Olkhon echt ruim van te voren. Er gaan maar een paar busjes per dag en per busje kunnen er 12 mee. Als je niet in zo'n busje zit, maar een prive transfer regelt heb je een probleem.
Dank voor de tip. Ik had al gekeken op avtovokzal on-line maar het lijkt erop dat ik maar 2 weken van te voren kan boeken. Ik neem aan dat je dit bedoeld? Ik zie allemaal busjes van 15-18 personen. Lijkt er op dat een rit 6.20 uur duurt - dat zal wel standaard, zijn, niet? Is er dan nog tijd voor die bootexcursie (waarnaartoe)?

quote:
Twee dagen Moskou is betrekkelijk weinig. Zijn zeker 5 musea de moeite waard. Beide Tretjakov Gallery's, Pushkin museum, de musea bij het Kremlin en het Ruimtevaartmuseum bij VDNH (VDNH is sowieso een aanrader!). Trip naar Suzdal kan, maar je zou ook Sergej Posad overwegen, is kleiner, dichterbij maar wel heel bijzonder. Is het centrum van de Russisch Ortodoxe kerk.
Zal het meenemen!
pi_163795533
Schop, en wat voor één.

Ik ga van september tot en met december in Moskou studeren en hier heb ik natuurlijk een visum voor nodig. Het is me duidelijk geworden dat een Russisch standaardvisum maximaal 3 maanden geldig is, deze dien je dan in Rusland verder te verlengen.

De periode dat ik in Rusland ben is net iets langer dan deze 3 maanden. Nu wilde ik vorige week mijn visum ophalen in Den Haag toen ik aldaar te horen kreeg dat alleen een studentenvisum niet verlengd zou kunnen worden.
Ik heb een extra uitnodiging van de Federal Migration Service nodig, met deze uitnodiging zou ik in combinatie met het studentenvisum wél kunnen verlengen.

Heeft iemand ervaring met een visum voor 3+ maanden in Rusland? Is alleen de studentenuitnodiging genoeg voor in Rusland verlengen of is de uitnodiging van de federale immigratiedienst echt een vereiste?
pi_163802398
quote:
0s.gif Op zaterdag 16 juli 2016 22:05 schreef TheFastOne het volgende:
Schop, en wat voor één.

Ik ga van september tot en met december in Moskou studeren en hier heb ik natuurlijk een visum voor nodig. Het is me duidelijk geworden dat een Russisch standaardvisum maximaal 3 maanden geldig is, deze dien je dan in Rusland verder te verlengen.

De periode dat ik in Rusland ben is net iets langer dan deze 3 maanden. Nu wilde ik vorige week mijn visum ophalen in Den Haag toen ik aldaar te horen kreeg dat alleen een studentenvisum niet verlengd zou kunnen worden.
Ik heb een extra uitnodiging van de Federal Migration Service nodig, met deze uitnodiging zou ik in combinatie met het studentenvisum wél kunnen verlengen.

Heeft iemand ervaring met een visum voor 3+ maanden in Rusland? Is alleen de studentenuitnodiging genoeg voor in Rusland verlengen of is de uitnodiging van de federale immigratiedienst echt een vereiste?
Als ze zeggen dat iets nodig is zal het wel nodig zijn. Ik weet dat als je niet doet wat nodig is je nooit verlenging gaat krijgen. Zoek eens contact met de universiteit daar, je zal vast niet de eerste zijn. Die kunnen het je vast uitleggen.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')